LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

prīvus

prīvus (feminine prīva, neuter prīvum)
Classical[ˈpriː.wʊs]Ecclesiastical[ˈpriː.vus]

Meaning

  1. adjectiveone each
  2. adjectiveone's own, private, peculiar, particular
  3. adjectivewith genitivedeprived of

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Privus · Proprius · Peculiaris

Privus means one’s own, in opp. to alienus, that which belongs to another, like οἰκεῖος; proprius, that which is exclusively one’s own, in opp. to communis, that which is common, like ἴδιος; lastly, peculiaris, that which is especially one’s own, in opp. to universalis, that to which all are entitled. (iv. 344.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeprīvusprīvaprīvum
genitiveprīvīprīvaeprīvī
dativeprīvōprīvaeprīvō
accusativeprīvumprīvamprīvum
ablativeprīvōprīvāprīvō
vocativeprīveprīvaprīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeprīvīprīvaeprīva
genitiveprīvōrumprīvārumprīvōrum
dativeprīvīsprīvīsprīvīs
accusativeprīvōsprīvāsprīva
ablativeprīvīsprīvīsprīvīs
vocativeprīvīprīvaeprīva

prīvus, a, um, adj.
I. Single (archaic): veteres priva dixerunt, quae nos singula dicimus, Gell. 10, 20, 4: in dies privos, Lucr. 5, 733: privas mutari in horas, id. 5, 274: in privas quoniam (vox) se dividit aures, id. 4, 566.—
II. Transf.
A. Each, every individual: privam quamque particulam venti sentire, Lucr. 4, 261.—Distributively, one each: item his discipulis privos custodes dabo, Plaut. Ps. 3, 2, 75: ut privos lapides silices privasque verbenas secum ferrent, each a stone, Senatus Consultum ap. Liv. 30, 43, 9: abdomina thynni, Lucil. ap. Non. 35, 22: in praesentia bubus privis binisque tunicis donati, Liv. 7, 37, 2 Weissenb. ad loc.; cf.: privos privasque antiqui dicebant pro singulis, Paul. ex Fest. p. 226, 6.—
B. One's own, private, peculiar, particular: (viden' ut pauper) conducto navigio aeque Nauseat, ac locuples, quem ducit priva triremis? Hor. Ep. 1, 1, 92: turdus, Sive aliud privum dabitur tibi, id. S. 2, 5, 10: opercula doliis priva, Cato, R. R. 10, 4; cf. id. ib. 3, 5: privum aliquid da, quod possim titulis, incidere, Juv. 8, 68: Graeci ea dicunt privis vocibus, Gell. 11, 16, 1.—
C. Deprived of, without: privus ipse militiae, Sall. H. 1, 100 Dietsch: turba imperitorum priva verae rationis, App. de Deo Socr. 3, p. 43, 2.

Origins

From Proto-Italic *preiwos, from Proto-Indo-European *per- (“in front”), with semantic shift "(being) in front" > "being separate". Compare prior, prīmus, prīscus, prīstinus.

Descendants
  • Italianprivo

Quick answers

What does prīvus mean in Latin?
prīvus, a adjective, means “one each; one's own, private, peculiar, particular; deprived of”.
How do you pronounce prīvus?
In classical Latin, [ˈpriː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpriː.vus].