LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinesecond declension

marcus1

marcus m (genitive marcī)
Classical[ˈmar.kʊs]Ecclesiastical[ˈmar.kus]

Meaning

  1. Medieval Latinmasculinemark (unit of currency, measurement)

Declension

declension
formsingularplural
nominativemarcusmarcī
genitivemarcīmarcōrum
dativemarcōmarcīs
accusativemarcummarcōs
ablativemarcōmarcīs
vocativemarcemarcī

Marcus, i, m.,
I. a Roman prænomen, in gen. represented by M. simply, e. g. M. Terentius Varro, M. Tullius Cicero; written in full, MAARCVS, Inscr. Rein. 1006; MARCVS, Inscr. Fabr. p. 324, 450; p. 342, 528 et saep. Afterwards also a surname, e. g. C. PONTIVS C. L. MARCVS, Inscr. Grut. 986, 5.—Hence, Marcĭānus, a, um, adj., pertaining to Marcus, Marcian: sodales, the priests who performed the sacred rites instituted in honor of the emperor Marcus Aurelius, Capitol. Pertinax, 15; cf. Spart. Sever. 7; Inscr. Grut. 379.

Origins

Borrowed from Frankish *mark.

Iberian
  • Portuguesemarcofrom Old Galician-Portuguese marco
  • Spanishmarco
  • Aragonesemarco
  • Asturianmarcu
  • Leonesemarcu
  • Galicianmarcofrom Old Galician-Portuguese marco
East Iberian
  • Catalanmarcfrom Old Occitan marc
  • Occitanmarcfrom Old Occitan marc
Elsewhere
  • Frenchmarcfrom Old French marc
noun · masculinesecond declension
marcus2
marcus m (genitive marcī)
Classical[ˈmar.kʊs]Ecclesiastical[ˈmar.kus]

Meaning

  1. dialectalmasculinetype of vine known for its fruitfulness
    Earum altera, quam Galliarum incolae marcum vocant, mediocris vini4 CE – c. 70 CE, Columella, On Agriculture 3.25

Declension

declension
formsingularplural
nominativemarcusmarcī
genitivemarcīmarcōrum
dativemarcōmarcīs
accusativemarcummarcōs
ablativemarcōmarcīs
vocativemarcemarcī

Origins

Likely from Gaulish.

Descendants
  • Frenchmarcottefrom Middle French marquot
  • Englishmarquotfrom Middle French marquot
  • Old Provençalmarc
noun · masculinesecond declension
marcus3
marcus m (genitive marcī)
Classical[ˈmar.kʊs]Ecclesiastical[ˈmar.kus]

Meaning

  1. Late Latinmasculinelarge hammer, sledgehammer

Declension

declension
formsingularplural
nominativemarcusmarcī
genitivemarcīmarcōrum
dativemarcōmarcīs
accusativemarcummarcōs
ablativemarcōmarcīs
vocativemarcemarcī

marcus, i, m. cf. Sanscr. mar, mrid, to break, crush,
I. a large hammer, Isid. Orig. 19, 7, 2, v. 1. marculus.

Origins

Late back-formation from marculus, which was interpreted as having the diminutive suffix -ulus.

proper noun · masculinesecond declension
Mārcus4
Mārcus m (genitive Mārcī, feminine Mārca)
Classical[ˈmaːr.kʊs]Ecclesiastical[ˈmar.kus]

Meaning

  1. a masculine praenomen
  2. A masculine cognomen.
  3. Mark
    Narrant enim Marcus et Lucas, sicut et alii apostoli omnia, quae de Jesu referunt memorabilia, eo modo quo probi honestique viri, omnisque fraudis expertes solent; id quod tibi manifestissime in oculos incurret scripta eorum aliqua cum auimi attentione perlegenti.1811, Johann Ludwig Himly, De Jesu in Coelum Ascensu, chapter 1, section 2, page 11:

Declension

declension
formsingularplural
nominativeMārcusMārcī
genitiveMārcīMārcōrum
dativeMārcōMārcīs
accusativeMārcumMārcōs
ablativeMārcōMārcīs
vocativeMārceMārcī

Origins

From *mārtcus, from the name of the god Mārs + -cus. Probable doublet of Māmercus.

Descendants
  • CatalanMarc
  • ItalianMarco
  • FrenchMarcfrom Old French Marc
  • PortugueseMarcosfrom Old Galician-Portuguese Marcos
  • SpanishMarcos
  • SpanishMarco
  • EnglishMarcus
  • GermanMarkus
  • GermanMarcus
  • EnglishMarkfrom Middle English Mark

Quick answers

What does marcus mean in Latin?
marcus, a noun, means “mark (unit of currency, measurement)”.
What is the genitive of marcus?
The genitive singular is marcī. marcus is masculine, second declension.
How do you pronounce marcus?
In classical Latin, [ˈmar.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmar.kus].