adjectivefirst/second-declension adjective
prīvus
prīvus (feminine prīva, neuter prīvum)
Classical[ˈpriː.wʊs]Ecclesiastical[ˈpriː.vus]
Meaning
- adjectiveone each
- adjectiveone's own, private, peculiar, particular
- adjectivewith genitivedeprived of
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Privus · Proprius · Peculiaris
Privus means one’s own, in opp. to alienus, that which belongs to another, like οἰκεῖος; proprius, that which is exclusively one’s own, in opp. to communis, that which is common, like ἴδιος; lastly, peculiaris, that which is especially one’s own, in opp. to universalis, that to which all are entitled. (iv. 344.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | prīvus | prīva | prīvum |
| genitive | prīvī | prīvae | prīvī |
| dative | prīvō | prīvae | prīvō |
| accusative | prīvum | prīvam | prīvum |
| ablative | prīvō | prīvā | prīvō |
| vocative | prīve | prīva | prīvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | prīvī | prīvae | prīva |
| genitive | prīvōrum | prīvārum | prīvōrum |
| dative | prīvīs | prīvīs | prīvīs |
| accusative | prīvōs | prīvās | prīva |
| ablative | prīvīs | prīvīs | prīvīs |
| vocative | prīvī | prīvae | prīva |
prīvus, a, um, adj.
I. Single (archaic):
veteres priva dixerunt, quae nos singula dicimus, Gell. 10, 20, 4: in dies privos, Lucr. 5, 733: privas mutari in horas, id. 5, 274: in privas quoniam (vox) se dividit aures, id. 4, 566.—II. Transf.
A. Each, every individual: privam quamque particulam venti sentire, Lucr. 4, 261.—Distributively, one each:
item his discipulis privos custodes dabo, Plaut. Ps. 3, 2, 75: ut privos lapides silices privasque verbenas secum ferrent, each a stone, Senatus Consultum ap. Liv. 30, 43, 9: abdomina thynni, Lucil. ap. Non. 35, 22: in praesentia bubus privis binisque tunicis donati, Liv. 7, 37, 2 Weissenb. ad loc.; cf.: privos privasque antiqui dicebant pro singulis, Paul. ex Fest. p. 226, 6.—B. One's own, private, peculiar, particular:
(viden' ut pauper) conducto navigio aeque Nauseat, ac locuples, quem ducit priva triremis? Hor. Ep. 1, 1, 92: turdus, Sive aliud privum dabitur tibi, id. S. 2, 5, 10: opercula doliis priva, Cato, R. R. 10, 4; cf. id. ib. 3, 5: privum aliquid da, quod possim titulis, incidere, Juv. 8, 68: Graeci ea dicunt privis vocibus, Gell. 11, 16, 1.—C. Deprived of, without:
privus ipse militiae, Sall. H. 1, 100 Dietsch: turba imperitorum priva verae rationis, App. de Deo Socr. 3, p. 43, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prīvus adj.
PRO-, each, every individual, one each : ut privos lapides secum ferrent, each a stone , L. (SC.).— One's own, private, peculiar, particular : locuples, quem ducit priva triremis, H.: privum aliquid da, Quod possim titulis incidere, Iu.
Origins
From Proto-Italic *preiwos, from Proto-Indo-European *per- (“in front”), with semantic shift "(being) in front" > "being separate". Compare prior, prīmus, prīscus, prīstinus.
Descendants
- Italianprivo