LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

repudiō

repudiō (present infinitive repudiāre, perfect active repudiāvī, supine repudiātum)
Classical[rɛˈpʊ.di.oː]Ecclesiastical[reˈpuː.di.o]

Meaning

  1. to cast off, reject, repudiate, disdain, rebuff
    Cūriō ad focum sedentī magnum aurī pondus Samnītēs cum attulissent, repudiātī sunt; nōn enim aurum habēre praeclārum sibi vidērī dīxit, sed eīs quī habērent aurum imperāre.When Curius was sitting by his hearth, the Samnites had brought a vast quantity of gold [as a bribe], [and] [their offers] were rejected. For he declared that, to his [mind], it did not seem splendid to possess gold, but rather to hold sway over those who did. (Third person plural, perfect passive indicative. See: Manius Curius Dentatus.)106 BCE – 43 BCE, Cicero, Cato Maior de Senectute 16.55

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Negare · Infitiari · Infitias ire · Denegare · Pernegare · Recusare · Abnuere · Renuere · Repudiare

1. Negare means to deny, from objective motives, when a man has, or professes to have, the truth in view, like ἀποφάναι, οὐ φάναι; whereas infiteri, infitiari, and infitias ire, mean to disown from subjective motives, when personal interest is in some way implicated, like ἀρνεῖσθαι. 2. Infiteri is an obsolete expression; infitiari (ἀνα-φατίζειν,) the usual and general expression; infitias (ἀμφασίας) ire is only connected with a negation, and answers to the phrase, not to assent to. 3. Negatio is a denial, merely conveying information to the hearer; pernegatio, or negitatio, to convince him, when he is incredulous; denegatio, to get rid of his importunity, when his request is useless. Martial, Ep. iv. 82. Negare jussi, pernegare non jussi. Cic. Phil. xi. 8, 19. In quo maximum nobis onus imposuit, assensero; ambitionem induxero in curiam; negaro; videbor suffragio meo tanquam comitiis honorem amicissimo denegasse. 4. Negare supposes a question only, whether actual or possible, which is denied; whereas recusare, a request which is refused; hence negare is a more general and mild expression than recusare; for the negans merely denies the possibility of granting what he is asked or requested; whereas the recusans also calls in question the justice of the request, which he protests against as a threat, or as an encroachment. Hence negare, denegare, are more used in private transactions; recusare, in public affairs. 5. Negare and recusare take place by means of words and speeches; abnuere and renuere, mostly by signs and gestures; abnuere, by waving a person from one with the hand, like ἀπονεύω; renuere, by drawing back the head, like ἀνανεύω. 6. Abnuere is a more friendly, renuere a haughtier manner of denying. 7. Recusare refers to an object which is considered as a burden, and claims resignation, in opp. to suscipere, Suet. Ner. 3; whereas repudiare (from repedare?) refers to an object which is considered as a good, and promises profit or pleasure, in opp. to assumere. Cic. Orat. 62. Cic. Fin. i. 10, 33. Sæpe eveniet ut et voluptates repudiandæ sint, et molestia non recusanda. (iv. 40.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.repudiōrepudiābamrepudiābōrepudiāvīrepudiāveramrepudiāverō
repudiārō
2nd sg.repudiāsrepudiābāsrepudiābisrepudiāvistī
repudiāstī
repudiāverās
repudiārās
repudiāveris
3rd sg.repudiatrepudiābatrepudiābitrepudiāvitrepudiāverat
repudiārat
repudiāverit
repudiārit
1st pl.repudiāmusrepudiābāmusrepudiābimusrepudiāvimusrepudiāverāmusrepudiāverimus
repudiārimus
2nd pl.repudiātisrepudiābātisrepudiābitisrepudiāvistis
repudiāstis
repudiāverātis
repudiārātis
repudiāveritis
repudiāritis
3rd pl.repudiantrepudiābantrepudiābuntrepudiāvērunt
repudiāvēre, repudiārunt
repudiāverant
repudiārant
repudiāverint
repudiārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.repudiemrepudiāremrepudiāverim
repudiārim
repudiāvissem
repudiāssem
2nd sg.repudiēsrepudiārēsrepudiāverīsrepudiāvissēs
repudiāssēs
3rd sg.repudietrepudiāretrepudiāverit
repudiārit
repudiāvisset
repudiāsset
1st pl.repudiēmusrepudiārēmusrepudiāverīmus
repudiārīmus
repudiāvissēmus
repudiāssēmus
2nd pl.repudiētisrepudiārētisrepudiāverītis
repudiārītis
repudiāvissētis
repudiāssētis
3rd pl.repudientrepudiārentrepudiāverint
repudiārint
repudiāvissent
repudiāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.repudiorrepudiābarrepudiābor
2nd sg.repudiāris
repudiāre
repudiābāris
repudiābāre
repudiāberis
repudiābere
3rd sg.repudiāturrepudiābāturrepudiābitur
1st pl.repudiāmurrepudiābāmurrepudiābimur
2nd pl.repudiāminīrepudiābāminīrepudiābiminī
3rd pl.repudianturrepudiābanturrepudiābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.repudierrepudiārer
2nd sg.repudiēris
repudiēre
repudiārēris
repudiārēre
3rd sg.repudiēturrepudiārētur
1st pl.repudiēmurrepudiārēmur
2nd pl.repudiēminīrepudiārēminī
3rd pl.repudienturrepudiārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.repudiārepudiāre
pres. 2nd pl.repudiāterepudiāminī
fut. 2nd sg.repudiātōrepudiātor
fut. 3rd sg.repudiātōrepudiātor
fut. 2nd pl.repudiātōte—
fut. 3rd pl.repudiantōrepudiantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverepudiārerepudiārī
perfect infinitiverepudiāvisse
repudiāsse
repudiātum esse
future infinitiverepudiātūrum esserepudiātum īrī
present participlerepudiāns—
perfect participle—repudiātus
repudiāta, repudiātā, repudiātae, repudiātam, repudiātārum, repudiātās, repudiātī, repudiātōrum, repudiātōs
future participlerepudiātūrus
repudiātūra, repudiātūrā, repudiātūrae, repudiātūram, repudiātūrārum, repudiātūrās, repudiātūre, repudiātūrī, repudiātūrīs, repudiātūrō, repudiātūrōrum, repudiātūrōs, repudiātūrum
repudiandus
repudianda, repudiandā, repudiandae, repudiandam, repudiandārum, repudiandās, repudiande, repudiandīs, repudiandōrum, repudiandōs
gerundrepudiandī, repudiandō, repudiandumsupinerepudiātum, repudiātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

