repudium
Meaning
- neuterrepudiation
- neuterrejection
- neuterdivorce
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mātrimōniī dissolūtiōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Repudium · Divortium
Repudium is a one-sided putting away of a betrothed bride, or of a married woman; divortium, a mutual agreement, acquiescing in the dissolution of a marriage, or a formal divorce, by which each party was released. The formula of the repudium was: Conditione tua non utor:—that of the divortium: Res tuas tibi habeto. We say: Repudium mittere, remittere, renunciare, dicere alicui; whereas divortium facere cum aliqua.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | repudium | repudia |
| genitive | repudiī repudī | repudiōrum |
| dative | repudiō | repudiīs |
| accusative | repudium | repudia |
| ablative | repudiō | repudiīs |
| vocative | repudium | repudia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- repudium dicere or scribere alicui
- to separate, be divorced (used of man or woman).
- repudium remittere viro (Dig. 24. 3)
- to separate (of the woman).
inter divortium et repudium hoc interest, quod repudiari etiam futurum matrimonium potest, non recte autem sponsa divertisse dicitur, quando divortium ex eo dictum est, quod in diversas partes eunt, qui discedunt, Dig. 50, 16, 191; cf.: divortium inter virum et uxorem fieri dicitur, repudium vero sponsae remitti videtur, quod et in uxoris personam non absurde cadit, ib. 50, 16, 101 (Cic. uses only divortium, v. h. v.): renuntiare repudium sponsae, Plaut. Aul. 4, 10, 53 sq.; so, renuntiare, Ter. Phorm. 4, 3, 72: repudium (sponsae) remittere, Lucil. ap. Non. 383, 20; so, remittere, Plaut. Aul. 4, 10, 69; Ter. Phorm. 5, 7, 35; cf.: remittere uxori, Suet. Tib. 11: mittere mulieribus absentium maritorum nomine, id. Calig. 36; cf.: Maevia repudium misit, Dig. 24, 3, 38: dicere, Tac. A. 3, 22: scribere, Tert. Apol. 6: M. Lepidus Appuleiae uxoris caritate post repudium obiit, Plin. 7, 36, 36, § 122: repudio dimittere uxorem, Just. 11, 11, 5; 9, 7, 1: causam repudii dare, Dig. 24, 3, 39: repudium inter uxorem et virum nullum intercessit, Val. Max. 2, 1, 4: libellum repudii, Vulg. Matt. 5, 31 al.; cf. Dig. 24, tit. 2: De divortiis et repudiis.—amphitheatri, Tert. Spect. 19: spectaculorum, id. ib. 24.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From re- + pudeō (“to feel ashamed, to put to shame”) + -ium. Cognates From Proto-Indo-European: Latin paveō, Latin paviō, Latin pudeō, and (possibly) Latin tripudium and Latin putō.
- Catalanrebuig
- Catalanrepudi
- Italianripudio
- Portugueserepúdio
- Spanishrepudio
- Aragoneserepui
- Aragoneserebui
- Asturianrepoyu
- Galicianrepudio