LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

gignō

gignō (present infinitive gignere, perfect active genuī, supine genitum)
Classical[ˈɡɪŋ.noː]Ecclesiastical[ˈd͡ʒiɲ.ɲo]
№ 667 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to bring forth as a fruit of oneself: to bear, to beget, to engender, to give birth to
    Īra patris fīlius stultus: et dolor mātris quae genuit eum. A foolish son is the anger of the father: and the sorrow of the mother that bore him. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.17.25
  2. to produce, to cause, to yield
  3. to be born, to be begotten, to be engendered, to be produced, etc.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

vītam dō; pater fīlium gignit, māter parit.
gignō -ere genuī — in Mille Verba, ch. Vīta et Mors

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Creare · Gignere · Parere · Generare

1. Creare (from κύρω) means, by one’s own will and creative power to call something out of nothing; gignere (γίγνεσθαι, γενέσθαι) by procreation or parturition; gignere is allied to generare only by procreation, and to parere (πεπαρεῖν, πείρειν, only by parturition. 2. Gignere is a usual expression, which represents procreation as a physical and purely animal act, and supposes copulation, conception, and parturition; whereas generare is a select expression, which represents procreation as a sublime godlike act, and supposes only creative power; hence, for the most part, homines et belluæ gignunt, natura et dii generant. And, Corpora gignuntur, poemata generantur. Cic. N. D. iii. 16. Herculem Jupiter genuit, is a mythological notice; but Legg. i. 9. Deus hominem generavit, is a metaphysical axiom. (v. 201.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.gignōgignēbamgignamgenuīgenueramgenuerō
2nd sg.gignisgignēbāsgignēsgenuistīgenuerāsgenueris
3rd sg.gignitgignēbatgignetgenuitgenueratgenuerit
1st pl.gignimusgignēbāmusgignēmusgenuimusgenuerāmusgenuerimus
2nd pl.gignitisgignēbātisgignētisgenuistisgenuerātisgenueritis
3rd pl.gignuntgignēbantgignentgenuērunt
genuēre
genuerantgenuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.gignamgigneremgenuerimgenuissem
2nd sg.gignāsgignerēsgenuerīsgenuissēs
3rd sg.gignatgigneretgenueritgenuisset
1st pl.gignāmusgignerēmusgenuerīmusgenuissēmus
2nd pl.gignātisgignerētisgenuerītisgenuissētis
3rd pl.gignantgignerentgenuerintgenuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.gignorgignēbargignar
2nd sg.gigneris
gignere
gignēbāris
gignēbāre
gignēris
gignēre
3rd sg.gigniturgignēbāturgignētur
1st pl.gignimurgignēbāmurgignēmur
2nd pl.gigniminīgignēbāminīgignēminī
3rd pl.gignunturgignēbanturgignentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.gignargignerer
2nd sg.gignāris
gignāre
gignerēris
gignerēre
3rd sg.gignāturgignerētur
1st pl.gignāmurgignerēmur
2nd pl.gignāminīgignerēminī
3rd pl.gignanturgignerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.gignegignere
pres. 2nd pl.gignitegigniminī
fut. 2nd sg.gignitōgignitor
fut. 3rd sg.gignitōgignitor
fut. 2nd pl.gignitōte—
fut. 3rd pl.gignuntōgignuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivegigneregignī
perfect infinitivegenuissegenitum esse
future infinitivegenitūrum essegenitum īrī
present participlegignēns—
perfect participle—genitus
future participlegenitūrus
genitūra, genitūrā, genitūrae, genitūram, genitūrārum, genitūrās, genitūre, genitūrī, genitūrīs, genitūrō, genitūrōrum, genitūrōs, genitūrum
gignendus
gignundus, gignenda, gignendā, gignendae, gignendam, gignendārum, gignendās, gignende, gignendīs, gignendōrum, gignendōs, gignunda, gignundā, gignundae, gignundam, gignundārum, gignundās, gignunde, gignundī, gignundīs, gignundō, gignundōrum, gignundōs, gignundum
gerundgignendī, gignendō, gignendumsupinegenitum, genitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ea, quae terra gignit
the vegetable kingdom.
ea, quae e terra gignuntur
the vegetable kingdom.

