noun · femininethird declension
interdictiō
interdictiō f (genitive interdictiōnis)
Classical[ɪn.tɛrˈdɪk.ti.oː]Ecclesiastical[in.terˈdik.t͡si.o]
Meaning
- prohibition, interdiction
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | interdictiō | interdictiōnēs |
| genitive | interdictiōnis | interdictiōnum |
| dative | interdictiōnī | interdictiōnibus |
| accusative | interdictiōnem | interdictiōnēs |
| ablative | interdictiōne | interdictiōnibus |
| vocative | interdictiō | interdictiōnēs |
interdictĭo, ōnis, f. interdico,
I. a prohibiting, interdicting: tecti et aquae et ignis interdictione, banishment, Auct. Or. pro Dom. 30:
finium, Liv. 41, 24: habes igitur et theatri interdictionem de interdictione impudicitiae, Tert. Spect. 17; cf. id. ib. 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
interdictiō ōnis, f
DIC-, a prohibiting, forbidding: aquae et ignis, banishment: finium, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin interdictiō From interdīcō + -tiō.
Descendants
- Frenchinterdiction