proper noun · masculinesecond declension
Statilius
Statilius m sg (genitive Statiliī or Statilī)
Classical[staˈtɪ.li.ʊs]Ecclesiastical[staˈtiː.li.us]
Meaning
- masculinesingularTitus Statilius Taurus Corvinus, a Roman consul
- masculinesingularStatilia Messalina, the third wife of Nero
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Statilius | — |
| genitive | Statiliī Statilī | — |
| dative | Statiliō | — |
| accusative | Statilium | — |
| ablative | Statiliō | — |
| vocative | Statilī | — |
Stătĭlĭus, ii, m.,
I. a Roman name.
I. L. Statilius, a fellow-conspirator with Catiline, Cic. Cat. 3, 3, 6; Sall. C. 17, 4; 43, 2; 46, 3; 55, 6.—
II. L. Statilius, an augur, Cic. Att. 12, 13 and 14.—
III. An indifferent actor, Cic. Rosc. Com. 10, 30.—
IV. Statilius Taurus, Varr. R. R. 2, 1, 10; cf. Inscr. Orell. 2725 sq.