LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

diffindō

diffindō (present infinitive diffindere, perfect active diffidī, supine diffissum)
Classical[dɪfˈfɪn.doː]Ecclesiastical[difˈfin.do]

Meaning

  1. to divide (cleave asunder)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.diffindōdiffindēbamdiffindamdiffidīdiffideramdiffiderō
2nd sg.diffindisdiffindēbāsdiffindēsdiffidistīdiffiderāsdiffideris
3rd sg.diffinditdiffindēbatdiffindetdiffiditdiffideratdiffiderit
1st pl.diffindimusdiffindēbāmusdiffindēmusdiffidimusdiffiderāmusdiffiderimus
2nd pl.diffinditisdiffindēbātisdiffindētisdiffidistisdiffiderātisdiffideritis
3rd pl.diffinduntdiffindēbantdiffindentdiffidērunt
diffidēre
diffiderantdiffiderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.diffindamdiffinderemdiffiderimdiffidissem
2nd sg.diffindāsdiffinderēsdiffiderīsdiffidissēs
3rd sg.diffindatdiffinderetdiffideritdiffidisset
1st pl.diffindāmusdiffinderēmusdiffiderīmusdiffidissēmus
2nd pl.diffindātisdiffinderētisdiffiderītisdiffidissētis
3rd pl.diffindantdiffinderentdiffiderintdiffidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.diffindordiffindēbardiffindar
2nd sg.diffinderis
diffindere
diffindēbāris
diffindēbāre
diffindēris
diffindēre
3rd sg.diffinditurdiffindēbāturdiffindētur
1st pl.diffindimurdiffindēbāmurdiffindēmur
2nd pl.diffindiminīdiffindēbāminīdiffindēminī
3rd pl.diffindunturdiffindēbanturdiffindentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.diffindardiffinderer
2nd sg.diffindāris
diffindāre
diffinderēris
diffinderēre
3rd sg.diffindāturdiffinderētur
1st pl.diffindāmurdiffinderēmur
2nd pl.diffindāminīdiffinderēminī
3rd pl.diffindanturdiffinderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.diffindediffindere
pres. 2nd pl.diffinditediffindiminī
fut. 2nd sg.diffinditōdiffinditor
fut. 3rd sg.diffinditōdiffinditor
fut. 2nd pl.diffinditōte—
fut. 3rd pl.diffinduntōdiffinduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediffinderediffindī
perfect infinitivediffidissediffissum esse
future infinitivediffissūrum essediffissum īrī
present participlediffindēns—
perfect participle—diffissus
diffissa, diffissā, diffissae, diffissam, diffissārum, diffissās, diffisse, diffissī, diffissīs, diffissō, diffissōrum, diffissōs
future participlediffissūrus
diffissūra, diffissūrā, diffissūrae, diffissūram, diffissūrārum, diffissūrās, diffissūre, diffissūrī, diffissūrīs, diffissūrō, diffissūrōrum, diffissūrōs, diffissūrum
diffindendus
diffindundus, diffindenda, diffindendā, diffindendae, diffindendam, diffindendārum, diffindendās, diffindende, diffindendīs, diffindendōrum, diffindendōs
gerunddiffindendī, diffindendō, diffindendumsupinediffissum, diffissū

dif-findo, fĭdi, fissum (also diffīsum), 3,
I. v. a., to cleave asunder, to divide (rare but class.).
I. Lit.: vitem mediam per medullam, Cato R. R. 41, 2: malos, Enn. ap. Non. 114, 7 (Ann. v. 389 ed. Vahl., where the read. is, as in Non., defindunt): ramum, Varr. R. R. 1, 40 fin.: terram, Lucr. 6, 584: saxum, Cic. Div. 1, 13 fin.: semen compressu suo (terra), id. de Sen. 15, 51: natem, Hor. S. 1, 8, 47: tempora plumbo, Verg. A. 9, 589; Suet. Gram. 11 et saep.— Poet.: urbium portas muneribus, i. e. to open, Hor. C. 3, 16, 13.—
2. Transf., with an abstr. object: conjunctionem duplicem in longitudinem, Cic. Univ. 7.—
II. Trop.
A. In gen.: equidem nihil hinc diffindere possum, I cannot cut off aught of this, i. e. I can refute or deny no part of it, Hor. S. 2, 1, 79: cuneus rigentem servi tenacitatem violenter diffinderet, to break by a bribe, App. M. 9, p. 225.—Esp. freq.,
B. Diem, jurid. t. t., lit., to break off a matter, i. e. to put off to the following day, to defer (cf. differre), Dig. 2, 11, 2, § 3: triste omen diem diffidit, Liv. 9, 38, 15; Gell. 14, 2, 11.—*
2. Transf.: diem somno, to divide by taking a nap, Varr. R. R. 1, 2, 5.

Origins

Proto-Indo-European *bʰeyd- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *bʰinédti Proto-Italic *findō Latin findō Latin diffindō From dis- + findō.

Quick answers

What does diffindō mean in Latin?
diffindō, a verb, means “to divide (cleave asunder)”.
What are the principal parts of diffindō?
diffindō, diffindere, diffidī, diffissum (third conjugation).
How do you pronounce diffindō?
In classical Latin, [dɪfˈfɪn.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [difˈfin.do].