LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

ūbertus

ūbertus (feminine ūberta, neuter ūbertum)
Classical[uːˈbɛr.tʊs]Ecclesiastical[uˈbɛr.tus]

Meaning

  1. adjectivefruitful
  2. adjectivecopious, rich
    Sed ea ipsa genera dīcendī jam antīquitus trādita ab Homērō sunt tria in tribus: magnificum in Ulixe et ūbertum, subtīle in Menelāō et cohibitum, mixtum moderātumque in Nestore.c. 177 CE, Aulus Gellius, Noctes Atticae 6.14.7

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeūbertusūbertaūbertum
genitiveūbertīūbertaeūbertī
dativeūbertōūbertaeūbertō
accusativeūbertumūbertamūbertum
ablativeūbertōūbertāūbertō
vocativeūberteūbertaūbertum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeūbertīūbertaeūberta
genitiveūbertōrumūbertārumūbertōrum
dativeūbertīsūbertīsūbertīs
accusativeūbertōsūbertāsūberta
ablativeūbertīsūbertīsūbertīs
vocativeūbertīūbertaeūberta

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Latin ūbertus From ūber (“fruitful, copious”) + -tus.

Quick answers

What does ūbertus mean in Latin?
ūbertus, a adjective, means “fruitful; copious, rich”.
How do you pronounce ūbertus?
In classical Latin, [uːˈbɛr.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [uˈbɛr.tus].