LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation, impersonal, optionally semi-deponent, no future active participle, no gerund

libet

libet (present infinitive libēre, perfect active libuit or libitus est, supine libitum)
Classical[ˈlɪ.bɛt]Ecclesiastical[ˈliː.bet]
№ 729 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. impersonalwith dativeto be pleasing; to be agreeable
    254-184 B.C.E., Plautus, Asinaria Dīc quod libet."Say what you will." (literally: "Say what is pleasing.")

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Sponte · Ultro · Sua sponte · Voluntate · Libenter

1. Sponte (πόθος) means voluntarily; whereas ultro, in an over-ready manner; so that sponte refers to the mind of the agent, ultro to the thing itself. Liv. x. 19. Orare ne collegæ auxilium, quod acciendum ultro fuerit, sua sponte oblatum sperneretur; and Tac. Hist. iv. 79. Suet. Cæs. 6. Sponte accusare means to accuse of one’s own accord; whereas ultro accusare means to obtrude one’s self into the office of an accuser, when one should be satisfied with not being one’s self accused; according to which, ultro accusavit may be resolved into the complete phrase: Haud contentus non accusari ab altero, ultro etiam progressus est, ut ipse accusaret alterum, or, ultro progressus accusavit alterum. 2. Sponte, from choice, is in opp. to casu, or necessitate, Colum. ii. 1, 13. Plin. Ep. v. 14. Tac. Ann. vi. 23; whereas sua sponte, quite of one’s own accord, like αὐτομάτως, in opp. to rogatus, provocatus, or invitatus. Cæs. B. G. i. 44. Cic. Fam. i. 7. iv. 3. vii. 5. (iii. 103.) 3. Sponte and spontaneus, like ἑκών and ἑκούσιος, paint the voluntary action as an act of the understanding; voluntate and voluntarius, like ἐθελοντής, as an act of the will, in opp. to invite; libenter and libens, like ἄσμενος, as an act of feeling, in opp. to tædio. (iv. 277.)

Conjugation conjugation 2 deponent future

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.——————
2nd sg.——————
3rd sg.libetlibēbatlibēbitlibuit
libitus est
libuerat
libitus erat
libuerit
libitus erit
1st pl.——————
2nd pl.——————
3rd pl.——————
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.————
2nd sg.————
3rd sg.libeatlibēretlibuerit
libitus sit
libuisset
libitus esset
1st pl.————
2nd pl.————
3rd pl.———libuissent
imperative
imperative
formactivepassive
fut. 3rd sg.libētō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivelibēre—
perfect infinitivelibuisse
libitum esse
—
future infinitivelibitum īre—
present participlelibēns—
perfect participlelibitus—
supinelibitum, libitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

libere dicere (Verr. 2. 72. 176)
to speak frankly, independently.

