adverb
prōgnāriter
prōgnāriter (comparative prōgnārius, superlative prōgnārissimē)
Classical[proːŋˈnaː.rɪ.tɛr]Ecclesiastical[proɲˈɲaː.ri.ter]
Meaning
- Old Latinrarevery skilfully, very expertly
divi hoc audite parumper, Ut pro Romano populo prognariter armis
239 BCE – 169 BCE, Ennius, Annales 6.200–202 - Old Latinraredecisively, definitely
Vin bene emere? — Vin tu pulchre vendere? — Ego scio hercle utrumque velle. —— Age, indica prognariter.
c. 197 BCE, Plautus, Persa 4.4.39–40PRAEGNAVITER, strenue, fortiter et constanter. Plautus Persa: 'ego scio hercle utrumque belle.' — 'age, indica praegnaviter.'
c. 280 CE, Nonius Marcellus, De compendiosa doctrina I 150
prō-gnārĭter, adv. id.,
I. very skilfully, very expertly (ante-class.): prognariter armis Certare, Enn. ap. Non. 150, 6 (Ann. v. 215 Vahl.):
age, indica prognariter, decisively, definitely, Plaut. Pers. 4, 4, 39 Ritschl N. cr.; cf. Non. 150, 4, and 154, 30.Origins
From unattested *prōgnārus + -ter or prō- + gnārus + -ter.