LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

flāgitō

flāgitō (present infinitive flāgitāre, perfect active flāgitāvī, supine flāgitātum)
Classical[ˈfɫaː.ɡɪ.toː]Ecclesiastical[ˈflaː.d͡ʒi.to]

Meaning

  1. to demand, require
    Reliquōs nōn dēsīderāret sōlum, sed etiam posceret et flāgitāret.He would not only desire the remaining things, but would also ask and demand them.
  2. to entreat or solicit
    Interim cotidie Caesar Haeduos frumentum, quod essent publice polliciti, flagitare.Meanwhile, Caesar kept daily importuning the Aedui for the corn which they had promised in the name of their state.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.16
  3. to accuse

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Petere · Rogare · Postulare · Exigere · Poscere · Flagitare

1. Petere and rogare are the most general expressions for asking any thing, whether as a request or as a demand, and stand therefore in the middle between poscere and orare, yet somewhat nearer to a request; petere (from ποθεῖν) generally refers to the object which is wished for; whereas rogare to the person who is applied to; hence we say, petere aliquid ab aliquo, but rogare aliquem aliquid. Cic. Verr. * * Iste petit a rege, et cum pluribus verbis rogat, uti ad se mittat. Planc. 10, 25. Phil. ii. 30. Fam. ix. 8. and ii. 6. Ne id quod petat, exigere magis quam rogare videatur. Pseudoquintil. Decl. 286. Curt. iv. 1, 8. 2. Postulare and exigere denote simply a demand, without any enhancing accessory notion, as a quiet utterance of the will; postulare (diminutive of πόθος) more as a wish and will; exigere, more as a just claim; whereas poscere and flagitare, as an energetic demand; poscere (from πόθος) with decision, with a feeling of right or power; flagitare, with importunity, in consequence of a passionate and impatient eagerness. Tac. Hist. ii. 39. Othone per literas flagitante ut maturarent, militibus ut imperator pugnæ adesset poscentibus; plerique copias trans Padum agentes acciri postulabant. Cic. Verr. iii. 34. Incipiunt postulare, poscere, minari. Planc. 19. Poscere atque etiam flagitare crimen. Legg. i. 5. Postulatur a te jamdiu vel flagitatur potius historia. (v. 230.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.flāgitōflāgitābamflāgitābōflāgitāvīflāgitāveramflāgitāverō
flāgitārō
2nd sg.flāgitāsflāgitābāsflāgitābisflāgitāvistī
flāgitāstī
flāgitāverās
flāgitārās
flāgitāveris
3rd sg.flāgitatflāgitābatflāgitābitflāgitāvitflāgitāverat
flāgitārat
flāgitāverit
flāgitārit
1st pl.flāgitāmusflāgitābāmusflāgitābimusflāgitāvimusflāgitāverāmusflāgitāverimus
flāgitārimus
2nd pl.flāgitātisflāgitābātisflāgitābitisflāgitāvistis
flāgitāstis
flāgitāverātis
flāgitārātis
flāgitāveritis
flāgitāritis
3rd pl.flāgitantflāgitābantflāgitābuntflāgitāvērunt
flāgitāvēre, flāgitārunt
flāgitāverant
flāgitārant
flāgitāverint
flāgitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.flāgitemflāgitāremflāgitāverim
flāgitārim
flāgitāvissem
flāgitāssem
2nd sg.flāgitēsflāgitārēsflāgitāverīsflāgitāvissēs
flāgitāssēs
3rd sg.flāgitetflāgitāretflāgitāverit
flāgitārit
flāgitāvisset
flāgitāsset
1st pl.flāgitēmusflāgitārēmusflāgitāverīmus
flāgitārīmus
flāgitāvissēmus
flāgitāssēmus
2nd pl.flāgitētisflāgitārētisflāgitāverītis
flāgitārītis
flāgitāvissētis
flāgitāssētis
3rd pl.flāgitentflāgitārentflāgitāverint
flāgitārint
flāgitāvissent
flāgitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.flāgitorflāgitābarflāgitābor
2nd sg.flāgitāris
flāgitāre
flāgitābāris
flāgitābāre
flāgitāberis
flāgitābere
3rd sg.flāgitāturflāgitābāturflāgitābitur
1st pl.flāgitāmurflāgitābāmurflāgitābimur
2nd pl.flāgitāminīflāgitābāminīflāgitābiminī
3rd pl.flāgitanturflāgitābanturflāgitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.flāgiterflāgitārer
2nd sg.flāgitēris
flāgitēre
flāgitārēris
flāgitārēre
3rd sg.flāgitēturflāgitārētur
1st pl.flāgitēmurflāgitārēmur
2nd pl.flāgitēminīflāgitārēminī
3rd pl.flāgitenturflāgitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.flāgitāflāgitāre
pres. 2nd pl.flāgitāteflāgitāminī
fut. 2nd sg.flāgitātōflāgitātor
fut. 3rd sg.flāgitātōflāgitātor
fut. 2nd pl.flāgitātōte—
fut. 3rd pl.flāgitantōflāgitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveflāgitāreflāgitārī
flāgitārier
perfect infinitiveflāgitāvisse
flāgitāsse
flāgitātum esse
future infinitiveflāgitātūrum esseflāgitātum īrī
present participleflāgitāns—
perfect participle—flāgitātus
future participleflāgitātūrus
flāgitātūra, flāgitātūrā, flāgitātūrae, flāgitātūram, flāgitātūrārum, flāgitātūrās, flāgitātūre, flāgitātūrī, flāgitātūrīs, flāgitātūrō, flāgitātūrōrum, flāgitātūrōs, flāgitātūrum
flāgitandus
flāgitanda, flāgitandā, flāgitandae, flāgitandam, flāgitandārum, flāgitandās, flāgitande, flāgitandīs, flāgitandōrum, flāgitandōs
gerundflāgitandī, flāgitandō, flāgitandumsupineflāgitātum, flāgitātū

