noun · masculinefourth declension
pūnctus1
pūnctus m (genitive pūnctūs)
Classical[ˈpuːŋk.tʊs]Ecclesiastical[ˈpuŋk.tus]
Meaning
- a pricking, stinging, puncture
- a point
Hae tot portiones terrae, immo vero, ut plures tradidere, ¹⁵mundi punctus: ( neque enim aliud est terra in universo: ) Notae. … 15. Mundi punctus.] Acutum illud est Senecae dictum, lib. I. Natur. quaest. in prooem. pag. 831. Hoc est illud punctum, quod inter tot gentes ferro & igni dividitur. O quam ridiculi sunt mortalium termini, &c.
Pliny the Elder, Naturalis Historia 2.68, Jean Hardouin, editor, Caii Plinii Secundi historiae naturalis libri XXXVII […], volume 1, published 1741, Paris, p. 107 - Medieval Latinpunctuation mark
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | pūnctus | pūnctūs |
| genitive | pūnctūs | pūnctuum |
| dative | pūnctuī | pūnctibus |
| accusative | pūnctum | pūnctūs |
| ablative | pūnctū | pūnctibus |
| vocative | pūnctus | pūnctūs |
punctus, ūs (form punctus, i, Isid. Orig. 3, 121), m. pungo.
I. A pricking, stinging; a prick, sting, puncture:
oculis punctu erutis, Plin. 29, 6, 38, § 131; App. M. 7, p. 196, 11; Scrib. Comp. 206, 208, 209. —II. A point:
mundi, Plin. 2, 68, 68, § 174; cf. Isid. Orig. 11, 1.Origins
Proto-Indo-European *pewǵ-der. Proto-Italic *pungō Latin pungō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin pūnctus From pungō + -tus.
Descendants
- Englishpunctus