īnfēnsus
Meaning
- adjectivehostile, inimical, aggressive
Tē propter Libycae gentēs Nomadumque tyrannī / īnfēnsī Tyriī.
“Because of you, the Libyan tribes and the Numidian king [all] hate [me], [and even my own] Tyrian people [are] hostile [to me].”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.320–321 - adjectiveenraged
- adjectivedangerous
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Adversarius · Hostis · Inimicus
1. Adversarius is the generic term for every opposer, in the field, in politics, in a court of judicature, like ἀντιστάτης. Hostis (from ἔχθω) is ‘the enemy’ in the field, and war, opp. to pacatus. Cic. Rep. ii. 3. Sen. Q. N. vi. 7. like πολέμιος; inimicus, ‘an enemy’ in heart, opp. to amicus, like ἐχθρός. Cic. Man. 10. Pompeius sæpius cum hoste conflixit, quam quisquam cum inimico concertavit. Phil. xi. 1. Verr. i. 15. Curt. vii. 10. Liv. xxii. 39. Nescio an infestior hic adversarius, quam ille hostis maneat. 2. Hostilis and inimicus denote states of hatred become habitual qualities; infestus and infensus only as temporary states; infestus (ἀνασπαστός?) applies to a quiescent state of aversion, like disaffected, unkind, and thus it is applied to inanimate things that threaten hostility; infensus (from πένθος) denotes a passionate state of mind, like enraged, and is therefore applicable to persons only. Tac. Ann. xv. 28. Non infensum, nedum hostili odio Corbulonis nomen habebatur. Cic. Verr. iii. 24. Sall. Cat. 19. Sen. N. Q. iii. pr. Animus luxuriæ non adversus tantum, sed et infestus. Liv. ii. 20. Tarquinium infesto spiculo petit; Tarquinius infenso cessit hosti. (iv. 393.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnfēnsus | īnfēnsa | īnfēnsum |
| genitive | īnfēnsī | īnfēnsae | īnfēnsī |
| dative | īnfēnsō | īnfēnsae | īnfēnsō |
| accusative | īnfēnsum | īnfēnsam | īnfēnsum |
| ablative | īnfēnsō | īnfēnsā | īnfēnsō |
| vocative | īnfēnse | īnfēnsa | īnfēnsum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnfēnsī | īnfēnsae | īnfēnsa |
| genitive | īnfēnsōrum | īnfēnsārum | īnfēnsōrum |
| dative | īnfēnsīs | īnfēnsīs | īnfēnsīs |
| accusative | īnfēnsōs | īnfēnsās | īnfēnsa |
| ablative | īnfēnsīs | īnfēnsīs | īnfēnsīs |
| vocative | īnfēnsī | īnfēnsae | īnfēnsa |
infestus): infenso atque inimico animo venire, Cic. Verr. 2, 2, 61, § 149.— With dat.: Drances infensus Turno, Verg. A. 11, 122: opes principibus infensae, dangerous, Tac. A. 11, 1. — With in and acc.: infensioribus in se quam in illum judicibus, Liv. 39, 6, 5: infensius servitium, hard, oppressive, Tac. A. 1, 81: valetudo, illness, sickness, id. ib. 14, 56; 4, 48; Suet. Vit. 14; Vop. Aur. 36. — Sup.: infensissima virtus, Aug. cont. Jul. Pelag. 6, § 34. — Hence, adv.: infensē, hostilely, bitterly (class.): quis Isocrati est adversatus infensius? Cic. Or. 51, 172: infense invectus, Tac. A. 5, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Formed as if the perfect passive participle of a (not necessarily extant) verb *īnfendō, from in- + *fendō, from Proto-Indo-European *gʷʰen- (“to strike”). Compare dēfēnsus from dēfendō. Contrast īnfestus, which is unrelated.