verbthird conjugation, no supine stem
ingemīscō
ingemīscō (present infinitive ingemīscere, perfect active ingemuī)
Classical[ɪŋ.ɡɛˈmiːs.koː]Ecclesiastical[in̠ʲ.d͡ʒeˈmis.ko]
ingemēscō
Meaning
- to (begin to) groan or moan at or over
Latīnē defined in Latin in our graded readers
graviter gemō, suspīrōingemēscō -ere — in Evangelium secundum Marcum, ch. 13
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingemīscō | ingemīscēbam | ingemīscam | ingemuī | ingemueram | ingemuerō |
| 2nd sg. | ingemīscis | ingemīscēbās | ingemīscēs | ingemuistī | ingemuerās | ingemueris |
| 3rd sg. | ingemīscit | ingemīscēbat | ingemīscet | ingemuit | ingemuerat | ingemuerit |
| 1st pl. | ingemīscimus | ingemīscēbāmus | ingemīscēmus | ingemuimus | ingemuerāmus | ingemuerimus |
| 2nd pl. | ingemīscitis | ingemīscēbātis | ingemīscētis | ingemuistis | ingemuerātis | ingemueritis |
| 3rd pl. | ingemīscunt | ingemīscēbant | ingemīscent | ingemuērunt ingemuēre | ingemuerant | ingemuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingemīscam | ingemīscerem | ingemuerim | ingemuissem |
| 2nd sg. | ingemīscās | ingemīscerēs | ingemuerīs | ingemuissēs |
| 3rd sg. | ingemīscat | ingemīsceret | ingemuerit | ingemuisset |
| 1st pl. | ingemīscāmus | ingemīscerēmus | ingemuerīmus | ingemuissēmus |
| 2nd pl. | ingemīscātis | ingemīscerētis | ingemuerītis | ingemuissētis |
| 3rd pl. | ingemīscant | ingemīscerent | ingemuerint | ingemuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingemīscor | ingemīscēbar | ingemīscar |
| 2nd sg. | ingemīsceris ingemīscere | ingemīscēbāris ingemīscēbāre | ingemīscēris ingemīscēre |
| 3rd sg. | ingemīscitur | ingemīscēbātur | ingemīscētur |
| 1st pl. | ingemīscimur | ingemīscēbāmur | ingemīscēmur |
| 2nd pl. | ingemīsciminī | ingemīscēbāminī | ingemīscēminī |
| 3rd pl. | ingemīscuntur | ingemīscēbantur | ingemīscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ingemīscar | ingemīscerer |
| 2nd sg. | ingemīscāris ingemīscāre | ingemīscerēris ingemīscerēre |
| 3rd sg. | ingemīscātur | ingemīscerētur |
| 1st pl. | ingemīscāmur | ingemīscerēmur |
| 2nd pl. | ingemīscāminī | ingemīscerēminī |
| 3rd pl. | ingemīscantur | ingemīscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ingemīsce | ingemīscere |
| pres. 2nd pl. | ingemīscite | ingemīsciminī |
| fut. 2nd sg. | ingemīscitō | ingemīscitor |
| fut. 3rd sg. | ingemīscitō | ingemīscitor |
| fut. 2nd pl. | ingemīscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | ingemīscuntō | ingemīscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ingemīscere | ingemīscī |
| perfect infinitive | ingemuisse | — |
| present participle | ingemīscēns | — |
| future participle | — | ingemīscendus ingemīscundus |
gerundingemīscendī, ingemīscendō, ingemīscendum
in-gĕmisco, ŭi, 3. v. a. and n.,
I. to groan or sigh over a thing.
I. Act.
(a). With acc. and inf.:
quid ingemiscis hostem Dolabellam judicatum, Cic. Phil. 13, 10, 23: ingemuit citro non satis esse suo, Mart. 9, 59, 10. —(b). With acc. obj.:
suos casus, App. M. 8, p. 235.—Hence, ingĕmiscendus, a, um, lamentable: clades, Amm. 30, 7, 26.— II. Neutr.:
pueri Spartani non ingemiscunt, Cic. Tusc. 5, 27, 77: quantum ingemiscant patres nostri, si, etc., Liv. 21, 53, 5: in quo tu ingemiscis, id. Att. 7, 23, 1.—With dat.: ulli malo, Cic. Tusc. 2, 9, 21 (a transl. from Sophocles): ingemiscamus illis, quae patiebamur, Plin. Pan. 53, 5.—With ad: ad aliquid, Suet. Aug. 65 ext.—With abl.: (luce) repertā, Verg. A. 4, 692: morte alicujus, Curt. 9, 3, 20. — Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ingemīscō —, —, ere, inch.
ingemo, to utter a groan, heave a sigh, groan over: pueri non ingemiscunt: quantum ingemiscant patres nostri, si, etc., L.: in quo tu ingemiscis: ulli malo: (luce) repertā, V.: Dolabellam: ingemiscendum est, it is deplorable (with acc. and infin.).
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latiningemīscō
Latin gemō Latin ingemō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin -īscō Latin ingemīscō From ingemō (“to groan, lament”) + -īscō.