lĭbet or lŭbet, libuit (lub-) and libitum (lub-) est (in Cic. perh. only in the latter form), 2, v. n. and
I. impers. (libeo, es, etc., as a personal verb acc. to Caper ap. Prisc. p. 922 P.) [Sanscr. root lubh, cupere, desiderare; Gr. root λιφ- in λίπτω, λιψ; cf. Goth. liub-s; Germ. lieb, dear; Lat. līber], it pleases, is pleasing, is agreeable: mihi, I am disposed, I like, I please, I will.— Constr. with nom. of a demonstr. or rel. pronoun, with inf. or a subject-clause as subject, or impers. without a subject, and with or without a dat.
(a). Id (quod) libet (mihi): quod tibi lubet, idem mihi lubet, Plaut. Most. 1, 3, 138: facite, quod vobis lubet, Ter. Ad. 5, 9, 34: cui facile persuasi, mihi id, quod rogaret, ne licere quidem, non modo non libere, Cic. Att. 14, 19, 4; cf.: sin et poterit Naevius id quod libet et ei libebit quod non licet, quid agendum est? id. Quint. 30, 94: quodcumque homini accidit libere, posse retur, Plaut. Am. 1, 1, 17: ubi peregre, tibi quod libitum fuit, feceris, Ter. Phorm. 5, 7, 77.—Once in plur.: cetera item, quae cuique libuissent, dilargitus est, Suet. Caes. 20.—Without a dat.: rogita quod lubet, Plaut. Ep. 5, 2, 31: faciat quod lubet, Ter. Heaut. 3, 1, 55: nihil vident, nisi quod lubet, id. ib. 4, 1, 30: si quid lubet, id. Phorm. 5, 7, 88: quae (senectus) efficeret, ut id non liberet quod non oporteret, Cic. de Sen. 12, 42: illa priorum scribendi, quodcumque animo flagrante liberet, simplicitas, Juv. 1, 152.—
(b). With inf. or a subject-clause, with or without a dat.: concedere aliquantisper hinc mihi intro lubet, Plaut. Ps. 1, 5, 158: mihi lubet nunc venire Pseudolum, id. ib. 4, 5, 3; Ter. And. 5, 5, 2: Qui lubitumst illi condormiscere? Lu. Oculis, opinor, Plaut. Mil. 3, 2, 13: non libet mihi deplorare vitam, Cic. de Sen. 23, 84: quarum (orationum) alteram non libebat mihi scribere, id. Att. 2, 7, 1: de quo genere libitum est mihi paulo plura dicere, id. de Or. 2, 85, 348; id. Leg. 2, 27, 69; Ter. And. 1, 5, 28.—Without a dat.: cum illuc ventum est, ire illinc lubet, Enn. ap. Gell. 19, 10, 12 (Trag. v. 258 Vahl.); Ter. And. 4, 5, 21: de C. Gracchi tribunatu quid exspectem non libet augurari, Cic. Lael. 12, 41: qui in foro, quicum colloqui libeat, non habeant, id. Rep. 1, 17, 28: incoharo haec studia, vel non vacabit, vel non libebit, Quint. 1, 12, 12; 10, 1, 13; Ter. Ad. 5, 1, 4: ultra Sauromatas fugere hinc libet, Juv. 2, 1: libet expectare quis impendat, etc., I should like to see who, etc., id. 12, 95.—
(g). Absol., with or without a dat.: ego ibo pro te, si tibi non libet, Plaut. Most. 5, 2, 10: ubiquomque libitum erit animo meo, id. As. 1, 1, 97: adi, si libet, id. Pers. 5, 2, 13; Cic. Tusc. 5, 15, 45; Ter. And. 1, 3, 8: age, age, ut libet, id. ib. 2, 1, 10: ut libet, as an expression of assent, id. Heaut. 4, 4, 16; 4, 5, 32; 5, 1, 61; id. Ad. 2, 2, 38: Ch. Quid in urbe reptas villice? Ol. Lubet, Plaut. Cas. 1, 11; id. Bacch. 5, 2, 79: Pe. Qua fiducia ausus ... dicere? Ep. Libuit, Plaut. Ep. 5, 2, 33; cf. id. Ps. 1, 3, 114.—Hence,
1. lĭbens (lŭbens; LIBES, Inscr. R. N. 2598 Mommsen), entis, P. a., that does a thing willingly or with readiness, willing, with good will, with pleasure (class.).
A. Lit.
