LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

angulus1

angulus m (genitive angulī)
Classical[ˈaŋ.ɡʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[ˈaŋ.ɡu.lus]

Meaning

  1. masculineAn angle.
  2. masculineA corner.
  3. masculineA retired, unfrequented place, a nook, corner, lurking place.
  4. masculineA projection of the sea into the land, a bay, gulf.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

locus ubi duo parietēs conveniunt
angulus -ī (m) — in Metamorphoses I, ch. 24

Declension

declension
formsingularplural
nominativeangulus
angellus
angulī
angellī, anglī
genitiveangulī
angellī, anglī
angulōrum
angellōrum, anglōrum
dativeangulō
angellō, anglō
angulīs
angellīs, anglīs
accusativeangulum
angellum, anglum
angulōs
angellōs, anglōs
ablativeangulō
angellō, anglō
angulīs
angellīs, anglīs
vocativeangule
angelle, angle
angulī
angellī, anglī

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

natione, genere Anglus
an Englishman by birth.
ortus ab Anglis or oriundus ex Anglis
a native of England.

angŭlus, i, m. cf. ἀγκύλος, crooked, bent, angular, Paul. ex Fest. p. 11 Müll.; v. ango,
I. an angle, a corner.
I. Lit.
A. Math. t. t., an angle: angulus optusus, Lucr. 4, 355: angulus acutus, Plin. 12, 3, 29, § 50: meridianus circulus horizonta rectis angulis secat, Sen. Q. N. 5, 17; so, ad pares angulos ad terram ferri, at right angles, perpendicularly, Cic. Tusc. 1, 17, 40: Hoc ubi suffugit sensum simul angulus omnis, Lucr. 4, 360: figura, quae nihil habet incisum angulis, nihil anfractibus, Cic. N. D. 2, 18.—
B. A corner: hujus lateris alter angulus qui est ad Cantium, Caes. B. G. 5, 13: extremus, the extreme point, corner, Ov. M. 13, 884; Hor. S. 2, 6, 8; Plin. 37, 10, 66, § 178: arcae anguli, Vulg. Exod. 25, 12: quattuor anguli pallii, ib. Deut. 22, 12: hic factus est in caput anguli, the corner-stone, ib. Matt. 21, 42: anguli oculorum, the corners of the eyes, Cels. 6, 6, 31; Plin. 24, 14, 77, § 126: anguli parietum, the angles of walls, id. 2, 82, 84, § 197; so, murorum, Vulg. 2 Par. 26, 13: in angulis platearum, ib. Matt. 6, 5: quattuor anguli terrae, the four quarters of the earth, ib. Apoc. 7, 1.—
II. Transf.
A. A retired, unfrequented place, a nook, corner, lurking-place: in angulum abire, * Ter. Ad. 5, 2, 10: nemo non modo Romae, sed nec ullo in angulo totius Italiae oppressus aere alieno fuit, quem etc., Cic. Cat. 2, 4 fin.: ille terrarum mihi praeter omnes Angulus ridet, Hor. C. 2, 6, 14: angulus hic mundi nunc me accipit, Prop. 5, 9, 65: gratus puellae risus ab angulo, Hor. C. 1, 9, 22; Vell. 2, 102, 3.—Contemptuously, of the schools or places of private discussion, in contrast with public, practical life: quibus ego, ut de his rebus in angulis consumendi otii causā disserant, cum concessero, etc., Cic. de Or. 1, 13, 57: earum ipsarum rerum, quas isti in angulis personant, reapse, non oratione perfectio, id. Rep. 1, 2; Lact. 3, 16.—On the contr. without contempt, in Seneca, Ep. 95.—So also, detractingly, of a little country-seat, in opp. to the city: quod Angulus iste feret piper, that hole, said by the discontented steward, Hor. Ep. 1, 14, 23 (so without detraction: recessus, Juv. 3, 230).—* Trop.: me ex hoc, ut ita dicam, campo aequitatis ad istas verborum angustias et ad omnes litterarum angulos revocas, into every strait, embarrassment (the figure is taken from a contest or game, in which one strives to get his antagonist into a corner), Cic. Caecin. 29.—
B. A projection of the sea into the land, a bay, gulf: Gallicus, Cato ap. Charis. p. 185 P.

Origins

From Proto-Italic *angulos, from Proto-Indo-European *h₂engulos (“joint?”), from *h₂eng- (“bend, curve”). Cognates include Sanskrit अङ्गुरि (aṅgúri, “finger, toe”), Ancient Greek ἀγκύλος (ankúlos, “crooked, curved”), Old High German enchil (“ankle, joint”), Icelandic ekkja and Old Church Slavonic ѫгълъ (ǫgŭlŭ, “angle”).

Descendants
  • Catalanangle
  • Occitanangle
  • Englishanglefrom Old French angle
  • Frenchanglefrom Old French angle
  • Romanianunghi
  • Sardinianangrone
  • Sardinianungrone
  • Italianangolo
  • Portugueseângulo
  • Sardinianàngulu
proper noun · masculinesecond declension
Angulus2
Angulus m sg (genitive Angulī)
Classical[ˈaŋ.ɡʊ.ɫʊs]Ecclesiastical[ˈaŋ.ɡu.lus]

Meaning

  1. masculinesingularA city of the Vestini, situated on a hill near the Adriatic Sea, now the town of Città Sant'Angelo

Declension

declension
formsingularplural
nominativeAngulus—
genitiveAngulī—
dativeAngulō—
accusativeAngulum—
ablativeAngulō—
vocativeAngule—
locativeAngulī—

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does angulus mean in Latin?
angulus, a noun, means “An angle.; A corner.; A retired, unfrequented place, a nook, corner, lurking place.”.
What is the genitive of angulus?
The genitive singular is angulī. angulus is masculine, second declension.
How do you pronounce angulus?
In classical Latin, [ˈaŋ.ɡʊ.ɫʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈaŋ.ɡu.lus].