LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

repudium

repudium n (genitive repudiī or repudī)

Meaning

  1. neuterrepudiation
  2. neuterrejection
  3. neuterdivorce

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Repudium · Divortium

Repudium is a one-sided putting away of a betrothed bride, or of a married woman; divortium, a mutual agreement, acquiescing in the dissolution of a marriage, or a formal divorce, by which each party was released. The formula of the repudium was: Conditione tua non utor:—that of the divortium: Res tuas tibi habeto. We say: Repudium mittere, remittere, renunciare, dicere alicui; whereas divortium facere cum aliqua.

Declension

declension
formsingularplural
nominativerepudiumrepudia
genitiverepudiī
repudī
repudiōrum
dativerepudiōrepudiīs
accusativerepudiumrepudia
ablativerepudiōrepudiīs
vocativerepudiumrepudia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

repudium dicere or scribere alicui
to separate, be divorced (used of man or woman).
repudium remittere viro (Dig. 24. 3)
to separate (of the woman).

rĕ-pŭdĭum, ii, n. pudet, t. t., of married or betrothed parties,
I. a casting off, putting away of the opposite party; a dissolution of the marriage contract, a separation, divorce, repudiation: inter divortium et repudium hoc interest, quod repudiari etiam futurum matrimonium potest, non recte autem sponsa divertisse dicitur, quando divortium ex eo dictum est, quod in diversas partes eunt, qui discedunt, Dig. 50, 16, 191; cf.: divortium inter virum et uxorem fieri dicitur, repudium vero sponsae remitti videtur, quod et in uxoris personam non absurde cadit, ib. 50, 16, 101 (Cic. uses only divortium, v. h. v.): renuntiare repudium sponsae, Plaut. Aul. 4, 10, 53 sq.; so, renuntiare, Ter. Phorm. 4, 3, 72: repudium (sponsae) remittere, Lucil. ap. Non. 383, 20; so, remittere, Plaut. Aul. 4, 10, 69; Ter. Phorm. 5, 7, 35; cf.: remittere uxori, Suet. Tib. 11: mittere mulieribus absentium maritorum nomine, id. Calig. 36; cf.: Maevia repudium misit, Dig. 24, 3, 38: dicere, Tac. A. 3, 22: scribere, Tert. Apol. 6: M. Lepidus Appuleiae uxoris caritate post repudium obiit, Plin. 7, 36, 36, § 122: repudio dimittere uxorem, Just. 11, 11, 5; 9, 7, 1: causam repudii dare, Dig. 24, 3, 39: repudium inter uxorem et virum nullum intercessit, Val. Max. 2, 1, 4: libellum repudii, Vulg. Matt. 5, 31 al.; cf. Dig. 24, tit. 2: De divortiis et repudiis.—
II. Trop. (late Lat.): amphitheatri, Tert. Spect. 19: spectaculorum, id. ib. 24.

Origins

From re- + pudeō (“to feel ashamed, to put to shame”) + -ium. Cognates From Proto-Indo-European: Latin paveō, Latin paviō, Latin pudeō, and (possibly) Latin tripudium and Latin putō.

Descendants
  • Catalanrebuig
  • Catalanrepudi
  • Italianripudio
  • Portugueserepúdio
  • Spanishrepudio
  • Aragoneserepui
  • Aragoneserebui
  • Asturianrepoyu
  • Galicianrepudio

Quick answers

What does repudium mean in Latin?
repudium, a noun, means “repudiation; rejection; divorce”.
What is the genitive of repudium?
The genitive singular is repudiī. repudium is neuter, second declension.