flāgitō
Meaning
- to demand, require
Reliquōs nōn dēsīderāret sōlum, sed etiam posceret et flāgitāret.
He would not only desire the remaining things, but would also ask and demand them. - to entreat or solicit
Interim cotidie Caesar Haeduos frumentum, quod essent publice polliciti, flagitare.
Meanwhile, Caesar kept daily importuning the Aedui for the corn which they had promised in the name of their state.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.16 - to accuse
Latīnē defined in Latin in our graded readers
vehementer pōscōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Petere · Rogare · Postulare · Exigere · Poscere · Flagitare
1. Petere and rogare are the most general expressions for asking any thing, whether as a request or as a demand, and stand therefore in the middle between poscere and orare, yet somewhat nearer to a request; petere (from ποθεῖν) generally refers to the object which is wished for; whereas rogare to the person who is applied to; hence we say, petere aliquid ab aliquo, but rogare aliquem aliquid. Cic. Verr. * * Iste petit a rege, et cum pluribus verbis rogat, uti ad se mittat. Planc. 10, 25. Phil. ii. 30. Fam. ix. 8. and ii. 6. Ne id quod petat, exigere magis quam rogare videatur. Pseudoquintil. Decl. 286. Curt. iv. 1, 8. 2. Postulare and exigere denote simply a demand, without any enhancing accessory notion, as a quiet utterance of the will; postulare (diminutive of πόθος) more as a wish and will; exigere, more as a just claim; whereas poscere and flagitare, as an energetic demand; poscere (from πόθος) with decision, with a feeling of right or power; flagitare, with importunity, in consequence of a passionate and impatient eagerness. Tac. Hist. ii. 39. Othone per literas flagitante ut maturarent, militibus ut imperator pugnæ adesset poscentibus; plerique copias trans Padum agentes acciri postulabant. Cic. Verr. iii. 34. Incipiunt postulare, poscere, minari. Planc. 19. Poscere atque etiam flagitare crimen. Legg. i. 5. Postulatur a te jamdiu vel flagitatur potius historia. (v. 230.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | flāgitō | flāgitābam | flāgitābō | flāgitāvī | flāgitāveram | flāgitāverō flāgitārō |
| 2nd sg. | flāgitās | flāgitābās | flāgitābis | flāgitāvistī flāgitāstī | flāgitāverās flāgitārās | flāgitāveris |
| 3rd sg. | flāgitat | flāgitābat | flāgitābit | flāgitāvit | flāgitāverat flāgitārat | flāgitāverit flāgitārit |
| 1st pl. | flāgitāmus | flāgitābāmus | flāgitābimus | flāgitāvimus | flāgitāverāmus | flāgitāverimus flāgitārimus |
| 2nd pl. | flāgitātis | flāgitābātis | flāgitābitis | flāgitāvistis flāgitāstis | flāgitāverātis flāgitārātis | flāgitāveritis flāgitāritis |
| 3rd pl. | flāgitant | flāgitābant | flāgitābunt | flāgitāvērunt flāgitāvēre, flāgitārunt | flāgitāverant flāgitārant | flāgitāverint flāgitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | flāgitem | flāgitārem | flāgitāverim flāgitārim | flāgitāvissem flāgitāssem |
| 2nd sg. | flāgitēs | flāgitārēs | flāgitāverīs | flāgitāvissēs flāgitāssēs |
| 3rd sg. | flāgitet | flāgitāret | flāgitāverit flāgitārit | flāgitāvisset flāgitāsset |
| 1st pl. | flāgitēmus | flāgitārēmus | flāgitāverīmus flāgitārīmus | flāgitāvissēmus flāgitāssēmus |
| 2nd pl. | flāgitētis | flāgitārētis | flāgitāverītis flāgitārītis | flāgitāvissētis flāgitāssētis |
| 3rd pl. | flāgitent | flāgitārent | flāgitāverint flāgitārint | flāgitāvissent flāgitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | flāgitor | flāgitābar | flāgitābor |
| 2nd sg. | flāgitāris flāgitāre | flāgitābāris flāgitābāre | flāgitāberis flāgitābere |
| 3rd sg. | flāgitātur | flāgitābātur | flāgitābitur |
| 1st pl. | flāgitāmur | flāgitābāmur | flāgitābimur |
| 2nd pl. | flāgitāminī | flāgitābāminī | flāgitābiminī |
| 3rd pl. | flāgitantur | flāgitābantur | flāgitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | flāgiter | flāgitārer |
| 2nd sg. | flāgitēris flāgitēre | flāgitārēris flāgitārēre |
| 3rd sg. | flāgitētur | flāgitārētur |
| 1st pl. | flāgitēmur | flāgitārēmur |