1. In gen.: studen hercle audire, nam ted ausculto lubens, Plaut. Ps. 1, 5, 108: Ph. Complectere. An Facio lubens, id. As. 3, 3, 25: ego illud vero illud feci, ac lubens, Ter. Eun. 3, 5, 43; id. Heaut. 4, 5, 15; id. And. 2, 1, 37: cum totius Italiae concursus facti illius gloriam libens agnovisset, Cic. Mil. 14, 38.—Freq. (esp. in Cic.; Cæs. and Quint. do not use libens as an adj. at all) in the abl. absol.: me, te, etc., and animo libente or libenti, with pleasure, gladly, very willingly: edepol me lubente facies, Plaut. Am. 2, 2, 218: me libente eripies mihi hunc errorem, Cic. Att. 10, 4, 6; id. de Or. 2, 73, 295: libente me vero, id. Rep. 1, 9 fin. Mos. N. cr.: quae (res nostrae) tam libenti senatu laudarentur, id. Att. 1, 14, 3: cum Musis nos delectabimus animo aequo, immo vero etiam gaudenti ac libenti, id. ib. 2, 4, 2.—Sup.: cunctae praefecturae libentissimis animis eum recipiunt, Caes. B. C. 1, 15, 1: illam porticum redemptores statim sunt demoliti libentissimis omnibus, Cic. Att. 4, 2, 5: libentissimis Graecis, id. Fam. 13, 65, 1: lubentissimo corde atque animo, Plaut. Ps. 5, 2, 22: fecit animo libentissimo populus Romanus, Cic. Verr. 1, 9, 25.—
2. In partic.: libens or libens merito (abbreviated L. M.), a formula used in paying a vow: Jovi lubens meritoque vitulor, Plaut. Pers. 2, 3, 1: EX VOTO L. M., Inscr. Orell. 1412: V. S. L. M., i. e. votum solvit libens merito, or V. L. S., i. e. votum libens solvit, very freq. in inscriptions. —
B. Transf., glad, happy, joyful, cheerful, merry (ante-class.): uti ego illos lubentiores faciam, quam Lubentia'st, Plaut. As. 2, 2, 2: ego omnes hilaros, lubentes, laetificantes faciam ut fiant, id. Pers. 5, 1, 8: hilarum ac lubentem fac te in gnati nuptiis, Ter. Ad. 4, 7, 38.—Hence, adv.: lĭbenter or lŭbenter, willingly, cheerfully, gladly, with pleasure, Enn. ap. Gell. 12, 4, 4 (Ann. v. 239 Vahl.); id. ap. Non. 15, 12 (Trag. v. 379 ib.): cenare lubenter, Cato, R. R. 156: ecastor frigida non lavi magis lubenter, Plaut. Most. 1, 2, 1: ut homines te libenter studioseque audiant, Cic. Div. in Caecil. 12, 39; id. Rep. 1, 18, 30: libenter verbo utor Catonis, id. ib. 2, 1, 3; id. Lael. 24, 89; id. Rep. 2, 38, 64: ego tuas litteras legi libenter, id. Fam. 3, 5, 1; id. Att. 2, 1, 1: libenter homines id, quod volunt, credunt, Caes. B. G. 3, 18.—Comp.: ille adjurans, nusquam se umquam libentius (cenavisse), with a better appetite, Cic. Fam. 9, 19, 1; id. Lael. 19, 68: nihil libentius audiunt, Quint. 7, 1, 63; 8, 2, 11: nil umquam hac carne libentius edit, Juv. 15, 88.—Sup.: cui ego quibuscumque rebus potero libentissime commodabo, Cic. Fragm. ap. Non. 275, 18: cum lubentissime edis, Favorin. ap. Gell. 15, 8, 2: libentissime dare, Cic. Verr. 2, 4, 27, § 63; id. Leg. 2, 1, 1; Sen. Ep. 30, 9.— Hence also,
2. lĭbĭtus, a, um, P. a.; only plur. as subst.: lĭbĭta, ōrum, n., lit., the things that please, one's pleasure, will, liking, humor (Tacitean): sua libita exercebant, Tac. A. 6, 1: ad libita Caesarum, id. ib. 12, 6: ad libita Pallantis, id. ib. 14, 2.

Origins

From lubet, from Proto-Italic *luβēt, from Proto-Indo-European stative *lubʰ-eh₁-(ye)-ti, from Proto-Indo-European *lewbʰ- (“to love, care for, desire”). Cognate with English love, lief, German lieben, Liebe, Russian любить (ljubitʹ), Sanskrit लुभ्यति (lubhyati). The unrounding of [u] to [i] is a regular sound change between /l/ and a labial consonant; see also līber (“free”), liber (“book”), and clipeus.

Quick answers

What does libet mean in Latin?
libet, a verb, means “to be pleasing; to be agreeable”.
What are the principal parts of libet?
libet, libēre, libuit, libitum (second conjugation, impersonal, optionally semi-deponent, no future active participle, no gerund).
How do you pronounce libet?
In classical Latin, [ˈlɪ.bɛt]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈliː.bet].