gigno, gĕnŭi, gĕnĭtum, 3 (archaic primary form of the
I. pres. gĕno, ĕre: genit, Varr. R. R. 2, 2, 19: genunt, Varr. ap. Prisc. p. 898 P.: genat, Varr. R. R. 1, 31, 4: genitur, Auct. ap. Cic. Inv. 2, 42, 122; Cic. de Or. 2, 32, 141: genuntur, Varr. R. R. 2, 6, 3: genamur, Censor. 3, 1; inf. pass. geni, Lucr. 3, 797; gen. gerund. genendi, Varr. R. R. 1, 40, 1: genendo, Censor. 3, 1; Arn. 4, 21; inf. pres. pass. gignier, Lucr. 3, 623; 6, 246; 807), v. a. root gen-; Sanscr. ǵan-, ǵanami, beget; gātis, birth; Gr. γεν- in γίγνομαι, γένος, γυνή; Lat. genus, genius, gener, gens; also nascor (gn-; cf. gnatus), natura; cf. γάμος, γαμβρός (v. Georg Curtius Gr. Etym. 536); gigno for gigeno, redupl. like γίγνομαι, to beget, bear, bring forth, produce; in pass., to be born, to spring, arise, proceed; of animate and inanimate subjects and objects (syn.: creo, genero, pario).
I. Lit.: Saturno, quem Coelus genuit, Enn. ap. Non. 197, 9 (Ann. v. 27 Vahl.): sextus (Hercules) hic ex Alcumena, quem Juppiter genuit, Cic. N. D. 3, 16, 42: nec Hecubam causam interitus fuisse Trojanis, quod Alexandrum genuerit, nec Tyndareum Agamemnoni, quod Clytaemnestram, id. Fat. 15, 34: quaecumque animal pariunt, in capita gignunt, bring forth their young with the head foremost, Plin. 10, 64, 84, § 183. So of the human mother (mostly post-Aug.): idcirco, inquit Lacaena, genueram (filium), Cic. Tusc. 1, 42, 102: e septem liberis, quos ipsa genuisset, unum superesse, Curt. 10, 5, 23: rectius Lolliam induci, quando nullos liberos genuisset, Tac. A. 12, 2 init.; Val. Max. 7, 7, 4; so, ex aliquo, Curt. 8, 3, 3; Tac. A. 12, 3: pisces ova cum genuerunt, relinquunt, Cic. N. D. 2, 51, 129: ova, Plin. 11, 37, 80, § 204: omnia quae terra gignat (shortly before, pariat), Cic. N. D. 1, 2, 4; cf. id. Fin. 5, 11, 33: o Romule, Romule die, Qualem te patriae custodem di genuerunt! Enn. ap. Cic. Rep. 1, 41, 64 (Ann. v. 116 Vahl.); cf.: ut idem deus urbem hanc gentibus, vos huic urbi genuisse videatur, Cic. Phil. 14, 12, 32: ita ut plurimum (aurum) Asturia gignat, Plin. 33. 4, 21, § 78: India eos (beryllos) gignit, id. 37, 5, 20, § 76: ad majora quaedam natura nos genuit et conformavit, Cic. Fin. 1, 7, 23: deus animum ex sua mente et divinitate genuit, id. Univ. 8.—Pass., usu. with abl., of either or both parents: Meri bellatores gignuntur, Plaut. Mil. 4, 2, 85: nuper erat genitus, Ov. M. 10, 522: qui antecedente anno genitum eum scribant, Suet. Tib. 5: septimo mense geniti, Plin. 11, 37, 59, § 158: pellice genitus, Liv. 40, 9, 2; Suet. Aug. 17: Jove genitus, Curt. 8, 10, 1; 9, 8, 22: juvenes eadem matre geniti, id. 6, 14, 4; Liv. 1, 3, 3; Suet. Aug. 17; id. Tib. 7; id. Ner. 5 fin.: genitum fratre adoptaverat, Plin. Ep. 8, 18, 2.—Also with de, ab, ex: De quo Remulusque feroxque Acrota sunt geniti, Ov. M. 14, 617: genitus de sanguine, id. ib. 1, 748; id. H. 16, 117: de Jove, Gell. 13, 1, 3 (cf. Cic. Rep. 2, 19, 34): filium ab eo genitum nominare, Just. 12, 7, 10; but: a se (= ex se) genitum esse Vitellium, Tac. H. 3, 64: puer ex ea genitus, Curt. 8, 10, 36: (vacca) e terra genita, Ov. M. 1, 615: dis genite et geniture deos, Verg. A. 9, 642: dis genitus, Quint. 1, 10, 9: adolescentis in omnium virtutum exempla geniti, Vell. 2, 116, 2: quae in terris gignantur, ad usum hominum omnia creari, Cic. Off. 1, 7, 22: nec enim id esset principium, quod gigneretur aliunde, id. Rep. 6, 25: ubi tus gignitur, Plaut. Trin. 4, 2, 89: Corycium nemus, ubi crocum gignitur, Curt. 3, 4 fin.—Poet. with inf.: omne potens animal leti genitumque nocere, Luc. 6, 485.—Absol.: ut in gignendo, in educando perfacile appareat, Cic. Fin. 2, 33, 109: hae (mulieres), quae gignunt, imbecillos edunt, Cels. 2, 1 med.
