LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

immodicus

immodicus (feminine immodica, neuter immodicum)
Classical[ɪmˈmɔ.dɪ.kʊs]Ecclesiastical[imˈmɔː.di.kus]

Meaning

  1. adjectiveexcessive, beyond measure
  2. adjectiveimmoderate, unrestrained, extravagant

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmodicusimmodicaimmodicum
genitiveimmodicīimmodicaeimmodicī
dativeimmodicōimmodicaeimmodicō
accusativeimmodicumimmodicamimmodicum
ablativeimmodicōimmodicāimmodicō
vocativeimmodiceimmodicaimmodicum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmodicīimmodicaeimmodica
genitiveimmodicōrumimmodicārumimmodicōrum
dativeimmodicīsimmodicīsimmodicīs
accusativeimmodicōsimmodicāsimmodica
ablativeimmodicīsimmodicīsimmodicīs
vocativeimmodicīimmodicaeimmodica

immŏdĭcus (inm-), a, um, adj. in modicus,
I. beyond bounds, beyond measure, excessive, unrestrained, unruly, immoderate (perh. not ante-Aug.).
I. Lit. (very rare): prominet immodicum pro longa cuspide rostrum, Ov. M. 6, 673: tuber, id. ib. 8, 808: fluctus, id. H. 18, 137: frigus, id. P. 3, 1, 14; cf.: continuae et immodicae tempestates, Suet. Aug. 47.—Far more freq.,
II. Trop., excessive, unrestrained, extravagant, immoderate, etc.: immodicus in numero augendo esse solet, is in the habit of exaggerating numbers, Liv. 38, 23, 8: in appetendis honoribus immodicus, Vell. 2, 33, 3: immodicus linguā, Liv. 22, 12, 11: animi, Sall. H. 1, 114 Dietsch: tum verbis tum rebus immodicus, extravagant in words and deeds, Suet. Dom. 12: Gracchi legibus (ferendis), Luc. 6, 796: assiduus potius quam immodicus (praeceptor), Quint. 2, 2, 5: imperia, Liv. 21, 3, 5; so, licentia crudelitatis, Vell. 2, 28, 2: decreta ad honores sociorum, Liv. 31, 45, 2: libido possidendi, Col. 1, 3, 11: fastus, Ov. A. A. 3, 511: populi acclamationes, Suet. Caes. 79: oratio, too long, Plin. Ep. 9, 4, 1: periodus, Quint. 9, 4, 125.—
(b). With gen.: gloriae, Vell. 2, 11: irae, Stat. Th. 1, 41: libidinis, Col. 7, 6, 3: laetitiae et maeroris, Tac. A. 15, 23: fugae, Sil. 12, 268: animi, Tac. H. 1, 53.—As subst.: immodica cupere, Sen. Ben. 1, 9, 2.—Hence, adv.: immŏ-dĭcē, beyond measure, excessively, immoderately: si sanguis ex vulnere immodice fluat, Plin. 30, 13, 38, § 112: fucata formam, Luc. 10, 137: frequenter id potius quam immodice facere, Col. 2, 16, 2: opportunae positae (figurae) cum immodice petantur, Quint. 9, 3, 100: immodesteque gloriari, Liv. 22, 27, 2: sibi arrogare eloquentiam, Quint. 11, 1, 19: ferocire, Gell. 1, 11, 2: capere voluptatem ex aliqua re, id. 19, 2, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimmodicus

Latin modicus Latin immodicus From in- + modicus (“moderate, middling”).

Quick answers

What does immodicus mean in Latin?
immodicus, a adjective, means “excessive, beyond measure; immoderate, unrestrained, extravagant”.
How do you pronounce immodicus?
In classical Latin, [ɪmˈmɔ.dɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmɔː.di.kus].
Where does immodicus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin immodicus.