LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

flāgitium

flāgitium n (genitive flāgitiī or flāgitī)
Classical[fɫaːˈɡɪ.ti.ũː]Ecclesiastical[flaˈd͡ʒit.t͡si.um]

Meaning

  1. disgraceful or shameful action, deed, or crime; scandal
    Obsessos hinc fides, inde egestas inter decus ac flagitium distrahebant.The ties of loyalty on the one hand, and the necessities of famine on the other, kept the besieged wavering between the alternatives of glory and infamy.c. 100-110, Tacitus, Histories: Book 4:
    Quae libīdō ab oculīs, quod facinus ā manibus umquam tuīs, quod flāgitium ā tōtō corpore āfuit?What lust was ever absent from your eyes, what crime from your hands, what shameful act from your whole body?63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.13
  2. shame, disgrace, outrage

Latīnē defined in Latin in our graded readers

factum turpissimum
flāgitium -ī (n) — in Epistulae, ch. 13

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Delictum · Peccatum · Malefactum · Maleficium · Facinus · Flagitium · Scelus · Nefas · Impietas

1. Delictum and peccatum denote the lighter sort of offences; delictum, more the transgression of positive laws, from levity; peccatum (from παχύς), rather of the laws of nature and reason, from indiscretion. 2. A synonyme and as it were a circumlocution of the above words is malefactum; whereas maleficium and facinus involve a direct moral reference; maleficium is any misdeed which, as springing from evil intention, deserves punishment; but facinus, a crime which, in addition to the evil intention, excites astonishment and alarm from the extraordinary degree of daring requisite thereto. 3. There are as many sorts of evil deeds, as there are of duties, against oneself, against others, against the gods; flagitium (from βλαγίς) is an offence against oneself, against one’s own honor, by gluttony, licentiousness, cowardice; in short, by actions which are not the consequence of unbridled strength, but of moral weakness, as evincing ignavia, and incurring shame; whereas scelus (σκληρόν) is an offence against others, against the right of individuals, or the peace of society, by robbery, murder, and particularly by sedition, by the display, in short, of malice; nefas (ἄφατον) is an offence against the gods, or against nature, by blasphemy, sacrilege, murder of kindred, betrayal of one’s country; in short, by the display of impietas, an impious outrage. Tac. G. 12. (ii. 139.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativeflāgitiumflāgitia
genitiveflāgitiī
flāgitī
flāgitiōrum
dativeflāgitiōflāgitiīs
accusativeflāgitiumflāgitia
ablativeflāgitiōflāgitiīs
vocativeflāgitiumflāgitia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

vita omnibus flagitiis inquinata
a life defiled by every crime.
vita omnibus flagitiis, vitiis dedita
a life defiled by every crime.

