LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

triumphō

triumphō (present infinitive triumphāre, perfect active triumphāvī, supine triumphātum)
Classical[triˈʊm.pʰoː]Ecclesiastical[triˈum.fo]

Meaning

  1. to triumph (over)
  2. to hold or celebrate a triumph, to make a triumphal procession
    Ergō in hāc vītā M. Curius, cum dē Samnītibus, dē Sabīnīs, dē Pyrrhō triumphāsset, cōnsūmpsit extrēmum tempus aetātis. Therefore, it was in this [rural] life that Manius Curius [Dentatus] spent his final years, after he had celebrated triumphs over the Samnites, the Sabines, and Pyrrhus. (A syncopated or shortened form of triumphāvisset. See: Manius Curius Dentatus.)106 BCE – 43 BCE, Cicero, Cato Maior de Senectute 16.55
    illa corōnātīs alta triumphat equīsshe celebrates a triumph, [standing] high, with horses having been wreathed with garlands (Refers to the goddess Maiestas, Majestas, or Majesty, attending a victorious general as he rides in a chariot drawn by decorated horses.)8 CE, Ovidius, Fasti 5.52
  3. to exult, rejoice, celebrate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.triumphōtriumphābamtriumphābōtriumphāvītriumphāveramtriumphāverō
triumphārō
2nd sg.triumphāstriumphābāstriumphābistriumphāvistī
triumphāstī
triumphāverās
triumphārās
triumphāveris
3rd sg.triumphattriumphābattriumphābittriumphāvittriumphāverat
triumphārat
triumphāverit
triumphārit
1st pl.triumphāmustriumphābāmustriumphābimustriumphāvimustriumphāverāmustriumphāverimus
triumphārimus
2nd pl.triumphātistriumphābātistriumphābitistriumphāvistis
triumphāstis
triumphāverātis
triumphārātis
triumphāveritis
triumphāritis
3rd pl.triumphanttriumphābanttriumphābunttriumphāvērunt
triumphāvēre, triumphārunt
triumphāverant
triumphārant
triumphāverint
triumphārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.triumphemtriumphāremtriumphāverim
triumphārim
triumphāvissem
triumphāssem
2nd sg.triumphēstriumphārēstriumphāverīstriumphāvissēs
triumphāssēs
3rd sg.triumphettriumphārettriumphāverit
triumphārit
triumphāvisset
triumphāsset
1st pl.triumphēmustriumphārēmustriumphāverīmus
triumphārīmus
triumphāvissēmus
triumphāssēmus
2nd pl.triumphētistriumphārētistriumphāverītis
triumphārītis
triumphāvissētis
triumphāssētis
3rd pl.triumphenttriumphārenttriumphāverint
triumphārint
triumphāvissent
triumphāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.triumphortriumphābartriumphābor
2nd sg.triumphāris
triumphāre
triumphābāris
triumphābāre
triumphāberis
triumphābere
3rd sg.triumphāturtriumphābāturtriumphābitur
1st pl.triumphāmurtriumphābāmurtriumphābimur
2nd pl.triumphāminītriumphābāminītriumphābiminī
3rd pl.triumphanturtriumphābanturtriumphābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.triumphertriumphārer
2nd sg.triumphēris
triumphēre
triumphārēris
triumphārēre
3rd sg.triumphēturtriumphārētur
1st pl.triumphēmurtriumphārēmur
2nd pl.triumphēminītriumphārēminī
3rd pl.triumphenturtriumphārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.triumphātriumphāre
pres. 2nd pl.triumphātetriumphāminī
fut. 2nd sg.triumphātōtriumphātor
fut. 3rd sg.triumphātōtriumphātor
fut. 2nd pl.triumphātōte—
fut. 3rd pl.triumphantōtriumphantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetriumphāretriumphārī
perfect infinitivetriumphāvisse
triumphāsse
triumphātum esse
future infinitivetriumphātūrum essetriumphātum īrī
present participletriumphāns—
perfect participle—triumphātus
triumphāta, triumphātā, triumphātae, triumphātam, triumphātārum, triumphātās, triumphātī, triumphātōrum, triumphātōs
future participletriumphātūrus
triumphātūra, triumphātūrā, triumphātūrae, triumphātūram, triumphātūrārum, triumphātūrās, triumphātūre, triumphātūrī, triumphātūrīs, triumphātūrō, triumphātūrōrum, triumphātūrōs, triumphātūrum
triumphandus
triumphanda, triumphandā, triumphandae, triumphandam, triumphandārum, triumphandās, triumphande, triumphandīs, triumphandōrum, triumphandōs
gerundtriumphandī, triumphandō, triumphandumsupinetriumphātum, triumphātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

triumphare de aliquo (ex bellis)
to triumph over some one.
per triumphum (in triumpho) aliquem ducere
to lead some one in triumph.

