verbfirst conjugation
impiō
impiō (present infinitive impiāre, perfect active impiāvī, supine impiātum)
Classical[ˈɪm.pi.oː]Ecclesiastical[ˈim.pi.o]
Meaning
- Late LatinOld Latinto pollute, defile
nox acerba dīrās et trucēs imāginēs obtulit, ut adhūc mē crēdam cruōre hūmānō aspersum atque impiātum.
the rough night brought me such dreadful and harsh dreams that I still feel splashed and polluted with human blood.c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 1.18
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | impiō | impiābam | impiābō | impiāvī | impiāveram | impiāverō |
| 2nd sg. | impiās | impiābās | impiābis | impiāvistī | impiāverās | impiāveris |
| 3rd sg. | impiat | impiābat | impiābit | impiāvit | impiāverat | impiāverit |
| 1st pl. | impiāmus | impiābāmus | impiābimus | impiāvimus | impiāverāmus | impiāverimus |
| 2nd pl. | impiātis | impiābātis | impiābitis | impiāvistis | impiāverātis | impiāveritis |
| 3rd pl. | impiant | impiābant | impiābunt | impiāvērunt impiāvēre | impiāverant | impiāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | impiem | impiārem | impiāverim | impiāvissem |
| 2nd sg. | impiēs | impiārēs | impiāverīs | impiāvissēs |
| 3rd sg. | impiet | impiāret | impiāverit | impiāvisset |
| 1st pl. | impiēmus | impiārēmus | impiāverīmus | impiāvissēmus |
| 2nd pl. | impiētis | impiārētis | impiāverītis | impiāvissētis |
| 3rd pl. | impient | impiārent | impiāverint | impiāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | impior | impiābar | impiābor |
| 2nd sg. | impiāris impiāre | impiābāris impiābāre | impiāberis impiābere |
| 3rd sg. | impiātur | impiābātur | impiābitur |
| 1st pl. | impiāmur | impiābāmur | impiābimur |
| 2nd pl. | impiāminī | impiābāminī | impiābiminī |
| 3rd pl. | impiantur | impiābantur | impiābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | impier | impiārer |
| 2nd sg. | impiēris impiēre | impiārēris impiārēre |
| 3rd sg. | impiētur | impiārētur |
| 1st pl. | impiēmur | impiārēmur |
| 2nd pl. | impiēminī | impiārēminī |
| 3rd pl. | impientur | impiārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | impiā | impiāre |
| pres. 2nd pl. | impiāte | impiāminī |
| fut. 2nd sg. | impiātō | impiātor |
| fut. 3rd sg. | impiātō | impiātor |
| fut. 2nd pl. | impiātōte | — |
| fut. 3rd pl. | impiantō | impiantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | impiāre | impiārī |
| perfect infinitive | impiāvisse | impiātum esse |
| future infinitive | impiātūrum esse | impiātum īrī |
| present participle | impiāns | — |
| perfect participle | — | impiātus |
| future participle | impiātūrus | impiandus |
gerundimpiandī, impiandō, impiandumsupineimpiātum, impiātū
impĭo (inp-), āvi, ātum, 1, v. a. impius,
I. to render impious or sinful, to stain or defile with sin, to pollute (ante- and postclass.): si erga parentem aut deos me impiavi, Plaut. Rud. 1, 3, 8:
impias, ere, te! oratorem verberas, id. Poen. 1, 2, 173: cor coinquinatum vitiis, Prud. Hymn. Ant. Somn. 53: cruore humano aspersus atque impiatus, App. M. 1, p. 110; cf.: reus tot caedibus impiatus, id. ib. 3, p. 131: thalamos tanto facinore, Sen. Hippol. 1185: oculos, Pacat. Pan. Th. 43.—Pass. impers.: toties Romanis impiatum est, quoties triumphatum, Minuc. Fel. Oct. 25.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimpiō
Proto-Indo-European *pewH- Proto-Italic *pīosder. Latin pius Latin impius Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin impiō From impius + -ō.