verbthird conjugation
ingemō
ingemō (present infinitive ingemere, perfect active ingemuī, supine ingemitum)
Classical[ˈɪŋ.ɡɛ.moː]Ecclesiastical[ˈin̠ʲ.d͡ʒe.mo]
Meaning
- to groan, moan or sigh (at or over)
[...] oculīsque errantibus altō / quaesīvit caelō lūcem, ingemuitque reperta.
And with wandering eyes [Dido] searched for high heaven’s light, and having found it, she groaned.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.691-692 - transitiveto deplore, lament
- to creak
Latīnē defined in Latin in our graded readers
cum gemitū doleōingemō -ere, -uī — in IVLIANVS III: Persia, ch. 18
gemitum ēdō, suspīrōingemō -ere — in Evangelium secundum Marcum, ch. 12
cum dolōre sonum ēdōingemō -ere — in Metamorphoses I, ch. 7
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingemō | ingemēbam | ingemam | ingemuī | ingemueram | ingemuerō |
| 2nd sg. | ingemis | ingemēbās | ingemēs | ingemuistī | ingemuerās | ingemueris |
| 3rd sg. | ingemit | ingemēbat | ingemet | ingemuit | ingemuerat | ingemuerit |
| 1st pl. | ingemimus | ingemēbāmus | ingemēmus | ingemuimus | ingemuerāmus | ingemuerimus |
| 2nd pl. | ingemitis | ingemēbātis | ingemētis | ingemuistis | ingemuerātis | ingemueritis |
| 3rd pl. | ingemunt | ingemēbant | ingement | ingemuērunt ingemuēre | ingemuerant | ingemuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingemam | ingemerem | ingemuerim | ingemuissem |
| 2nd sg. | ingemās | ingemerēs | ingemuerīs | ingemuissēs |
| 3rd sg. | ingemat | ingemeret | ingemuerit | ingemuisset |
| 1st pl. | ingemāmus | ingemerēmus | ingemuerīmus | ingemuissēmus |
| 2nd pl. | ingemātis | ingemerētis | ingemuerītis | ingemuissētis |
| 3rd pl. | ingemant | ingemerent | ingemuerint | ingemuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingemor | ingemēbar | ingemar |
| 2nd sg. | ingemeris ingemere | ingemēbāris ingemēbāre | ingemēris ingemēre |
| 3rd sg. | ingemitur | ingemēbātur | ingemētur |
| 1st pl. | ingemimur | ingemēbāmur | ingemēmur |
| 2nd pl. | ingemiminī | ingemēbāminī | ingemēminī |
| 3rd pl. | ingemuntur | ingemēbantur | ingementur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ingemar | ingemerer |
| 2nd sg. | ingemāris ingemāre | ingemerēris ingemerēre |
| 3rd sg. | ingemātur | ingemerētur |
| 1st pl. | ingemāmur | ingemerēmur |
| 2nd pl. | ingemāminī | ingemerēminī |
| 3rd pl. | ingemantur | ingemerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ingeme | ingemere |
| pres. 2nd pl. | ingemite | ingemiminī |
| fut. 2nd sg. | ingemitō | ingemitor |
| fut. 3rd sg. | ingemitō | ingemitor |
| fut. 2nd pl. | ingemitōte | — |
| fut. 3rd pl. | ingemuntō | ingemuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ingemere | ingemī |
| perfect infinitive | ingemuisse | ingemitum esse |
| future infinitive | ingemitūrum esse | ingemitum īrī |
| present participle | ingemēns | — |
| perfect participle | — | ingemitus |
| future participle | ingemitūrus ingemitūra, ingemitūrā, ingemitūrae, ingemitūram, ingemitūrārum, ingemitūrās, ingemitūre, ingemitūrī, ingemitūrīs, ingemitūrō, ingemitūrōrum, ingemitūrōs, ingemitūrum | ingemendus ingemundus |
gerundingemendī, ingemendō, ingemendumsupineingemitum, ingemitū
in-gĕmo, ŭi, 3, v. a. and n.,
I. to groan or sigh over a thing; to mourn over, lament, bewail.
I. Act.:
alicujus interitum, Verg. E. 5, 27: caesos ingemunt nati patres, Sen. Herc. Oet. 1758: jacentem, Stat. Th. 9, 2.— With inf.: ingemuit citro non satis esse suo, Mart. 9, 60, 10.—II. Neutr., to mourn, groan, wail, lament:
in aliqua re, Cic. Phil. 2, 26, 64: agris, Tac. G. 46.—With dat.: exsiliis alicujus, Ov. P. 2, 5, 8: ingemens laboribus, Hor. Epod. 5, 31: conditioni suae, Liv. 36, 28, 9; Suet. Vesp. 15: aratro, Verg. G. 1, 46.—B. Transf., of inanim. things:
ingemuit solum, Ov. M. 14, 407: limen, id. ib. 4, 450: omne nemus ingemuit alis, Val. Fl. 1, 577.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-gemō uī, —, ere,
to groan over, sigh at, mourn over, lament, bewail, mourn, groan, wail: tuum interitum, V.: in aliquā re: genitoris amore, V.: cuius morte ingemuit rex, Cu.: cuius (urbis) ruinis, L.: aratro, V.: laboribus, H.: agris, field-work, Ta.: ingemuit solum, O.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latiningemō
Latin gemō Latin ingemō From in- + gemō.