noun · femininethird declension
iterātiō
iterātiō f (genitive iterātiōnis)
Classical[ɪ.tɛˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[i.teˈrat.t͡si.o]
Meaning
- a repetition, iteration
- a manumission granted to a freedman by which he received Roman citizenship.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | iterātiō | iterātiōnēs |
| genitive | iterātiōnis | iterātiōnum |
| dative | iterātiōnī | iterātiōnibus |
| accusative | iterātiōnem | iterātiōnēs |
| ablative | iterātiōne | iterātiōnibus |
| vocative | iterātiō | iterātiōnēs |
ĭtĕrātĭo, ōnis, f. id.,
I. a repetition:
ver borum, Cic. Or. 25, 85; esp., in rhet., itera tion, = ἐπαναφορά, Mart. Cap. 5, § 533 al.; cf.: et reditus ad propositum, et iteratio (dictorum), id. de Or. 3, 53, § 203: lectio non cruda, sed multā iteratione mollita, Quint. 10, 1, 19.—II. Agric. t. t.:
arationis, Col. 11, 2, 64; so, absol., of a second ploughing: compluribus iterationibus resolvatur vervactum in pulverem, id. 2, 4, 2; 2, 12, 9; of a second pressing of olives: plurimum refert non miscere iterationem, multoque minus tertiationem, cum prima pressura; cf. id. 12, 50, 11.— III. Law t. t., a species of manumission granted a second time to one who had already been freed and made a Latin, by which he received Roman citizenship, Ulp. Fragm. 3, 1, 4; cf. Gai. Inst. 1, 35.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
iterātiō ōnis, f
itero, a repetition: verborum.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin iterātiō From iterō (“repeat, do again”) + -tiō.
Descendants
- Catalaniteració
- Englishiteration
- Frenchitération
- Italianiterazione
- Occitaniteracion
- Portugueseiteração
- Romanianiterație
- Spanishiteración
- Galicianiteración
- Russianитерация