noun · masculinethird declension
flāgitātor
flāgitātor m (genitive flāgitātōris)
Classical[fɫaː.ɡɪˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[fla.d͡ʒiˈtaː.tor]
Meaning
- one who makes persistent demands, one who harasses with requests or questions
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | flāgitātor | flāgitātōrēs |
| genitive | flāgitātōris | flāgitātōrum |
| dative | flāgitātōrī | flāgitātōribus |
| accusative | flāgitātōrem | flāgitātōrēs |
| ablative | flāgitātōre | flāgitātōribus |
| vocative | flāgitātor | flāgitātōrēs |
flāgĭtātor, ōris, m. id.,
I. an importunate asker, demander, dun (rare but class.):
eicite ex animo curam atque alienum aes: Ne quis formidet flagitatorem suum, Plaut. Cas. prol. 24; cf. id. Most. 3, 2, 81; so of a dunning creditor, Gell. 17, 6, 10.—Transf.: hunc video flagitatorem, non illum quidem tibi molestum, sed assiduum tamen et acrem fore, Cic. Brut. 5, 18 (see the passage in connection).—(b). With gen.:
triumphi ante victoriam flagitator, Liv. 8, 12, 9: pugnae, id. 2, 45, 18.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
flāgitātor ōris, m
flagito, an importunate asker, dun : pugnae, L.: adsiduus et acer.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin flāgitātor From flāgitō (“to demand, entreat”) + -tor.