verbthird conjugation, no supine stem
innōtēscō
innōtēscō (present infinitive innōtēscere, perfect active innōtuī)
Classical[ɪn.noːˈteːs.koː]Ecclesiastical[in.noˈtɛs.ko]
Meaning
- to become known or noted
- transitiveto make known
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | innōtēscō | innōtēscēbam | innōtēscam | innōtuī | innōtueram | innōtuerō |
| 2nd sg. | innōtēscis | innōtēscēbās | innōtēscēs | innōtuistī | innōtuerās | innōtueris |
| 3rd sg. | innōtēscit | innōtēscēbat | innōtēscet | innōtuit | innōtuerat | innōtuerit |
| 1st pl. | innōtēscimus | innōtēscēbāmus | innōtēscēmus | innōtuimus | innōtuerāmus | innōtuerimus |
| 2nd pl. | innōtēscitis | innōtēscēbātis | innōtēscētis | innōtuistis | innōtuerātis | innōtueritis |
| 3rd pl. | innōtēscunt | innōtēscēbant | innōtēscent | innōtuērunt innōtuēre | innōtuerant | innōtuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | innōtēscam | innōtēscerem | innōtuerim | innōtuissem |
| 2nd sg. | innōtēscās | innōtēscerēs | innōtuerīs | innōtuissēs |
| 3rd sg. | innōtēscat | innōtēsceret | innōtuerit | innōtuisset |
| 1st pl. | innōtēscāmus | innōtēscerēmus | innōtuerīmus | innōtuissēmus |
| 2nd pl. | innōtēscātis | innōtēscerētis | innōtuerītis | innōtuissētis |
| 3rd pl. | innōtēscant | innōtēscerent | innōtuerint | innōtuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | innōtēscor | innōtēscēbar | innōtēscar |
| 2nd sg. | innōtēsceris innōtēscere | innōtēscēbāris innōtēscēbāre | innōtēscēris innōtēscēre |
| 3rd sg. | innōtēscitur | innōtēscēbātur | innōtēscētur |
| 1st pl. | innōtēscimur | innōtēscēbāmur | innōtēscēmur |
| 2nd pl. | innōtēsciminī | innōtēscēbāminī | innōtēscēminī |
| 3rd pl. | innōtēscuntur | innōtēscēbantur | innōtēscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | innōtēscar | innōtēscerer |
| 2nd sg. | innōtēscāris innōtēscāre | innōtēscerēris innōtēscerēre |
| 3rd sg. | innōtēscātur | innōtēscerētur |
| 1st pl. | innōtēscāmur | innōtēscerēmur |
| 2nd pl. | innōtēscāminī | innōtēscerēminī |
| 3rd pl. | innōtēscantur | innōtēscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | innōtēsce | innōtēscere |
| pres. 2nd pl. | innōtēscite | innōtēsciminī |
| fut. 2nd sg. | innōtēscitō | innōtēscitor |
| fut. 3rd sg. | innōtēscitō | innōtēscitor |
| fut. 2nd pl. | innōtēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | innōtēscuntō | innōtēscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | innōtēscere | innōtēscī |
| perfect infinitive | innōtuisse | — |
| present participle | innōtēscēns | — |
| future participle | — | innōtēscendus innōtēscundus |
gerundinnōtēscendī, innōtēscendō, innōtēscendum
in-nōtesco, tui, 3,
I. v. inch. n.
I. To become known or noted.
(a). With abl.:
fraude, Phaedr. 1, 10, 1: nostris innotuit illa libellis, Ov. Am. 3, 12, 7: petulanti pictura, Plin. 35, 11, 40, § 140: sceleribus, Val. Max. 8, 14, 3 ext.—(b). Absol.:
quod ubi innotuit, Liv. 22, 61, 4: carmina quae vulgo innotuerunt, Suet. Ner. 42; Tac. Or. 10. — B. Transf., of daylight, to become clear:
innotescente jam luce, Amm. 19, 18 init.— II. (I. q. cognosco.) To come to know, to learn by experience, Dig. 26, 7, 5, § 10.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-nōtēscō tuī, —, ere,
inch, to become known, be made conspicuous: quod ubi innotuit, L.: fraude, Ph.: nostris innotuit illa libellis, O.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininnōtēscō
Latin nōtēscō Latin innōtēscō From in- + nōtēscō (“become known”).