flāgĭto, āvi, ātum, 1 (archaic
I. inf. pres. pass. flagitarier, Plaut. Men. prol. 48), v. freq. a. [from the root bherag-; Sanscr. bhraj-, to roast; Zend. berja, earnest longing; cf. Gr. φρύγω; Lat. frīgĕre, frictum, Fick, Vergl. Wört. p. 141 sq.; cf. Gr. φλέγω; Lat. flagrare, etc., Corss. Ausspr. 1, 398; Doed. Syn. 2, p. 143), to demand any thing fiercely or violently, to entreat, solicit a thing; or, with a personal object, to press earnestly, importune, dun a person for any thing (qs. flagranter posco, exigo, rogo; cf. also: postulo, peto, etc.).
I. In gen. (class.); constr., aliquid aliquem; aliquid (aliquem) ab aliquo or aliquem; with ut or absol.; poet. with an object-clause.
(a). With acc.: etiam atque etiam insto atque urgeo, insector, posco, atque adeo flagito crimen, Cic. Planc. 19, 48; cf.: insector, inquam et flagito testes, id. Font. 1, 1; and: qui reliquos non desideraret solum, sed etiam posceret et flagitaret, Cic. Verr. 2, 5, 28, § 71: ut admoneam te, non ut flagitem: metuo ne te forte flagitent: ego autem mandavi, ut rogarent, id. Fam. 9, 8, 1; cf.: admonitum venimus te, non flagitatum, id. de Or. 3, 5, 17: consulis auxilium implorare et flagitare, id. Rab. Perd. 3, 9: ea, quae tempus et necessitas flagitat, id. Phil. 5, 19 fin.—In pass.: quia illum clamore vidi flagitarier, called for by the public crier, Plaut. Men. prol. 48; but, si non dabis, clamore magno et multo flagitabere, you shall be importuned, id. Ps. 1, 5, 143; 4, 7, 46: ne ejus sceleris in te ipsum quaestio flagitaretur, Cic. Vatin. 11, 26: cum stipendium ab legionibus paene seditione factā flagitaretur, when the legions demanded their pay (the ab different from the foll.), Caes. B. C. 1, 87, 3: populus desiderio Romuli regem flagitare non destitit, Cic. Rep. 2, 12.—With acc. and ab and abl.: a te cum tua promissa per litteras flagitabam, Cic. Fam. 3, 11, 4: mercedem gloriae flagitat ab iis, quorum, etc., id. Tusc. 1, 15, 34: quid gravitas, quid altitudo animi... quid artes a te flagitent, tu videbis, id. Fam. 4, 13, 4: id ex omnibus partibus ab eo flagitabatur, Caes. B. G. 1, 71, 1: unicum miser abs te filium flagitat, Cic. Verr. 2, 5, 49, § 128: siser et ipsum Tiberius princeps nobilitavit flagitans omnibus annis a Germania, Plin. 18, 5, 28, § 90.—With two acc.: haec sunt illa, quae me ludens Crassus modo flagitabat, Cic. de Or. 2, 45, 188; cf. id. Planc. 2, 6: quotidie Caesar Aeduos frumentum flagitare, Caes. B. G. 1, 16, 1: nec potentem amicum Largiora flagito, Hor. C. 2, 18, 13.—
(b). With ut: semper flagitavi, ut convocaremur, Cic. Phil. 5, 11, 30: flagitare senatus institit Cornutum, ut, etc., id. Fam. 10, 16, 1: flagitabatur ab his quotidie ut, etc., id. Sest. 11, 25.—
(g). Absol.: sed flagitat tabellarius: valebis igitur, etc., presses, id. Fam. 15, 18 fin.: causa postulat, non flagitat, id. Quint. 3, 13.—
(d). With inf.: (stomachus) pernā magis ac magis hillis Flagitat immorsus refici, Hor. S. 2, 4, 61.—(ε) With acc. and inf.: a delatoribus revocanda praemia, Suet. Ner. 44; cf. id. Claud. 13; Plin. 34, 8, 19, § 62; 35, 10, 36, § 65.—(ζ) With interrog. clause: quae sint ea numina flagitat, Verg. A. 2, 123.—
II. In partic.
A. To summon before court, to accuse: compertum pecuniam publicam avertisse ut peculatorem flagitari jussit, Tac. H. 1, 53.—
B. In mal. part., to incite to lewdness (ante- and post-class.): ancillam alienam, Dig. 47, 1, 2: juvenem, App. M. 8, p. 215: intercutibus stupris flagitatus, Cato ap. Prisc. p. 719 P.; cf.: inter cutem flagitatos dicebant antiqui mares, qui stuprum passi essent, Paul. ex Fest. p. 110, 23 Müll.

Origins

Probably from Proto-Indo-European *bʰleh₂- (“to swing back and forth”), whence also flagrum. In that case cognate to Old Norse blaka, blakra (“to flap, flutter”), Lithuanian blokšti (“to throw, fling”).

Descendants
  • Englishflagitate

Quick answers

What does flāgitō mean in Latin?
flāgitō, a verb, means “to demand, require; to entreat or solicit; to accuse”.
What are the principal parts of flāgitō?
flāgitō, flāgitāre, flāgitāvī, flāgitātum (first conjugation).
How do you pronounce flāgitō?
In classical Latin, [ˈfɫaː.ɡɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈflaː.d͡ʒi.to].