adjectivefirst/second-declension adjective
vicārius1
vicārius (feminine vicāria, neuter vicārium)
Classical[wɪˈkaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[viˈkaː.ri.us]
Meaning
- adjectivevicarious, substituted
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī vicem alterīus geritvicārius -ī (m) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 11
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vicārius | vicāria | vicārium |
| genitive | vicāriī | vicāriae | vicāriī |
| dative | vicāriō | vicāriae | vicāriō |
| accusative | vicārium | vicāriam | vicārium |
| ablative | vicāriō | vicāriā | vicāriō |
| vocative | vicārie | vicāria | vicārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vicāriī | vicāriae | vicāria |
| genitive | vicāriōrum | vicāriārum | vicāriōrum |
| dative | vicāriīs | vicāriīs | vicāriīs |
| accusative | vicāriōs | vicāriās | vicāria |
| ablative | vicāriīs | vicāriīs | vicāriīs |
| vocative | vicāriī | vicāriae | vicāria |
vĭcārĭus, a, um, adj. vicis,
I. that supplies the place of a person or thing, substituted, delegated, vicarious.
I. Adj.:
vicaria fides amicorum supponitur, Cic. Rosc. Am. 38, 111: manus, Quint. Decl. 6, 21: corpus, id. ib. 16, 7: mors, Hyg. Fab. 243; Quint. Decl. 9 fin.—II. Substt.
A. vĭcārĭus, ii, m., a substitute, deputy, proxy, a locum tenens, vicegerent, vicar:
succedam ego vicarius tuo muneri, Cic. Verr. 2, 4, 37, § 81; 2, 3, 38, § 86; id. Mur. 37, 80; id. Sull. 9, 26; id. Fam. 16, 22, 2; Liv. 29, 1, 8; Hor. C. 3, 24, 16; Dig. 26, 7, 39, § 16: diligentiae meae, Col. 11, 1, 5.—Esp., an adjutant or lieutenant to a military commander, Cod. Just. 12, 51, 9: tribuni, a vice - tribune, Treb. Pol. Trig. Tyr. 10, 4.—An under-servant, underslave kept by another slave, Plaut. As. 2, 4, 28; Hor. S. 2, 7, 79; Mart. 2, 18, 7; Dig. 9, 4, 19; 15, 1, 17; Inscr. Marin. Fratr. Arv. 687; cf. of the vicarii of such vicarii, ib. 775.—B. vĭcārĭa, ae, f.
1. A female under-slave of another slave, Inscr. Fabr. 304, n. 297; Inscr. Murat. 972, 11.—
2. The post of deputy of the praefectus praetorio, Cod. Th. 6, 26, 4.—
3. A substitute:
se pro conjuge vicariam dare, Sen. ad Helv. 19, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vicārius adv.
vicis, that supplies a place, substituted, delegated, vicarious: vicaria fides amicorum supponitur.—As subst m., a substitute, deputy, proxy, vicegerent, vicar: succedam ego vicarius tuo muneri: alieni iuris: vicarium tibi expediam, cui tu arma tradas, L.: sive vicarius est seu conservus, i. e. an under-servant, H.
Origins
Proto-Indo-European *-yósder. Proto-Italic *-āzios Latin -ārius Latin vicārius From vicis (“interchange, alternation”) + -ārius.