noun · masculinesecond declension
angulus1
angulus m (genitive angulī)
Classical[ˈaŋ.ɡʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[ˈaŋ.ɡu.lus]
Meaning
- masculineAn angle.
- masculineA corner.
- masculineA retired, unfrequented place, a nook, corner, lurking place.
- masculineA projection of the sea into the land, a bay, gulf.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ubi duo parietēs coeuntangulus -ī (m) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 19
locus ubi duo parietēs conveniuntangulus -ī (m) — in Metamorphoses I, ch. 24
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | angulus angellus | angulī angellī, anglī |
| genitive | angulī angellī, anglī | angulōrum angellōrum, anglōrum |
| dative | angulō angellō, anglō | angulīs angellīs, anglīs |
| accusative | angulum angellum, anglum | angulōs angellōs, anglōs |
| ablative | angulō angellō, anglō | angulīs angellīs, anglīs |
| vocative | angule angelle, angle | angulī angellī, anglī |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- natione, genere Anglus
- an Englishman by birth.
- ortus ab Anglis or oriundus ex Anglis
- a native of England.
angŭlus, i, m. cf. ἀγκύλος, crooked, bent, angular, Paul. ex Fest. p. 11 Müll.; v. ango,
I. an angle, a corner.
I. Lit.
A. Math. t. t., an angle:
angulus optusus, Lucr. 4, 355: angulus acutus, Plin. 12, 3, 29, § 50: meridianus circulus horizonta rectis angulis secat, Sen. Q. N. 5, 17; so, ad pares angulos ad terram ferri, at right angles, perpendicularly, Cic. Tusc. 1, 17, 40: Hoc ubi suffugit sensum simul angulus omnis, Lucr. 4, 360: figura, quae nihil habet incisum angulis, nihil anfractibus, Cic. N. D. 2, 18.—B. A corner:
hujus lateris alter angulus qui est ad Cantium, Caes. B. G. 5, 13: extremus, the extreme point, corner, Ov. M. 13, 884; Hor. S. 2, 6, 8; Plin. 37, 10, 66, § 178: arcae anguli, Vulg. Exod. 25, 12: quattuor anguli pallii, ib. Deut. 22, 12: hic factus est in caput anguli, the corner-stone, ib. Matt. 21, 42: anguli oculorum, the corners of the eyes, Cels. 6, 6, 31; Plin. 24, 14, 77, § 126: anguli parietum, the angles of walls, id. 2, 82, 84, § 197; so, murorum, Vulg. 2 Par. 26, 13: in angulis platearum, ib. Matt. 6, 5: quattuor anguli terrae, the four quarters of the earth, ib. Apoc. 7, 1.—II. Transf.
A. A retired, unfrequented place, a nook, corner, lurking-place: in angulum abire, * Ter. Ad. 5, 2, 10:
nemo non modo Romae, sed nec ullo in angulo totius Italiae oppressus aere alieno fuit, quem etc., Cic. Cat. 2, 4 fin.: ille terrarum mihi praeter omnes Angulus ridet, Hor. C. 2, 6, 14: angulus hic mundi nunc me accipit, Prop. 5, 9, 65: gratus puellae risus ab angulo, Hor. C. 1, 9, 22; Vell. 2, 102, 3.—Contemptuously, of the schools or places of private discussion, in contrast with public, practical life: quibus ego, ut de his rebus in angulis consumendi otii causā disserant, cum concessero, etc., Cic. de Or. 1, 13, 57: earum ipsarum rerum, quas isti in angulis personant, reapse, non oratione perfectio, id. Rep. 1, 2; Lact. 3, 16.—On the contr. without contempt, in Seneca, Ep. 95.—So also, detractingly, of a little country-seat, in opp. to the city: quod Angulus iste feret piper, that hole, said by the discontented steward, Hor. Ep. 1, 14, 23 (so without detraction: recessus, Juv. 3, 230).—* Trop.: me ex hoc, ut ita dicam, campo aequitatis ad istas verborum angustias et ad omnes litterarum angulos revocas, into every strait, embarrassment (the figure is taken from a contest or game, in which one strives to get his antagonist into a corner), Cic. Caecin. 29.—B. A projection of the sea into the land, a bay, gulf: Gallicus, Cato ap. Charis. p. 185 P.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
angulus ī, m
1 AC-, an angle, corner: ad pares angulos ferri, at right angles: huius lateris alter, Cs.: extremus, the farthest corner, O.: proximus, H. — Meton., a secret place, nook, corner, lurking-place: in angulum aliquo abire, T.: provinciae: Ille terrarum, H.: puellae risus ab angulo, H.: ut de his rebus in angulis disserant.—Of a little country-seat: Angulus iste, H.—Fig.: ad omnīs litterarum angulos revocare, i. e. petty discussions.
Origins
From Proto-Italic *angulos, from Proto-Indo-European *h₂engulos (“joint?”), from *h₂eng- (“bend, curve”). Cognates include Sanskrit अङ्गुरि (aṅgúri, “finger, toe”), Ancient Greek ἀγκύλος (ankúlos, “crooked, curved”), Old High German enchil (“ankle, joint”), Icelandic ekkja and Old Church Slavonic ѫгълъ (ǫgŭlŭ, “angle”).
Descendants
- Catalanangle
- Occitanangle
- Englishanglefrom Old French angle
- Frenchanglefrom Old French angle
- Romanianunghi
- Sardinianangrone
- Sardinianungrone
- Italianangolo
- Portugueseângulo
- Sardinianàngulu