LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

flāgitātor

flāgitātor m (genitive flāgitātōris)
Classical[fɫaː.ɡɪˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[fla.d͡ʒiˈtaː.tor]

Meaning

  1. one who makes persistent demands, one who harasses with requests or questions

Declension

declension
formsingularplural
nominativeflāgitātorflāgitātōrēs
genitiveflāgitātōrisflāgitātōrum
dativeflāgitātōrīflāgitātōribus
accusativeflāgitātōremflāgitātōrēs
ablativeflāgitātōreflāgitātōribus
vocativeflāgitātorflāgitātōrēs

flāgĭtātor, ōris, m. id.,
I. an importunate asker, demander, dun (rare but class.): eicite ex animo curam atque alienum aes: Ne quis formidet flagitatorem suum, Plaut. Cas. prol. 24; cf. id. Most. 3, 2, 81; so of a dunning creditor, Gell. 17, 6, 10.—Transf.: hunc video flagitatorem, non illum quidem tibi molestum, sed assiduum tamen et acrem fore, Cic. Brut. 5, 18 (see the passage in connection).—
(b). With gen.: triumphi ante victoriam flagitator, Liv. 8, 12, 9: pugnae, id. 2, 45, 18.

Origins

Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin flāgitātor From flāgitō (“to demand, entreat”) + -tor.

Quick answers

What does flāgitātor mean in Latin?
flāgitātor, a noun, means “one who makes persistent demands, one who harasses with requests or questions”.
What is the genitive of flāgitātor?
The genitive singular is flāgitātōris. flāgitātor is masculine, third declension.
How do you pronounce flāgitātor?
In classical Latin, [fɫaː.ɡɪˈtaː.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [fla.d͡ʒiˈtaː.tor].