II. Trop., to produce, occasion, cause: multa nobis blandimenta natura ipsa genuit, Cic. Cael. 17, 41: haec ipsa virtus amicitiam et gignit et continet, id. Lael. 6, 20: ludus genuit trepidum certamen et iram, Ira truces inimicitias et funebre bellum, Hor. Ep. 1, 19, 48: qui genuit in hac urbe dicendi copiam, Cic. Brut. 73, 255: praeceptiones, Auct. Her. 4, 3, 5: probationes, Quint. 5, 1, 1: mel gignit insaniam, Plin. 21, 13, 45, § 177; cf.: baccharis odor somnum gignit, id. 21, 19, 77, § 132: alium sitim gignit, id. 20, 6, 23, § 57.—In pass., to be born, to spring, arise, proceed: cum ipse (Cato) sui generis initium ac nominis ab se gigni et propagari vellet, Cic. Verr. 2, 5, 70, § 180: ex hac maxima libertate tyrannis gignitur et illa injustissima et durissima servitus, id. Rep. 1, 44: et aegritudines et metus et reliquae perturbationes omnes gignuntur ex ea (intemperantia), id. Tusc. 4, 9, 22: Plato eas (ἰδέας) gigni negat et ait semper esse, id. Or. 3, 10: ipsi autem intelligamus natura gigni sensum diligendi et benevolentiae caritatem, id. Lael. 9, 32: odia etiam gigni sempiterna (opp. exstingui familiaritates), id. ib. 10, 35: in animorum permotione gignenda, id. de Or. 3, 30, 118: de gignenda et comparanda sapientia, Gell. 13, 8, 1.—Hence, gignentĭa, ĭum, n. (fruit-bearing), organic bodies, things that grow, as plants, trees, etc.: loca nuda gignentium, Sall. J. 79, 6: ilex aucta in altitudinem, quo cuncta gignentium natura fert, id. ib. 93, 4: animam animantium omnium non corpoream esse ... omniumque gignentium esse seniorem, App. Dogm. Plat. p. 193; opp. animalia, Lact. de Ira Dei, 1, 13.

Origins

From Proto-Italic *gignō, from Proto-Indo-European *ǵíǵn̥h₁eti, the reduplicated present stem of *ǵenh₁- (“to produce, beget”). The perfect form genuī may derive from a Proto-Italic aorist stem *gena-, itself perhaps from an original root aorist *ǵénh₁t. De Vaan suggests that the perfect participle form genitus may have replaced earlier *gnātos on the model of the aoristic form genuī. The original perfect participle may be continued by prōgnātus and nātus. Cognate to Ancient Greek γίγνομαι (gígnomai, “to come into being, to be born, to take place”).

Descendants
  • Middle Frenchcongénuirfrom Old French genoir
  • Middle Frenchengénoïrfrom Old French genoir

Quick answers

What does gignō mean in Latin?
gignō, a verb, means “to bring forth as a fruit of oneself: to bear, to beget, to engender, to give birth to; to produce, to cause, to yield; to be born, to be begotten, to be engendered, to be produced, etc.”.
What are the principal parts of gignō?
gignō, gignere, genuī, genitum (third conjugation).
How do you pronounce gignō?
In classical Latin, [ˈɡɪŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈd͡ʒiɲ.ɲo].