LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

libīdō

libīdō f (genitive libīdinis)
Classical[lɪˈbiː.doː]Ecclesiastical[liˈbiː.do]
№ 761 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. desire, fancy, inclination, longing, pleasure, caprice, passion, wantonness
    Haec tibi est incīdenda lingua, quā vel ēvulsā spīritū ipsō libīdinem tuam lībertās mea refūtābit.(For that) you must sever this tongue of mine, and even if it is torn out, the freedom in my very breath will confound your wantonness.55 BCE, Cicero, De oratore 3.1
  2. lust, sensuality
    Libīdō vincit omnia.Lust conquers everything.
    In prīmīs autem et illōs numerō quī nūllī reī nisi vīnō ac libīdinī vacant; nūllī enim turpius occupātī sunt.But among the worst I count also those who have time for nothing but wine and lust; for none have more shameful engrossments.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, De brevitate vitae 7

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cupiditās nimia et mala.
libīdō -inis f — in Mille Verba, Convīvium

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Cupido · Cupiditas · Libido · Voluptas

1. Cupido is the desire after something, considered actively, and as in action, in opp. to aversion; whereas cupiditas is the passion of desire, considered neutrally, as a state of mind, in opp. to tranquillity of mind. Cupido must necessarily, cupiditas may be, in construction with a genitive, expressed or understood; in this case, cupido relates especially to possession and money, cupiditas, to goods of every kind. Vell. P. ii. 33. Pecuniæ cupidine: and further on, Interminatam imperii cupiditatem. 2. Cupido and cupiditas stand in opp. to temperate wishes; libido (from λίψ) the intemperate desire and capricious longing after something, in opp. to rational will, ratio, Suet. Aug. 69, or voluntas, Cic. Fam. ix. 16. Libidines are lusts, with reference to the want of self-government; voluptates, pleasures, in opp. to serious employments, or to pains. Tac. H. ii. 31. Minus Vitellii ignavæ voluptates quam Othonis flagrantissimæ libidines timebantur. (v. 60.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativelibīdōlibīdinēs
genitivelibīdinislibīdinum
dativelibīdinīlibīdinibus
accusativelibīdinemlibīdinēs
ablativelibīdinelibīdinibus
vocativelibīdōlibīdinēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

libidine ferri
to be carried away by one's passions.
libido consēdit
the storm of passion has abated.
libidinem alicuius excitare
to arouse some one's lust.
se (totum) libidinibus dedere
to abandon oneself (entirely) to debauchery.
libido dominatur (Or. 65. 219)
the passions win the day.
refrenare cupiditates, libidines
to bridle one's desires.
iracundiam sic (ita) definiunt, ut ulciscendi libidinem esse dicant or ut u. libido sit or iracundiam sic definiunt, ulc. libidinem
anger is defined as a passionate desire for revenge.

lĭbīdo or lŭbīdo, ĭnis, f. libet,
I. pleasure, desire, eagerness, longing, fancy, inclination (cf.: appetitio, optatio, cupiditas, cupido, studium).
I. In gen.: ubilubido veniet nauseae, Cato, R. R. 156, 4; Plaut. Pers. 5, 2, 26; Lucr. 4, 779: ex bonis (perturbationibus) libidinem et laetitiam, ut sit laetitia praesentium bonorum, libido futurorum, Cic. Tusc. 4, 6, 11: ipsa iracundia libidinis est pars: sic enim definitur iracundia, ulciscendi libido, id. ib. 3, 5, 11; id. Fin. 3, 9, 32: non omnibus delendi urbem libido erat, Liv. 5, 42: juventus magis in decoris armis et militaribus equis quam in scortis atque conviviis libidinem habebat, delighted in, Sall. C. 7: tanta libido cum Mario eundi plerosque invaserat, id. J. 84; id. ib. 86: tanta libidine vulgi auditur, Juv. 7, 85: rarus sermo illis, et magna libido tacendi, id. 2, 14: urinae lacessit, Gell. 19, 4: est lubido with inf. ( = libet, ante-class.): est lubido orationem audire, Plaut. Trin. 3, 1, 25; 4, 2, 23: est lubido homini suo animo opsequi, id. Bacch. 3, 3, 11; id. Men. 1, 1, 7; id. Ep. 2, 2, 56 al.—
II. In partic.
A. Unlawful or inordinate desire, passion, caprice, wilfulness, wantonness: ingenium est omnium hominum ab labore proclive ad libidinem, Ter. And. 1, 1, 51: ad libidinem suam vexare aliquem, Cic. Rosc. Am. 49, 141: fortuna res cunctas ex lubidine magis, quam ex vero celebrat obscuratque, arbitrarily, according to pleasure or caprice, Sall. C. 8: quod positum est in alterius voluntate, ne dicam libidine, Cic. Fam. 9, 16, 3: ad libidinem aliorum judicare, id. Font. 12, 26; id. Fin. 1, 6, 19: instruitur acies ad libidinem militum, Liv. 25, 21.—
B. Sensual desire, lust (the usual meaning in plur.): procreandi, Cic. Off. 1, 17, 53: libidinis ministri, id. Lael. 10, 35: commiscendorum corporum mirae libidines, id. N. D. 2, 51, 128: qui voluptatum libidine feruntur, id. Tusc. 3, 2, 4: qui feruntur libidine, id. ib. 3, 5, 11: libidine accendi, Sall. C. 28: mala libido Lucretiae per vim stuprandae, Liv. 1, 57; Suet. Aug. 69; id. Galb. 22; Col. 8, 11, 6: eadem summis pariter minimisque libido, Juv. 6, 349: saltante libidine, i. e. passion goading on, id. 6, 318.—Esp., of unnatural lust, Suet. Aug. 71; Paul. Sent. 5, 23, 13. —Of unbridled indulgence: vinulentiam ac libidines, grata barbaris, usurpans, Tac. A. 11, 16.—Hence,
2. Transf. (abstr. pro concreto): libidines, voluptuous or obscene representations in painting and sculpture, Cic. Leg. 3, 13, 31: in poculis libidines caelare juvit, Plin. 33 praef. § 4: pinxit et libidines, id. 35, 10, 36, § 72.

Origins

From libet (“it is pleasing”) + -īdō. De Vaan suggests that the suffix was originally -ēdō, but it was altered under the influence of cupīdō.

Descendants
  • Catalanlibido
  • Englishlibido
  • Frenchlibido
  • GermanLibido
  • Italianlibido
  • Italianlibidine
  • Portugueselibido
  • Romanianlibido
  • Spanishlibido
  • Armenianլիբիդո

Quick answers

What does libīdō mean in Latin?
libīdō, a noun, means “desire, fancy, inclination, longing, pleasure, caprice, passion, wantonness; lust, sensuality”.
What is the genitive of libīdō?
The genitive singular is libīdinis. libīdō is feminine, third declension.
How do you pronounce libīdō?
In classical Latin, [lɪˈbiː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [liˈbiː.do].