noun · femininefifth declension
lū̆xuriēs
lū̆xuriēs f (genitive lū̆xuriēī)
Classical[ɫuːkˈsʊ.ri.eːs]Ecclesiastical[lukˈsuː.ri.es]
Meaning
- luxury
- extravagance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | lū̆xuriēs | lū̆xuriēs |
| genitive | lū̆xuriēī | lū̆xuriērum |
| dative | lū̆xuriēī | lū̆xuriēbus |
| accusative | lū̆xuriem | lū̆xuriēs |
| ablative | lū̆xuriē | lū̆xuriēbus |
| vocative | lū̆xuriēs | lū̆xuriēs |
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
lūxuriēs —, acc. em, f
luxus, rankness, luxuriance : segetum, V : falx Quā luxuriem premit, O.—Fig., riotous living, extravagance, profusion, luxury, excess : animus, qui nunc luxuriā diffluit, T.: nimiam luxuriam designare, Cs.: homo tantae luxuriae: in urbe luxuries creatur, ex luxuriā exsistat avaritia: Luxuriae sordes, Iu.: luxuriem addidit arti Tibicen, delicacy , H.— Of style: in summā ubertate inest luxuries.
Origins
From lū̆xus (“excess”) + -iēs. Ernout and Meillet suggests that the -ur- suffix (found here before -iēs) can be identified with the "desiderative" suffix -turiō, as seen in ēsuriēs (“hunger”). De Vaan proposes an intermediate adjective *luxuros without elaborating further on its etymology.