LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

harmonia

harmonia f (genitive harmoniae)
Classical[harˈmɔ.ni.a]Ecclesiastical[arˈmɔː.ni.a]

Meaning

  1. feminineharmony, concordance of sounds
  2. femininemusic, singing, song
  3. femininepeace, concord

Declension

declension
formsingularplural
nominativeharmoniaharmoniae
genitiveharmoniaeharmoniārum
dativeharmoniaeharmoniīs
accusativeharmoniamharmoniās
ablativeharmoniāharmoniīs
vocativeharmoniaharmoniae

harmŏnĭa, ae (archaic
I. gen. sing. harmoniaï, Lucr. 3, 131), f., = ἁρμονία, an agreement of sounds, consonance, concord, harmony; pure Lat. concentus.
I. Lit.: velut in cantu et fidibus, quae harmonia dicitur, Cic. Tusc. 1, 10, 20; cf.: harmoniam ex intervallis sonorum nosse possumus: quorum varia compositio etiam harmonias efficit plures, id. ib. 1, 18, 41: ad harmoniam canere mundum, id. N. D. 3, 11, 27: numeros et geometriam et harmoniam conjungere, id. Rep. 1, 10; Vitr. 5, 4, 6.—
II. Transf.
A. Concord, harmony; in gen., Lucr. 3, 131: neque harmoniā corpus sentire solere, id. 3, 118: nam multum harmoniae Veneris differre videntur, id. 4, 1248.—
B. Singing, a song: te nostra, Deus, canit harmonia, Prud. Cath. 3, 90.
Harmŏnĭa, ae, f.,
I. daughter of Mars and Venus, the wife of Cadmus, and mother of Semele, Ino, Agave, and Polydorus, Hyg. Fab. 6; 148; 159.—Acc.: Harmonien, Ov. A. A. 3, 86.

Origins

Proto-Indo-European *h₂er-der. Proto-Indo-European *h₂r̥-mo-n Ancient Greek *ἁρμων (*harmōn) Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-i-eh₂ Proto-Hellenic *-íā Ancient Greek -ία (-ía) Ancient Greek ᾰ̔ρμονῐ́ᾱ (hărmonĭ́ā)bor. Latin harmonia Borrowed from Ancient Greek ᾰ̔ρμονῐ́ᾱ (hărmonĭ́ā).

Descendants
  • Catalanharmonia
  • Italianarmonia
  • Frenchharmoniefrom Old French harmonie
  • Romanianarmoniefrom Old French harmonie
  • Englishharmonyfrom Old French harmonie
  • Occitanarmonia
  • Portugueseharmonia
  • Spanisharmonía
  • Galicianharmonía
  • Turkishharmonifrom Old French harmonie

Quick answers

What does harmonia mean in Latin?
harmonia, a noun, means “harmony, concordance of sounds; music, singing, song; peace, concord”.
What is the genitive of harmonia?
The genitive singular is harmoniae. harmonia is feminine, first declension.
How do you pronounce harmonia?
In classical Latin, [harˈmɔ.ni.a]; in ecclesiastical (church) Latin, [arˈmɔː.ni.a].