adjectivefirst/second-declension adjective
morticīnus
morticīnus (feminine morticīna, neuter morticīnum)
Classical[mɔr.tɪˈkiː.nʊs]Ecclesiastical[mor.tiˈt͡ʃiː.nus]
Meaning
- adjectivedead (that has died naturally); (relational) carrion
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | morticīnus | morticīna | morticīnum |
| genitive | morticīnī | morticīnae | morticīnī |
| dative | morticīnō | morticīnae | morticīnō |
| accusative | morticīnum | morticīnam | morticīnum |
| ablative | morticīnō | morticīnā | morticīnō |
| vocative | morticīne | morticīna | morticīnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | morticīnī | morticīnae | morticīna |
| genitive | morticīnōrum | morticīnārum | morticīnōrum |
| dative | morticīnīs | morticīnīs | morticīnīs |
| accusative | morticīnōs | morticīnās | morticīna |
| ablative | morticīnīs | morticīnīs | morticīnīs |
| vocative | morticīnī | morticīnae | morticīna |
mortĭcīnus, a, um, adj. mors,
I. dead, that has died, only of animals; hence, of or belonging to an animal that has died of itself, carrion-; as a term of abuse, carrion; and transf., dead (ante-class. and postAug.).
I. Lit.:
morticinae ovis carne vesci, Varr. R. R. 2, 9, 10: volucres aut pisces, id. ib. 3, 2, 18: in sacris ne morticinum quid adsit, id. L. L. 7, § 84 Müll.: soleae, made from the hide of an animal that has died of itself, Serv. Verg. A. 4, 518: morticine, you carrion, Plaut. Pers. 2, 4, 12.—As subst. plur.: mortĭcīna, orum, carcasses, carrion, Vulg. Lev. 11, 11.—II. Transf.: morticini clavi, corns on the feet, Plin. 22, 23, 49, § 103:
caro, Sen. Ep. 122, 5: urnas reorum morticinas, i. e. sepulcra reorum, Prud. στεφ. 10, 384.Origins
From mortuus.
Descendants
- Catalanmortina
- Italianmorticino
- Portuguesemortezinho
- Romanianmortăciune
- Spanishmortecino
- Spanishmortecina
- Aromanianmurtãciuni
- Aromanianmurtutsinã