LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

indignor

indignor (present infinitive indignārī or indignārier, perfect active indignātus sum)
Classical[ɪnˈdɪŋ.nɔr]Ecclesiastical[inˈdiɲ.ɲor]
indignāns pres. act. ptcp.

Meaning

  1. deponentto scorn or resent
  2. deponentto be indignant

Latīnē defined in Latin in our graded readers

īrātus ob rem indignam
indignātus -a -um — in Aeneis, ch. 22

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Succensere · Irasci · Indignari · Stomachari

Succensere and ægre, graviter, moleste, difficiliter ferre, to take any thing ill, denote a silent, irasci, indignari, and stomachari, a loud displeasure; ira, anger, has the character of a passion, inasmuch as it thirsts after vengeance; indignatio, indignation, that of an awakened or excited moral feeling, inasmuch as it expresses with energy its disapprobation or contempt; stomachatio, a fit of passion, that of a choleric temperament, inasmuch as it suffers the bile to overflow, and gives vent to its irritability by blustering and brawling. The iratus makes his appearance as an enemy, and excites fear; the indignabundus, as a judge, and inspires awe; the stomachans, as a hypochondriac, and is a subject for comedy. (v. 119.)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.indignorindignābarindignābor———
2nd sg.indignāris
indignāre
indignābāris
indignābāre
indignāberis
indignābere
———
3rd sg.indignāturindignābāturindignābitur———
1st pl.indignāmurindignābāmurindignābimur———
2nd pl.indignāminīindignābāminīindignābiminī———
3rd pl.indignanturindignābanturindignābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.indignerindignārer——
2nd sg.indignēris
indignēre
indignārēris
indignārēre
——
3rd sg.indignēturindignārētur——
1st pl.indignēmurindignārēmur——
2nd pl.indignēminīindignārēminī——
3rd pl.indignenturindignārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.indignāre—
pres. 2nd pl.indignāminī—
fut. 2nd sg.indignātor—
fut. 3rd sg.indignātor—
fut. 3rd pl.indignantor—
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveindignārī
indignārier
—
perfect infinitiveindignātum esse—
future infinitiveindignātūrum esse—
present participleindignāns—
perfect participleindignātus
indignāta, indignātā, indignātae, indignātam, indignātārum, indignātās, indignāte, indignātī, indignātīs, indignātō, indignātōrum, indignātōs
—
future participleindignātūrus
indignātūra, indignātūrā, indignātūrae, indignātūram, indignātūrārum, indignātūrās, indignātūre, indignātūrī, indignātūrīs, indignātūrō, indignātūrōrum, indignātūrōs, indignātūrum
indignandus
indignanda, indignandā, indignandae, indignandam, indignandārum, indignandās, indignande, indignandīs, indignandōrum, indignandōs
gerundindignandī, indignandō, indignandumsupineindignātum, indignātū

in-dignor, ātus, 1 (archaic
I. inf. indignarier for indignari, Lucr. 3, 870), v. dep. a. [in-dignus], to consider as unworthy or improper, to be angry or displeased at, to be indignant (syn. stomachor).
I. In gen. (class.).
(a). With acc.: se ipsum, Lucr. l. l.: ea, quae indignentur adversarii, tibi quoque indigna videri, Cic. Inv. 1, 17, 24; Sen. Tranq. 10: suam vicem, Liv. 2, 31 fin.: imperia, Quint. 1, 3, 6: casum insontis amici, Verg. A. 2, 93 al.—
(b). With quod: indignantes milites, quod conspectum suum hostes ferre possent, Caes. B. G. 7, 19, 4; Verg. A. 5, 651.—
(g). With si: nos homunculi indignamur, si quis nostrum interiit, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4; so Curt. 6, 5, 5.—
(d). With inf. or acc. and inf.: cedere peritis indignantur, Quint. 1, 1, 8: vinci, Ov. M. 10, 604: regem ad causam dicendam evocari, Caes. B. C. 3, 108; so Sall. J. 31, 9; Quint. 10, 1, 101: veteri parere clienti, Juv. 5, 64 al.— (ε) With dat. (only post-class.): quique contaminationi non indignatur, Dig. 48, 5, 2.— (ζ) Absol.: utrum ridere audientes an indignari debuerint, Quint. 6, 3, 83; so id. 11, 3, 58; 61; 123 al.—
B. Of inanim. and abstr. things: (venti) indignantes Circum claustra fremunt, Verg. A. 1, 55: pontem indignatus Araxes, disdaining to bear, id. ib. 8, 728: indignatum magnis stridoribus aequor, id. G. 2, 162.—*
II. In partic., of wounds, to injure, damage: ne tumentia indignentur, Cael. Aur. Acut. 3, 3, 13.— Hence,
A. indignandus, a, um, P. a., that at which one should be indignant, deserving of indignation: (vestis) lecto non indignanda saligno, Ov. M. 8, 660; Val. Fl. 1, 547.—
B. indignans, antis, P. a., that cannot endure or suffer any thing, impatient, indignant (a favorite word of Ovid): genus indignantissimum servitutis, Col. 8, 17, 7: verbaque quaerenti satis indignantia linguae Defuerunt, Ov. M. 6, 584: pectus, id. F. 4, 896; cf. corda, Stat. Th. 3, 599: bella gerunt venti, fretaque indignantia miscent, Ov. M. 11, 491.—Adv.: indignanter, indignantly, with indignation (post-class.): mussitare, Arn. 3, 103: ferre, Amm. 15, 1, 3.

Origins

From indignus (“shameful”).

Descendants
  • Catalanindignar
  • Frenchindigner
  • Italianindignare
  • Portugueseindignar
  • Romanianindigna
  • Spanishindignar
  • Middle Englishendeynenfrom Old French endeignier

Quick answers

What does indignor mean in Latin?
indignor, a verb, means “to scorn or resent; to be indignant”.
What are the principal parts of indignor?
indignor, indignārī, indignātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce indignor?
In classical Latin, [ɪnˈdɪŋ.nɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈdiɲ.ɲor].