| 2nd pl. | flāgitēminī | flāgitārēminī |
| 3rd pl. | flāgitentur | flāgitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | flāgitā | flāgitāre |
| pres. 2nd pl. | flāgitāte | flāgitāminī |
| fut. 2nd sg. | flāgitātō | flāgitātor |
| fut. 3rd sg. | flāgitātō | flāgitātor |
| fut. 2nd pl. | flāgitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | flāgitantō | flāgitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | flāgitāre | flāgitārī flāgitārier |
| perfect infinitive | flāgitāvisse flāgitāsse | flāgitātum esse |
| future infinitive | flāgitātūrum esse | flāgitātum īrī |
| present participle | flāgitāns | — |
| perfect participle | — | flāgitātus |
| future participle | flāgitātūrus flāgitātūra, flāgitātūrā, flāgitātūrae, flāgitātūram, flāgitātūrārum, flāgitātūrās, flāgitātūre, flāgitātūrī, flāgitātūrīs, flāgitātūrō, flāgitātūrōrum, flāgitātūrōs, flāgitātūrum | flāgitandus flāgitanda, flāgitandā, flāgitandae, flāgitandam, flāgitandārum, flāgitandās, flāgitande, flāgitandīs, flāgitandōrum, flāgitandōs |
etiam atque etiam insto atque urgeo, insector, posco, atque adeo flagito crimen, Cic. Planc. 19, 48; cf.: insector, inquam et flagito testes, id. Font. 1, 1; and: qui reliquos non desideraret solum, sed etiam posceret et flagitaret, Cic. Verr. 2, 5, 28, § 71: ut admoneam te, non ut flagitem: metuo ne te forte flagitent: ego autem mandavi, ut rogarent, id. Fam. 9, 8, 1; cf.: admonitum venimus te, non flagitatum, id. de Or. 3, 5, 17: consulis auxilium implorare et flagitare, id. Rab. Perd. 3, 9: ea, quae tempus et necessitas flagitat, id. Phil. 5, 19 fin.—In pass.: quia illum clamore vidi flagitarier, called for by the public crier, Plaut. Men. prol. 48; but, si non dabis, clamore magno et multo flagitabere, you shall be importuned, id. Ps. 1, 5, 143; 4, 7, 46: ne ejus sceleris in te ipsum quaestio flagitaretur, Cic. Vatin. 11, 26: cum stipendium ab legionibus paene seditione factā flagitaretur, when the legions demanded their pay (the ab different from the foll.), Caes. B. C. 1, 87, 3: populus desiderio Romuli regem flagitare non destitit, Cic. Rep. 2, 12.—With acc. and ab and abl.: a te cum tua promissa per litteras flagitabam, Cic. Fam. 3, 11, 4: mercedem gloriae flagitat ab iis, quorum, etc., id. Tusc. 1, 15, 34: quid gravitas, quid altitudo animi... quid artes a te flagitent, tu videbis, id. Fam. 4, 13, 4: id ex omnibus partibus ab eo flagitabatur, Caes. B. G. 1, 71, 1: unicum miser abs te filium flagitat, Cic. Verr. 2, 5, 49, § 128: siser et ipsum Tiberius princeps nobilitavit flagitans omnibus annis a Germania, Plin. 18, 5, 28, § 90.—With two acc.: haec sunt illa, quae me ludens Crassus modo flagitabat, Cic. de Or. 2, 45, 188; cf. id. Planc. 2, 6: quotidie Caesar Aeduos frumentum flagitare, Caes. B. G. 1, 16, 1: nec potentem amicum Largiora flagito, Hor. C. 2, 18, 13.—semper flagitavi, ut convocaremur, Cic. Phil. 5, 11, 30: flagitare senatus institit Cornutum, ut, etc., id. Fam. 10, 16, 1: flagitabatur ab his quotidie ut, etc., id. Sest. 11, 25.—sed flagitat tabellarius: valebis igitur, etc., presses, id. Fam. 15, 18 fin.: causa postulat, non flagitat, id. Quint. 3, 13.—(stomachus) pernā magis ac magis hillis Flagitat immorsus refici, Hor. S. 2, 4, 61.—(ε) With acc. and inf.: a delatoribus revocanda praemia, Suet. Ner. 44; cf. id. Claud. 13; Plin. 34, 8, 19, § 62; 35, 10, 36, § 65.—(ζ) With interrog. clause: quae sint ea numina flagitat, Verg. A. 2, 123.— compertum pecuniam publicam avertisse ut peculatorem flagitari jussit, Tac. H. 1, 53.—ancillam alienam, Dig. 47, 1, 2: juvenem, App. M. 8, p. 215: intercutibus stupris flagitatus, Cato ap. Prisc. p. 719 P.; cf.: inter cutem flagitatos dicebant antiqui mares, qui stuprum passi essent, Paul. ex Fest. p. 110, 23 Müll.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Probably from Proto-Indo-European *bʰleh₂- (“to swing back and forth”), whence also flagrum. In that case cognate to Old Norse blaka, blakra (“to flap, flutter”), Lithuanian blokšti (“to throw, fling”).
- Englishflagitate