LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

ingemō

ingemō (present infinitive ingemere, perfect active ingemuī, supine ingemitum)
Classical[ˈɪŋ.ɡɛ.moː]Ecclesiastical[ˈin̠ʲ.d͡ʒe.mo]

Meaning

  1. to groan, moan or sigh (at or over)
    [...] oculīsque errantibus altō / quaesīvit caelō lūcem, ingemuitque reperta.And with wandering eyes [Dido] searched for high heaven’s light, and having found it, she groaned.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.691-692
  2. transitiveto deplore, lament
  3. to creak

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ingemōingemēbamingemamingemuīingemueramingemuerō
2nd sg.ingemisingemēbāsingemēsingemuistīingemuerāsingemueris
3rd sg.ingemitingemēbatingemetingemuitingemueratingemuerit
1st pl.ingemimusingemēbāmusingemēmusingemuimusingemuerāmusingemuerimus
2nd pl.ingemitisingemēbātisingemētisingemuistisingemuerātisingemueritis
3rd pl.ingemuntingemēbantingementingemuērunt
ingemuēre
ingemuerantingemuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ingemamingemeremingemuerimingemuissem
2nd sg.ingemāsingemerēsingemuerīsingemuissēs
3rd sg.ingematingemeretingemueritingemuisset
1st pl.ingemāmusingemerēmusingemuerīmusingemuissēmus
2nd pl.ingemātisingemerētisingemuerītisingemuissētis
3rd pl.ingemantingemerentingemuerintingemuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ingemoringemēbaringemar
2nd sg.ingemeris
ingemere
ingemēbāris
ingemēbāre
ingemēris
ingemēre
3rd sg.ingemituringemēbāturingemētur
1st pl.ingemimuringemēbāmuringemēmur
2nd pl.ingemiminīingemēbāminīingemēminī
3rd pl.ingemunturingemēbanturingementur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ingemaringemerer
2nd sg.ingemāris
ingemāre
ingemerēris
ingemerēre
3rd sg.ingemāturingemerētur
1st pl.ingemāmuringemerēmur
2nd pl.ingemāminīingemerēminī
3rd pl.ingemanturingemerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ingemeingemere
pres. 2nd pl.ingemiteingemiminī
fut. 2nd sg.ingemitōingemitor
fut. 3rd sg.ingemitōingemitor
fut. 2nd pl.ingemitōte—
fut. 3rd pl.ingemuntōingemuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveingemereingemī
perfect infinitiveingemuisseingemitum esse
future infinitiveingemitūrum esseingemitum īrī
present participleingemēns—
perfect participle—ingemitus
future participleingemitūrus
ingemitūra, ingemitūrā, ingemitūrae, ingemitūram, ingemitūrārum, ingemitūrās, ingemitūre, ingemitūrī, ingemitūrīs, ingemitūrō, ingemitūrōrum, ingemitūrōs, ingemitūrum
ingemendus
ingemundus
gerundingemendī, ingemendō, ingemendumsupineingemitum, ingemitū

in-gĕmo, ŭi, 3, v. a. and n.,
I. to groan or sigh over a thing; to mourn over, lament, bewail.
I. Act.: alicujus interitum, Verg. E. 5, 27: caesos ingemunt nati patres, Sen. Herc. Oet. 1758: jacentem, Stat. Th. 9, 2.— With inf.: ingemuit citro non satis esse suo, Mart. 9, 60, 10.—
II. Neutr., to mourn, groan, wail, lament: in aliqua re, Cic. Phil. 2, 26, 64: agris, Tac. G. 46.—With dat.: exsiliis alicujus, Ov. P. 2, 5, 8: ingemens laboribus, Hor. Epod. 5, 31: conditioni suae, Liv. 36, 28, 9; Suet. Vesp. 15: aratro, Verg. G. 1, 46.—
B. Transf., of inanim. things: ingemuit solum, Ov. M. 14, 407: limen, id. ib. 4, 450: omne nemus ingemuit alis, Val. Fl. 1, 577.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latiningemō

Latin gemō Latin ingemō From in- + gemō.

Quick answers

What does ingemō mean in Latin?
ingemō, a verb, means “to groan, moan or sigh (at or over); to deplore, lament; to creak”.
What are the principal parts of ingemō?
ingemō, ingemere, ingemuī, ingemitum (third conjugation).
How do you pronounce ingemō?
In classical Latin, [ˈɪŋ.ɡɛ.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin̠ʲ.d͡ʒe.mo].
Where does ingemō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin ingemō.