noun · femininefirst declension
mantīsa
mantīsa f (genitive mantīsae)
Classical[manˈtiː.sa]Ecclesiastical[manˈtiː.s̬a]
Meaning
- addition, makeweight; gain
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | mantīsa | mantīsae |
| genitive | mantīsae | mantīsārum |
| dative | mantīsae | mantīsīs |
| accusative | mantīsam | mantīsās |
| ablative | mantīsā | mantīsīs |
| vocative | mantīsa | mantīsae |
mantīsa (mantissa), ae, f. Tuscan.
I. Lit., a worthless addition, makeweight: mantisa additamentum dicitur lingua Tusca, quod ponderi adicitur, sed deterius et quod sine ullo usu est. Lucilius: mantisa obsonia vincit, Paul. ex Fest. p. 132, 11 Müll.—
II. Transf., gain, Petr. 65 fin.
Origins
Unknown. Probably from Etruscan.
Descendants
- Englishmantissa