flāgĭtĭum, ii, n. flagito; cf. Doed. Syn. 2, p. 143; Corss. Ausspr. 1, 398 sq.; orig., burning desire, heat of passion.
I. Lit., an eager or furious demand, importunity, urgency (post-Aug. and rare; cf. flagitatio): Lentulus credebatur illa militiae flagitia primus aspernari, Tac. A. 1, 27: pro Plancina cum pudore et flagitio disseruit, matris preces obtendens, id. ib. 3, 17.—
II. Transf.
A. Esp., a shameful or disgraceful act done in the heat of passion; a burning shame, disgraceful thing (class.; syn.: scelus, nefas, facinus, maleficium, peccatum, delictum, crimen): quae (convivia) domesticis stupris flagitiisque flagrabunt, Cic. Verr. 2, 4, 32, § 71; so, flagrantissima (with adulteria), Tac. A. 14, 51; cf.: stupra et adulteria et omne tale flagitium, Cic. de Sen. 12, 40; Cic. Verr. 2, 5, 10, § 26: domesticis vitiis atque flagitiis se inquinare, id. Tusc. 1, 30, 72; cf.: homo sceleribus flagitiisque contaminatissimus, id. Prov. Cons. 6, 14; and id. Rosc. Am. 9, 25: tantum sceleris et tantum flagitii admittere, id. Att. 10, 3: quae libido ab oculis, quod facinus a manibus umquam tuis, quod flagitium a toto corpore abfuit? etc., id. Cat. 1, 6, 13; cf.: Q. Curius, flagitiis atque facinoribus coopertus, Sall. C. 23, 1; so with facinora, id. ib. 14, 2 Kritz. N. cr.: nihil facinoris, nihil flagitii praetermittere, Liv. 39, 13, 10; 39, 16, 1: tanta flagitia facere et dicere, Cic. Tusc. 4, 34, 73: in hoc flagitio versari ipsum videmus Jovem (corresp. to stuprum), id. ib. 4, 33, 70: in tot flagitia se ingurgitare, id. Pis. 18, 42.—
B. In gen., any shameful or disgraceful act or thing (without the accessory idea of passion): petere honorem pro flagitio more fit, Plaut. Trin. 4, 3, 28: flagitium fiet, nisi dos dabitur virgini, id. ib. 3, 1, 11: cum loquimur terni, nihil flagitii dicimus: at cum bini, obscoenum est, Cic. Fam. 9, 22, 3: flagitium rei militaris admittere, id. Clu. 46, 128: flagiti principium est, nudare inter cives corpora, Enn. ap. Cic. Tusc. 4, 33, 70 (Trag. v. 426 ed. Vahl.): nonne id flagitium est, te aliis consilium dare, foris sapere, tibi non posse auxiliarier? is it not a shame? Ter. Heaut. 5, 1, 49: praeesse agro colendo flagitium putes, Cic. Rosc. Am. 18, 50: quantum flagitii commisisset (for which, shortly before: nihil turpius, quam, etc.), id. Brut. 61, 219; cf.: ita necesse fuit aut haec flagitia concipere animo aut susceptae philosophiae nomen amittere, disgraceful assertions, absurdities, id. N. D. 1, 24, 66.—Comically: Co. Fores hae fecerunt magnum flagitium modo. Ad. Quid id est flagitii? Crepuerunt clare, Plaut. Poen. 3, 2, 32.— Leg. t. t.: perfectum flagitium, a completed crime (opp. imperfectum), Paul. Sent. 5, 4, 14.—
C. In vulg. lang., concr. like scelus, shame, disgrace, as a term of reproach, i. q. rascal, scoundrel: flagitium illud hominis! Plaut. Cas. 2, 1, 8; id. As. 2, 4, 67; id. Cas. 3, 2, 22; id. Men. 3, 2, 24; 5, 1, 9: ipsa quae sis stabulum flagitii, id. Truc. 2, 7, 31: etiam opprobras vim, flagiti flagrantia, burning shame, i. e. outrageous villain, id. Rud. 3, 4, 28: omnium flagitiorum atque facinorum circum se tamquam stipatorum catervas habebat, Sall. C. 14, 1.—
D. (Causa pro effectu.) Shame, disgrace (rare but class.): id erat meum factum flagiti plenum et dedecoris, Cic. Att. 16, 7, 4; cf.: magnum dedecus et flagitium, id. Off. 3, 22, 86: qui non gloria movemini neque flagitio, Sall. Or. Licin. fin. (p. 236 ed. Gerl.): beatus qui pejus leto flagitium timet, Hor. C. 4, 9, 50: flagitio additis damnum, id. ib. 3, 5, 26: quia illa forma matrem familias flagitium sit si sequatur, Plaut. Merc. 2, 3, 71: facere damni mavolo, Quam obprobramentum aut flagitium muliebre inferri domo, id. ib. 2, 3, 85; id. Ep. 3, 4, 79: flagitium imperio demere, Liv. 25, 15, 19: consul moveri flagitio timoris fatendi, id. 42, 60, 4.

Origins

Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin flāgitium From flāgitō (“demand, press”) + -ium.

Descendants
  • Portugueseflagício

Quick answers

What does flāgitium mean in Latin?
flāgitium, a noun, means “disgraceful or shameful action, deed, or crime; scandal; shame, disgrace, outrage”.
What is the genitive of flāgitium?
The genitive singular is flāgitiī. flāgitium is neuter, second declension.
How do you pronounce flāgitium?
In classical Latin, [fɫaːˈɡɪ.ti.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [flaˈd͡ʒit.t͡si.um].