LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

interdictiō

interdictiō f (genitive interdictiōnis)
Classical[ɪn.tɛrˈdɪk.ti.oː]Ecclesiastical[in.terˈdik.t͡si.o]

Meaning

  1. prohibition, interdiction

Declension

declension
formsingularplural
nominativeinterdictiōinterdictiōnēs
genitiveinterdictiōnisinterdictiōnum
dativeinterdictiōnīinterdictiōnibus
accusativeinterdictiōneminterdictiōnēs
ablativeinterdictiōneinterdictiōnibus
vocativeinterdictiōinterdictiōnēs

interdictĭo, ōnis, f. interdico,
I. a prohibiting, interdicting: tecti et aquae et ignis interdictione, banishment, Auct. Or. pro Dom. 30: finium, Liv. 41, 24: habes igitur et theatri interdictionem de interdictione impudicitiae, Tert. Spect. 17; cf. id. ib. 3.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin interdictiō From interdīcō + -tiō.

Descendants
  • Frenchinterdiction

Quick answers

What does interdictiō mean in Latin?
interdictiō, a noun, means “prohibition, interdiction”.
What is the genitive of interdictiō?
The genitive singular is interdictiōnis. interdictiō is feminine, third declension.
How do you pronounce interdictiō?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈdɪk.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈdik.t͡si.o].