LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnfēnsus

īnfēnsus (feminine īnfēnsa, neuter īnfēnsum)
Classical[ĩːˈfẽː.sʊs]Ecclesiastical[iɱˈfɛn.sus]

Meaning

  1. adjectivehostile, inimical, aggressive
    Tē propter Libycae gentēs Nomadumque tyrannī / īnfēnsī Tyriī.“Because of you, the Libyan tribes and the Numidian king [all] hate [me], [and even my own] Tyrian people [are] hostile [to me].”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.320–321
  2. adjectiveenraged
  3. adjectivedangerous

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Adversarius · Hostis · Inimicus

1. Adversarius is the generic term for every opposer, in the field, in politics, in a court of judicature, like ἀντιστάτης. Hostis (from ἔχθω) is ‘the enemy’ in the field, and war, opp. to pacatus. Cic. Rep. ii. 3. Sen. Q. N. vi. 7. like πολέμιος; inimicus, ‘an enemy’ in heart, opp. to amicus, like ἐχθρός. Cic. Man. 10. Pompeius sæpius cum hoste conflixit, quam quisquam cum inimico concertavit. Phil. xi. 1. Verr. i. 15. Curt. vii. 10. Liv. xxii. 39. Nescio an infestior hic adversarius, quam ille hostis maneat. 2. Hostilis and inimicus denote states of hatred become habitual qualities; infestus and infensus only as temporary states; infestus (ἀνασπαστός?) applies to a quiescent state of aversion, like disaffected, unkind, and thus it is applied to inanimate things that threaten hostility; infensus (from πένθος) denotes a passionate state of mind, like enraged, and is therefore applicable to persons only. Tac. Ann. xv. 28. Non infensum, nedum hostili odio Corbulonis nomen habebatur. Cic. Verr. iii. 24. Sall. Cat. 19. Sen. N. Q. iii. pr. Animus luxuriæ non adversus tantum, sed et infestus. Liv. ii. 20. Tarquinium infesto spiculo petit; Tarquinius infenso cessit hosti. (iv. 393.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfēnsusīnfēnsaīnfēnsum
genitiveīnfēnsīīnfēnsaeīnfēnsī
dativeīnfēnsōīnfēnsaeīnfēnsō
accusativeīnfēnsumīnfēnsamīnfēnsum
ablativeīnfēnsōīnfēnsāīnfēnsō
vocativeīnfēnseīnfēnsaīnfēnsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfēnsīīnfēnsaeīnfēnsa
genitiveīnfēnsōrumīnfēnsārumīnfēnsōrum
dativeīnfēnsīsīnfēnsīsīnfēnsīs
accusativeīnfēnsōsīnfēnsāsīnfēnsa
ablativeīnfēnsīsīnfēnsīsīnfēnsīs
vocativeīnfēnsīīnfēnsaeīnfēnsa

infensus, a, um, adj. 2. in-fendo,
I. hostile, inimical, enraged (class.; cf. infestus): infenso atque inimico animo venire, Cic. Verr. 2, 2, 61, § 149.— With dat.: Drances infensus Turno, Verg. A. 11, 122: opes principibus infensae, dangerous, Tac. A. 11, 1. — With in and acc.: infensioribus in se quam in illum judicibus, Liv. 39, 6, 5: infensius servitium, hard, oppressive, Tac. A. 1, 81: valetudo, illness, sickness, id. ib. 14, 56; 4, 48; Suet. Vit. 14; Vop. Aur. 36. — Sup.: infensissima virtus, Aug. cont. Jul. Pelag. 6, § 34. — Hence, adv.: infensē, hostilely, bitterly (class.): quis Isocrati est adversatus infensius? Cic. Or. 51, 172: infense invectus, Tac. A. 5, 3.

Origins

Formed as if the perfect passive participle of a (not necessarily extant) verb *īnfendō, from in- + *fendō, from Proto-Indo-European *gʷʰen- (“to strike”). Compare dēfēnsus from dēfendō. Contrast īnfestus, which is unrelated.

Quick answers

What does īnfēnsus mean in Latin?
īnfēnsus, a adjective, means “hostile, inimical, aggressive; enraged; dangerous”.
How do you pronounce īnfēnsus?
In classical Latin, [ĩːˈfẽː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈfɛn.sus].