LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Gentius

Gentius m sg (genitive Gentiī or Gentī)
Classical[ˈɡɛn.ti.ʊs]Ecclesiastical[ˈd͡ʒɛn.t͡si.us]

Meaning

  1. masculinesingulara male given name, the last Illyrian king
    Perseus quod iam inchoatum perficere, quia inpensa pecuniae facienda erat, non inducebat in animum, ut Gentium Illyriorum regem sibi adiungeret27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 44.23.1

Declension

declension
formsingularplural
nominativeGentius—
genitiveGentiī
Gentī
—
dativeGentiō—
accusativeGentium—
ablativeGentiō—
vocativeGentī—

Gentĭus, ii, m.,
I. a king of Illyria, said to have discovered the herb gentiana, Liv. 44, 23, 2; 44, 30, 1 sqq. al.

Origins

Borrowed from Illyrian, compare Ancient Greek Γένθιος (Génthios), Γέντιος (Géntios). Ultimately possibly from Proto-Indo-European *ǵenh₁- (“to produce”).

Descendants
  • ItalianGenzio
  • AlbanianGent
  • AlbanianGenc

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does Gentius mean in Latin?
Gentius, a proper noun, means “a male given name, the last Illyrian king”.
What is the genitive of Gentius?
The genitive singular is Gentiī. Gentius is masculine, second declension.
How do you pronounce Gentius?
In classical Latin, [ˈɡɛn.ti.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈd͡ʒɛn.t͡si.us].