adjectivefirst/second-declension adjective (nominative masculine singular in -er)
sortiger
sortiger (feminine sortigera, neuter sortigerum)
Classical[ˈsɔr.tɪ.ɡɛr]Ecclesiastical[ˈsɔr.ti.d͡ʒer]
Meaning
- adjectivegiving out oracles, oracular
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | in -er sortiger | sortigera | sortigerum |
| genitive | sortigerī | sortigerae | sortigerī |
| dative | sortigerō | sortigerae | sortigerō |
| accusative | sortigerum | sortigeram | sortigerum |
| ablative | sortigerō | sortigerā | sortigerō |
| vocative | sortiger | sortigera | sortigerum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | sortigerī | sortigerae | sortigera |
| genitive | sortigerōrum | sortigerārum | sortigerōrum |
| dative | sortigerīs | sortigerīs | sortigerīs |
| accusative | sortigerōs | sortigerās | sortigera |
| ablative | sortigerīs | sortigerīs | sortigerīs |
| vocative | sortigerī | sortigerae | sortigera |
sortĭger, gĕri, v. sortifer.
Origins
- Proto-Indo-European*ser-
- Proto-Indo-European*sértis
- Proto-Italic*sortis
- Latinsortiger
Latin -ger Latin sortiger From sors (“lot, fate; oracular response”) + -ger (“bearing”).