LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no passive, no supine stem

rū̆giō

rū̆giō (present infinitive rū̆gīre, perfect active rū̆gīvī or rū̆giī)
Classical[ˈruː.ɡi.oː]Ecclesiastical[ˈruː.d͡ʒi.o]

Meaning

  1. intransitiveto roar, bellow; rumble
    super eum rugierunt leones et dederunt vocem suam posuerunt terram eius in solitudinem civitates eius exustae sunt et non est qui habitet in eisThe young lions have roared on him, and yelled; and they have made his land waste: his cities are burned up, without inhabitant.c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Ieremias.2.15
  2. intransitiveto bray

Conjugation conjugation 4 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.rū̆giōrū̆giēbamrū̆giamrū̆gīvī
rū̆giī
rū̆gīveram
rū̆gieram
rū̆gīverō
rū̆gierō
2nd sg.rū̆gīsrū̆giēbāsrū̆giēsrū̆gīvistī
rū̆giistī
rū̆gīverās
rū̆gierās
rū̆gīveris
rū̆gieris
3rd sg.rū̆gitrū̆giēbatrū̆gietrū̆gīvit
rū̆giit
rū̆gīverat
rū̆gierat
rū̆gīverit
rū̆gierit
1st pl.rū̆gīmusrū̆giēbāmusrū̆giēmusrū̆gīvimus
rū̆giimus
rū̆gīverāmus
rū̆gierāmus
rū̆gīverimus
rū̆gierimus
2nd pl.rū̆gītisrū̆giēbātisrū̆giētisrū̆gīvistis
rū̆giistis
rū̆gīverātis
rū̆gierātis
rū̆gīveritis
rū̆gieritis
3rd pl.rū̆giuntrū̆giēbantrū̆gientrū̆gīvērunt
rū̆gīvēre, rū̆giērunt, rū̆giēre
rū̆gīverant
rū̆gierant
rū̆gīverint
rū̆gierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.rū̆giamrū̆gīremrū̆gīverim
rū̆gierim
rū̆gīvissem
rū̆giissem
2nd sg.rū̆giāsrū̆gīrēsrū̆gīverīs
rū̆gierīs
rū̆gīvissēs
rū̆giissēs
3rd sg.rū̆giatrū̆gīretrū̆gīverit
rū̆gierit
rū̆gīvisset
rū̆giisset
1st pl.rū̆giāmusrū̆gīrēmusrū̆gīverīmus
rū̆gierīmus
rū̆gīvissēmus
rū̆giissēmus
2nd pl.rū̆giātisrū̆gīrētisrū̆gīverītis
rū̆gierītis
rū̆gīvissētis
rū̆giissētis
3rd pl.rū̆giantrū̆gīrentrū̆gīverint
rū̆gierint
rū̆gīvissent
rū̆giissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.rū̆gī—
pres. 2nd pl.rū̆gīte—
fut. 2nd sg.rū̆gītō—
fut. 3rd sg.rū̆gītō—
fut. 2nd pl.rū̆gītōte—
fut. 3rd pl.rū̆giuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverū̆gīre—
perfect infinitiverū̆gīvisse
rū̆giisse
—
present participlerū̆giēns—
future participle—rūgienda
rūgiendā, rūgiendae, rūgiendam, rūgiendārum, rūgiendās, rūgiende, rūgiendīs, rūgiendōrum, rūgiendōs, rūgiendus
gerundrū̆giendī, rū̆giendō, rū̆giendum

rŭgĭo, īre, v. n.,
I. to roar, as a lion, Spart. Get. 5; Vulg. Psa. 21, 13; Auct. Carm. Philom. 49; to bray, as an ass, Amm. 27, 3, 1: onager, Vulg. Job, 6, 5: quasi ursi, id. Isa. 59, 11.—
II. Transf., to rumble: rugientem saturare ventrem, Hier. Ep. 52, 2, § 6. —
III. To call aloud, Vulg. Psa. 37, 9; id. Jer. 25, 30.

Origins

From Proto-Italic *rougiō. Per De Vaan, related to Ancient Greek ἐρεύγομαι (ereúgomai, “to roar”), ὀρῠμαγδός (orŭmagdós, “noise”), ὠρῡγή (ōrūgḗ, “noise, roaring”), and possibly related to rū̆dō (“(of lions) to roar; (of donkeys) to bray”). Despite the phonetic similarity to ērūgō (“to belch”), De Vaan thinks cognacy is unlikely, viewing the semantics as a poor match (although Greek ἐρεύγομαι (ereúgomai) also means "to belch"; De Vaan considers this a homophone). Perhaps from Proto-Indo-European *h₁rewg- (“to roar”).

Borrowings
  • Frenchrugir
  • Portugueserugirfrom Old Galician-Portuguese rogir
  • Spanishrugir
  • Catalanrugirfrom Spanish rugir
  • Asturianruxir
  • Galicianruxirfrom Old Galician-Portuguese rogir
Italo-Romance
  • Italianruggire
  • Italianrugghiare
  • Italianrugliare
  • Neapolitanruglià
  • Sicilianrugghiari
Balkano-Romance
  • Romanianrugi, rugire
  • Aromanianarujescu, arujiri
Elsewhere
  • Frenchbruirefrom Vulgar Latin *brūgiō
  • Aragonesebruyirfrom Vulgar Latin *brūgiō
  • Aragonesebruirfrom Vulgar Latin *brūgiō
Gallo-Romance
  • Aragoneseruyir
  • Old Frenchruir
Ibero-Romance
  • Old Spanishruir

Quick answers

What does rū̆giō mean in Latin?
rū̆giō, a verb, means “to roar, bellow; rumble; to bray”.
What are the principal parts of rū̆giō?
rū̆giō, rū̆gīre, rū̆gīvī (fourth conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce rū̆giō?
In classical Latin, [ˈruː.ɡi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈruː.d͡ʒi.o].