LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

impiō

impiō (present infinitive impiāre, perfect active impiāvī, supine impiātum)
Classical[ˈɪm.pi.oː]Ecclesiastical[ˈim.pi.o]

Meaning

  1. Late LatinOld Latinto pollute, defile
    nox acerba dīrās et trucēs imāginēs obtulit, ut adhūc mē crēdam cruōre hūmānō aspersum atque impiātum.the rough night brought me such dreadful and harsh dreams that I still feel splashed and polluted with human blood.c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 1.18

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.impiōimpiābamimpiābōimpiāvīimpiāveramimpiāverō
2nd sg.impiāsimpiābāsimpiābisimpiāvistīimpiāverāsimpiāveris
3rd sg.impiatimpiābatimpiābitimpiāvitimpiāveratimpiāverit
1st pl.impiāmusimpiābāmusimpiābimusimpiāvimusimpiāverāmusimpiāverimus
2nd pl.impiātisimpiābātisimpiābitisimpiāvistisimpiāverātisimpiāveritis
3rd pl.impiantimpiābantimpiābuntimpiāvērunt
impiāvēre
impiāverantimpiāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.impiemimpiāremimpiāverimimpiāvissem
2nd sg.impiēsimpiārēsimpiāverīsimpiāvissēs
3rd sg.impietimpiāretimpiāveritimpiāvisset
1st pl.impiēmusimpiārēmusimpiāverīmusimpiāvissēmus
2nd pl.impiētisimpiārētisimpiāverītisimpiāvissētis
3rd pl.impientimpiārentimpiāverintimpiāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.impiorimpiābarimpiābor
2nd sg.impiāris
impiāre
impiābāris
impiābāre
impiāberis
impiābere
3rd sg.impiāturimpiābāturimpiābitur
1st pl.impiāmurimpiābāmurimpiābimur
2nd pl.impiāminīimpiābāminīimpiābiminī
3rd pl.impianturimpiābanturimpiābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.impierimpiārer
2nd sg.impiēris
impiēre
impiārēris
impiārēre
3rd sg.impiēturimpiārētur
1st pl.impiēmurimpiārēmur
2nd pl.impiēminīimpiārēminī
3rd pl.impienturimpiārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.impiāimpiāre
pres. 2nd pl.impiāteimpiāminī
fut. 2nd sg.impiātōimpiātor
fut. 3rd sg.impiātōimpiātor
fut. 2nd pl.impiātōte—
fut. 3rd pl.impiantōimpiantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimpiāreimpiārī
perfect infinitiveimpiāvisseimpiātum esse
future infinitiveimpiātūrum esseimpiātum īrī
present participleimpiāns—
perfect participle—impiātus
future participleimpiātūrusimpiandus
gerundimpiandī, impiandō, impiandumsupineimpiātum, impiātū

impĭo (inp-), āvi, ātum, 1, v. a. impius,
I. to render impious or sinful, to stain or defile with sin, to pollute (ante- and postclass.): si erga parentem aut deos me impiavi, Plaut. Rud. 1, 3, 8: impias, ere, te! oratorem verberas, id. Poen. 1, 2, 173: cor coinquinatum vitiis, Prud. Hymn. Ant. Somn. 53: cruore humano aspersus atque impiatus, App. M. 1, p. 110; cf.: reus tot caedibus impiatus, id. ib. 3, p. 131: thalamos tanto facinore, Sen. Hippol. 1185: oculos, Pacat. Pan. Th. 43.—Pass. impers.: toties Romanis impiatum est, quoties triumphatum, Minuc. Fel. Oct. 25.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimpiō

Proto-Indo-European *pewH- Proto-Italic *pīosder. Latin pius Latin impius Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin impiō From impius + -ō.

Quick answers

What does impiō mean in Latin?
impiō, a verb, means “to pollute, defile”.
What are the principal parts of impiō?
impiō, impiāre, impiāvī, impiātum (first conjugation).
How do you pronounce impiō?
In classical Latin, [ˈɪm.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.pi.o].
Where does impiō come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin impiō.