repudiare, aspernari preces alicuius
to refuse, reject a request.

rĕpŭdĭo, āvi, ātum, 1, v. a. repudium, t. t.
A. Of persons married or betrothed, to cast off, put away, divorce, repudiate (cf. reicio): sponsas admodum adulescens duas habuit ... priorem ... virginem adhuc repudiavit, Suet. Claud. 26: uxorem, id. Caes. 79; so id. Tib. 35 fin.: Liviam repudiatam relegavit, id. Calig. 25: ob hoc repudiatus, id. Gram. 3; Quint. 4, 2, 98; 8, 5, 31: si repudiatur miles, mulier mecum perit, Plaut. Truc. 4, 1, 8; cf.: repudiatus repetor, Ter. And. 1, 5, 14: sponsum, Suet. Caes. 21; id. Gram. 3: (mulier marito) amatorium dedit, repudiavit, Quint. 7, 8, 2: repudiari etiam futurum matrimonium potest, Dig. 50, 16, 191.—
B. To reject, refuse to accept an inheritance: si heres bona repudiaverit, Dig. 37, 14, 21 fin.: fideicommissum, ib. 31, 1, 35: hereditatem, ib. 31, 1, 77, § 31: legatum a se, ib. 33, 5, 10: voluntatem defuncti, ib. 32, 1, 80.—
II. Transf., in gen., to reject, refuse; to scorn, disdain, repudiate (very freq. and good prose; syn.: reprobo, aspernor, respuo): cujus vota et preces a vestris mentibus repudiare debetis, Cic. Clu. 70, 201: consilium senatūs a re publicā, to remove, withdraw from the State, id. de Or. 3, 1, 3: repudia istos comites, Plaut. Merc. 5, 2, 30: duces, Caes. B. C. 2, 32: nobilitatem supplicem, Cic. Planc. 20, 50: eloquentia haec forensis spreta a philosophis et repudiata, id. Or. 3, 13; cf.: repudiata rejectaque legatio, id. Phil. 9, 6, 15; Quint. 3, 6, 33: genus totum liberi populi, Cic. Rep. 1, 32, 49: condicionem, Plaut. Trin. 2, 4, 54; Cic. Quint. 14, 46: beneficium, Plaut. Trin. 3, 2, 11; cf.: gratiam populi Romani, Caes. B. G. 1, 40: consilium, Ter. And. 4, 3, 18: legem, Cic. Lael. 25, 96: patrocinium voluptatis (corresp. to vituperare), id. Fin. 2, 21, 67: provinciam, id. Phil. 3, 10, 26: opimum dictionis genus funditus, id. Or. 8, 25: ista securitas multis locis repudianda, id. Lael. 13, 47: iracundia omnibus in rebus repudianda, id. Off. 1, 25, 89: virtus, quam sequitur caritas, minime repudianda est, id. Lael. 17, 61.—Hence, part.: rĕpŭdĭātus, a, um; as subst.: rĕpŭ-dĭāta, ae, f., a divorced wife: sin autem vidua, vel repudiata, Vulg. Lev. 22, 13; id. Num. 30, 10; cf. id. Ezech. 44, 22.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin repudiō From repudium (“repudiation; rejection”) + -ō.

Borrowed
  • Catalanrepudiar
  • Englishrepudiate
  • Frenchrépudier
  • Italianripudiare
  • Spanishrepudiar
Inherited
  • Catalanrebutjar
  • Old Frenchrepuier
  • Old Spanishrepoyar

Quick answers

What does repudiō mean in Latin?
repudiō, a verb, means “to cast off, reject, repudiate, disdain, rebuff”.
What are the principal parts of repudiō?
repudiō, repudiāre, repudiāvī, repudiātum (first conjugation).
How do you pronounce repudiō?
In classical Latin, [rɛˈpʊ.di.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈpuː.di.o].