LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

pūnctus1

pūnctus m (genitive pūnctūs)
Classical[ˈpuːŋk.tʊs]Ecclesiastical[ˈpuŋk.tus]

Meaning

  1. a pricking, stinging, puncture
  2. a point
    Hae tot portiones terrae, immo vero, ut plures tradidere, ¹⁵mundi punctus: ( neque enim aliud est terra in universo: ) Notae. … 15. Mundi punctus.] Acutum illud est Senecae dictum, lib. I. Natur. quaest. in prooem. pag. 831. Hoc est illud punctum, quod inter tot gentes ferro & igni dividitur. O quam ridiculi sunt mortalium termini, &c.Pliny the Elder, Naturalis Historia 2.68, Jean Hardouin, editor, Caii Plinii Secundi historiae naturalis libri XXXVII […], volume 1, published 1741, Paris, p. 107
  3. Medieval Latinpunctuation mark

Declension

declension
formsingularplural
nominativepūnctuspūnctūs
genitivepūnctūspūnctuum
dativepūnctuīpūnctibus
accusativepūnctumpūnctūs
ablativepūnctūpūnctibus
vocativepūnctuspūnctūs

punctus, ūs (form punctus, i, Isid. Orig. 3, 121), m. pungo.
I. A pricking, stinging; a prick, sting, puncture: oculis punctu erutis, Plin. 29, 6, 38, § 131; App. M. 7, p. 196, 11; Scrib. Comp. 206, 208, 209. —
II. A point: mundi, Plin. 2, 68, 68, § 174; cf. Isid. Orig. 11, 1.

Origins

Proto-Indo-European *pewǵ-der. Proto-Italic *pungō Latin pungō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin pūnctus From pungō + -tus.

Descendants
  • Englishpunctus
noun · masculinesecond declension
pūnctus2
pūnctus m (genitive pūnctī)
Classical[ˈpuːŋk.tʊs]Ecclesiastical[ˈpuŋk.tus]

Meaning

  1. Late LatinNew Latinalsopoint

Declension

declension
formsingularplural
nominativepūnctuspūnctī
genitivepūnctīpūnctōrum
pūnctuum
dativepūnctō
pūnctuī
pūnctīs
pūnctibus
accusativepūnctumpūnctōs
ablativepūnctō
pūnctū
pūnctīs
pūnctibus
vocativepūnctepūnctī

punctus, a, um, Part. and P. a., from pungo.

Origins

Perfect passive participle of pungō (“to prick, puncture, punch”).

Quick answers

What does pūnctus mean in Latin?
pūnctus, a noun, means “a pricking, stinging, puncture; a point; punctuation mark”.
What is the genitive of pūnctus?
The genitive singular is pūnctūs. pūnctus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce pūnctus?
In classical Latin, [ˈpuːŋk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpuŋk.tus].