indignor
Meaning
- deponentto scorn or resent
- deponentto be indignant
Latīnē defined in Latin in our graded readers
īrā moveor, aegrē ferōīrā afficior, aegrē ferōīrātus ob rem indignamChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Succensere · Irasci · Indignari · Stomachari
Succensere and ægre, graviter, moleste, difficiliter ferre, to take any thing ill, denote a silent, irasci, indignari, and stomachari, a loud displeasure; ira, anger, has the character of a passion, inasmuch as it thirsts after vengeance; indignatio, indignation, that of an awakened or excited moral feeling, inasmuch as it expresses with energy its disapprobation or contempt; stomachatio, a fit of passion, that of a choleric temperament, inasmuch as it suffers the bile to overflow, and gives vent to its irritability by blustering and brawling. The iratus makes his appearance as an enemy, and excites fear; the indignabundus, as a judge, and inspires awe; the stomachans, as a hypochondriac, and is a subject for comedy. (v. 119.)
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | indignor | indignābar | indignābor | — | — | — |
| 2nd sg. | indignāris indignāre | indignābāris indignābāre | indignāberis indignābere | — | — | — |
| 3rd sg. | indignātur | indignābātur | indignābitur | — | — | — |
| 1st pl. | indignāmur | indignābāmur | indignābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | indignāminī | indignābāminī | indignābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | indignantur | indignābantur | indignābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | indigner | indignārer | — | — |
| 2nd sg. | indignēris indignēre | indignārēris indignārēre | — | — |
| 3rd sg. | indignētur | indignārētur | — | — |
| 1st pl. | indignēmur | indignārēmur | — | — |
| 2nd pl. | indignēminī | indignārēminī | — | — |
| 3rd pl. | indignentur | indignārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | indignāre | — |
| pres. 2nd pl. | indignāminī | — |
| fut. 2nd sg. | indignātor | — |
| fut. 3rd sg. | indignātor | — |
| fut. 3rd pl. | indignantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | indignārī indignārier | — |
| perfect infinitive | indignātum esse | — |
| future infinitive | indignātūrum esse | — |
| present participle | indignāns | — |
| perfect participle | indignātus indignāta, indignātā, indignātae, indignātam, indignātārum, indignātās, indignāte, indignātī, indignātīs, indignātō, indignātōrum, indignātōs | — |
| future participle | indignātūrus indignātūra, indignātūrā, indignātūrae, indignātūram, indignātūrārum, indignātūrās, indignātūre, indignātūrī, indignātūrīs, indignātūrō, indignātūrōrum, indignātūrōs, indignātūrum | indignandus indignanda, indignandā, indignandae, indignandam, indignandārum, indignandās, indignande, indignandīs, indignandōrum, indignandōs |
se ipsum, Lucr. l. l.: ea, quae indignentur adversarii, tibi quoque indigna videri, Cic. Inv. 1, 17, 24; Sen. Tranq. 10: suam vicem, Liv. 2, 31 fin.: imperia, Quint. 1, 3, 6: casum insontis amici, Verg. A. 2, 93 al.— indignantes milites, quod conspectum suum hostes ferre possent, Caes. B. G. 7, 19, 4; Verg. A. 5, 651.—cedere peritis indignantur, Quint. 1, 1, 8: vinci, Ov. M. 10, 604: regem ad causam dicendam evocari, Caes. B. C. 3, 108; so Sall. J. 31, 9; Quint. 10, 1, 101: veteri parere clienti, Juv. 5, 64 al.— (ε) With dat. (only post-class.): quique contaminationi non indignatur, Dig. 48, 5, 2.— (ζ) Absol.: utrum ridere audientes an indignari debuerint, Quint. 6, 3, 83; so id. 11, 3, 58; 61; 123 al.—(venti) indignantes Circum claustra fremunt, Verg. A. 1, 55: pontem indignatus Araxes, disdaining to bear, id. ib. 8, 728: indignatum magnis stridoribus aequor, id. G. 2, 162.—*ne tumentia indignentur, Cael. Aur. Acut. 3, 3, 13.— Hence, (vestis) lecto non indignanda saligno, Ov. M. 8, 660; Val. Fl. 1, 547.—genus indignantissimum servitutis, Col. 8, 17, 7: verbaque quaerenti satis indignantia linguae Defuerunt, Ov. M. 6, 584: pectus, id. F. 4, 896; cf. corda, Stat. Th. 3, 599: bella gerunt venti, fretaque indignantia miscent, Ov. M. 11, 491.—Adv.: indignanter, indignantly, with indignation (post-class.): mussitare, Arn. 3, 103: ferre, Amm. 15, 1, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From indignus (“shameful”).
- Catalanindignar
- Frenchindigner
- Italianindignare
- Portugueseindignar
- Romanianindigna
- Spanishindignar
- Middle Englishendeynenfrom Old French endeignier