adjectivefirst/second-declension adjective
satiricus
satiricus (feminine satirica, neuter satiricum)
Classical[saˈtɪ.rɪ.kʊs]Ecclesiastical[saˈtiː.ri.kus]
Meaning
- adjectivesatiric, satirical
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | satiricus | satirica | satiricum |
| genitive | satiricī | satiricae | satiricī |
| dative | satiricō | satiricae | satiricō |
| accusative | satiricum | satiricam | satiricum |
| ablative | satiricō | satiricā | satiricō |
| vocative | satirice | satirica | satiricum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | satiricī | satiricae | satirica |
| genitive | satiricōrum | satiricārum | satiricōrum |
| dative | satiricīs | satiricīs | satiricīs |
| accusative | satiricōs | satiricās | satirica |
| ablative | satiricīs | satiricīs | satiricīs |
| vocative | satiricī | satiricae | satirica |
sătĭrĭcus (on account of the confusion of the Roman Satira with the Greek Satyros, often erroneously written Sătўrĭcus; hence in the
I. neutr. even with a Greek ending, Sătўrĭcon; cf. satirographus), a, um, adj. satira, of or belonging to (Roman) satire, satiric, satirical:
satirici carminis scriptor, Lact. 2, 4, 3; so, materia, Sid. Ep. 8, 11; Schol. Juv. 1, 168.—Substt. 1. să-tĭrĭcus, i, m., a writer of satires, a satirist, Sid. Ep. 1, 11; 4, 1.—
2. Sătĭrĭcon, i, n., the title of a work of Petronius.
Origins
From satira + -icus.
Descendants
- Catalansatíric
- Englishsatiric
- Frenchsatirique
- Romaniansatiricfrom French satirique
- Germansatirisch
- Italiansatirico
- Portuguesesatírico
- Spanishsatírico
- Galiciansatírico
- Indonesiansatirisfrom German satirisch