LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

findō

findō (present infinitive findere, perfect active fidī, supine fissum)
Classical[ˈfɪn.doː]Ecclesiastical[ˈfin.do]

Meaning

  1. activeto cleave, break up, separate, divide, split, part
    vomere findere terrasto cleave the earth by plow
    hic locus est, partis ubi se via findit in ambashere is the location where the road cleaves itself in two29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 6.540
  2. poeticrareto split, burst
    heu, cor meum et cerebrum, Nicobule, finditurDear me, my heart and brains are being split, Nicobulusc. 254 BCE – 184 BCE, Plautus, The Two Bacchises 2.4.17
    turgescit vitrea bilis: findorMy bottle-green bile is swelling: my head is splittingc. 62 CE, Persius, Saturae 3.8
  3. figurativelypoeticrareto divide
    Idus tibi sunt agendae, qui dies mensem Veneris marinae findit Aprilemyou will be celebrating the Ides that divide April, the month of seaborn Venus23 BCE – 13 BCE, Horatius, Carmina 4.11

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Findere · Scindere

Findere means to separate a body according to its natural joints, consequently to divide it, as it were, into its component parts, to cleave; but scindere (σκεδάσαι) to divide it by force, without regard to its joints, and so separate it into fragments, to chop or tear to pieces. Hence findere lignum means to cleave a log of wood, with the assistance of nature herself, lengthways; scindere, to chop it by mere force breadthways. The findens æquor nave considers the sea as a conflux of its component waters; the scindens, merely as a whole. (iv. 154.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.findōfindēbamfindamfidīfideramfiderō
2nd sg.findisfindēbāsfindēsfidistīfiderāsfideris
3rd sg.finditfindēbatfindetfiditfideratfiderit
1st pl.findimusfindēbāmusfindēmusfidimusfiderāmusfiderimus
2nd pl.finditisfindēbātisfindētisfidistisfiderātisfideritis
3rd pl.finduntfindēbantfindentfidērunt
fidēre
fiderantfiderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.findamfinderemfiderimfidissem
2nd sg.findāsfinderēsfiderīsfidissēs
3rd sg.findatfinderetfideritfidisset
1st pl.findāmusfinderēmusfiderīmusfidissēmus
2nd pl.findātisfinderētisfiderītisfidissētis
3rd pl.findantfinderentfiderintfidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.findorfindēbarfindar
2nd sg.finderis
findere
findēbāris
findēbāre
findēris
findēre
3rd sg.finditurfindēbāturfindētur
1st pl.findimurfindēbāmurfindēmur
2nd pl.findiminīfindēbāminīfindēminī
3rd pl.findunturfindēbanturfindentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.findarfinderer
2nd sg.findāris
findāre
finderēris
finderēre
3rd sg.findāturfinderētur
1st pl.findāmurfinderēmur
2nd pl.findāminīfinderēminī
3rd pl.findanturfinderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.findefindere
pres. 2nd pl.finditefindiminī
fut. 2nd sg.finditōfinditor
fut. 3rd sg.finditōfinditor
fut. 2nd pl.finditōte—
fut. 3rd pl.finduntōfinduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefinderefindī
perfect infinitivefidissefissum esse
future infinitivefissūrum essefissum īrī
present participlefindēns—
perfect participle—fissus
fissa, fissā, fissae, fissam, fissārum, fissās, fisse, fissī, fissīs, fissō, fissōrum, fissōs
future participlefissūrus
fissūra, fissūrā, fissūrae, fissūram, fissūrārum, fissūrās, fissūre, fissūrī, fissūrīs, fissūrō, fissūrōrum, fissūrōs, fissūrum
findendus
findundus, findenda, findendā, findendae, findendam, findendārum, findendās, findende, findendīs, findendōrum, findendōs
gerundfindendī, findendō, findendumsupinefissum, fissū

findo, fĭdi, fissum, 3, v. a. root Sanscr. bhid-, to cleave; Germ. beissen; Engl. bite,
I. to cleave, split, part, separate, divide (class.; cf.: scindo, seco, caedo).
I. Lit.: hoc enim quasi rostro finditur Fibrenus et divisus aequaliter in duas partes latera haec alluit, Cic. Leg. 2, 3, 6; cf.: inimicam findite rostris Hanc terram, Verg. A. 10, 295: patrios findere sarculo agros, Hor. C. 1, 1, 11: terras vomere, Ov. A. A. 2, 671: mare carinā, Prop. 3, 9 (4, 8), 35: Assaraci tellus, quam ... Findunt Scamandri flumina, Hor. Epod. 13, 14: hiulca siti findit Canis aestifer arva, Verg. G. 2, 353; cf.: arentes cum findit Sirius agros, Tib. 1, 7, 21: rubra Canicula findet Statuas, Hor. S. 2, 5, 39: os, Cels. 8, 4 med.; cf. id. 8, 3 fin.: specularis lapis finditur in quamlibet tenues crustas, Plin. 36, 22, 45, § 160; cf. Quint. 11, 3, 21: hic locus est, partes ubi se via findit in ambas, Verg. A. 6, 540; id. G. 2, 78; Ov. M. 4, 65.—
b. In part. perf.: fissa ferarum ungula, Lucr. 4, 680: ungulae equi, Suet. Caes. 61: lingua in partes duas, Ov. M. 4, 585: lignum, Verg. A. 9, 413: ferulae, Cels. 8, 10; cf. id. 8, 3 fin.—
B. Mid., to split, burst (poet. and very rare): turgescit bilis: findor, I am ready to burst with rage, Pers. 3, 8: cor meum et cerebrum finditur, Plaut. Bacch. 2, 4, 17: Marsis finduntur cantibus angues, Ov. Med. fac. 39.—
II. Trop., to divide (poet. and very seldom): Idus sunt agendae, Qui dies mensem Veneris marinae Findit Aprilem, Hor. C. 4, 11, 16: fissa voluntas, Prud. Psych. 760.—Hence, fissum, i, n., a cleft, slit, fissure.
A. In gen. (very rare): postquam implevisti fusti fissorum caput, Plaut. Aul. 3, 4, 7: ad ani fissa, Cels. 5, 20, 5.—
B. Esp., in the lang. of augurs, of the divided liver: jecorum, Cic. Div. 1, 52, 118; cf.: fissum in exitis, id. ib. 1, 10, 16; jecoris, id. N. D. 3, 6, 14: familiare et vitale, id. Div. 2, 13, 32.

Origins

From Proto-Italic *findō, from Proto-Indo-European *bʰinédti (“to be splitting”), from the root *bʰeyd-. Cognate with Ancient Greek φείδομαι (pheídomai), Sanskrit भिद् (bhid, “to break”), Old English bītan (English bite).

Descendants
  • Catalanfendre
  • Frenchfendre
  • Italianfendere
  • Occitanfénder
  • Occitanfendre
  • Portuguesefender
  • Spanishhender
  • Asturianfender
  • Galicianfender
  • Sicilianfènniri

Quick answers

What does findō mean in Latin?
findō, a verb, means “to cleave, break up, separate, divide, split, part; to split, burst; to divide”.
What are the principal parts of findō?
findō, findere, fidī, fissum (third conjugation).
How do you pronounce findō?
In classical Latin, [ˈfɪn.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfin.do].