trĭumpho, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [triumphus].
I. Neutr., to make a triumphal procession, to hold or celebrate a triumph, to triumph (cf. ovo).
A. Lit.: triumphare appellatum, quod cum imperatore milites redeuntes clamitant per urbem in Capitolium eunti Io triumphe: id a θριάμβῳ Graeco Liberi cognomento potest dictum, Varr. L. L. 6, § 68 Müll.: ex praeturā triumphare, Cic. Mur. 7, 15: commissi sunt iis magistratus, in quibus re bene gestā triumpharent, id. Planc. 25, 61: Africanus, qui de Numantinis triumpharat, id. Phil. 11, 8, 18; for which: ex Transalpinis gentibus triumpharunt, id. ib. 8, 6, 18: ex Macedoniā, id. Pis. 23, 55; id. Mur. 5, 11: ex Transalpinis bellis, id. Off. 2, 8, 28: cum triumphantem (Camillum) albi per urbem vexerant equi, Liv. 5, 28, 1: ut triumphanti urbem inire liceret, id. 26, 21, 2: quasi debellato triumphare, id. 26, 21, 4: neminem ad eam diem triumphasse, qui, etc., id. 28, 38, 4: quid tam inauditum quam equitem Romanum triumphare? at Pompeius triumphavit, Cic. Imp. Pomp. 21, 61: nisi meo in rem publicam beneficio ubi triumpharet esset habiturus, id. Off. 1, 22, 78; cf. Auct. B. Afr. 22, 3: Nero ovans triumphavit, i. e. held or celebrated an ovation, Vell. 2, 96, 3. —Poet., transf.: ut sit mulsum, qui triumphent milites, Plaut. Bacch. 4, 9, 48: mirum, si de me jure triumphat Amor, Prop. 2, 8 (8, b), 40 (24): deque cothurnato vate triumphat Amor, Ov. Am. 2, 18, 18.— Impers. pass.: ex eā urbe triumphari vidimus, Cic. Off. 2, 8, 28: aliquis est Romae, qui triumphari de Macedonibus nolit? Liv. 45, 38, 2: populi jussu triumphatum est, id. 3, 63, 11: de parvis oppidis, Flor. 1, 11, 6: ex civilibus bellis, id. 3, 22, 10.—
B. Trop., to triumph, exult, be glad, rejoice exceedingly: exsultare laetitiā, triumphare gaudio, Cic. Clu. 5, 14; cf.: laetaris tu in omnium gemitu et triumphas, Cic. Verr. 2, 5, 46, § 121: in quo exsultat et triumphat oratio mea, id. Cat. 2, 2, 3: triumpho, si licet me, etc., Ter. Heaut. 4, 2, 5: meum factum probari abs te, triumpho gaudio, Caes. ap. Cic. Att. 9, 16, 2.—
II. Act. (only poet. and in post-Aug. prose).
(a). With a homogeneous object: triumphavit cum imperatoribus suis triumphos novem, Gell. 2, 11, 4.—More freq.,
(b). With other objects, to triumph over, to lead in triumph; or, in gen., to conquer: aliquem, Treb. XXX. Tyr. 24: hic terram triumphabit, Lact. 6, 23 fin.: mortem Cum suis terroribus, id. 4, 26, 28; id. Mort. Pers. 16.—More freq. in pass.: bisque triumphatas utroque ab litore gentes, Verg. G. 3, 33: triumphatis dare jura Medis, Hor. C. 3, 3, 43: Zenobia victa et triumphata, Vop. Aur. 33: triumphati magis quam victi sunt, Tac. G. 37: triumphata Capitolia, Verg. A. 6, 836; cf.: omnia superata et triumphata, Plin. 5, 5, 5, § 36: ne triumpharetur (Mithridates), Tac. A. 12, 19: Roma triumphati caput orbis, Ov. Am. 1, 15, 26: triumphatus bos, i. e. obtained by victory, got or won as booty, id. F. 3, 732; so, triumphatum aurum, id. P. 2, 1, 41: Achaeos triumphandos Mummio tradidit, Aur. Vict. Vir. Ill. 61.—Hence, p. a.: trĭ-umphans, antis, = triumphalis, triumphal, belonging to a triumph: equi, Ov. P. 2, 8, 40.

Origins

Ancient Greek θρῐ́ᾰμβος (thrĭ́ămbos)der. Etruscan *𐌈𐌓𐌉𐌀𐌌𐌐𐌄 (*θriampe)der. Old Latin triumpusder. Latin triumphus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -o Latin triumphō From triumphus (“a triumphal procession”) + -o.

Descendants
  • Catalantriomfar
  • Englishtriumph
  • Frenchtriompher
  • Italiantrionfare
  • Portuguesetriunfar
  • Romaniantriumfa
  • Spanishtriunfar
  • Asturiantrunfar
  • Galiciantriunfar
  • Piedmontesetrionfé

Quick answers

What does triumphō mean in Latin?
triumphō, a verb, means “to triumph (over); to hold or celebrate a triumph, to make a triumphal procession; to exult, rejoice, celebrate”.
What are the principal parts of triumphō?
triumphō, triumphāre, triumphāvī, triumphātum (first conjugation).
How do you pronounce triumphō?
In classical Latin, [triˈʊm.pʰoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [triˈum.fo].