LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Fūrius1

Fūrius m sg (genitive Fūriī or Fūrī)
Classical[ˈfuː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ˈfuː.ri.us]

Meaning

  1. Marcus Furius Camillus, a Roman soldier and statesman
  2. Marcus Furius Bibaculus, a Roman satiric poet
  3. Aulus Furius Antias, a Roman poet

Declension

declension
formsingularplural
nominativeFūrius—
genitiveFūriī
Fūrī
—
dativeFūriō—
accusativeFūrium—
ablativeFūriō—
vocativeFūrī—

Fūrĭus (archaic Fūsius, Quint. 1, 4, 13; Liv. 3, 4 init.; cf. the letter R), a,
I. a Roman family name.
1. M. Furius Camillus, the deliverer of Rome from the Gauls, Liv. 5, 19 sq.; Cic. Rep. 1, 3; id. Tusc. 1, 37, 90.—
2. M. Furius Bibaculus, a Roman poet of Cremona, a contemporary of Cicero.—
3. A. Furius Antias, a poet, the friend of Q. Lutatius Catulus the elder, Cic. Brut. 35, 132.—
4. L. Furius Philus, consul in the year 618 A.U.C., who is introduced as a speaker in Cicero's Republic al.—
II. Derivv.
A. Fūrĭus (Fūsius), a, um, adj., of or belonging to a Furius (Fusius), Furian (Fusian): data fato quodam Furiae genti Gallica bella, Liv 31, 48, 12: cedo mihi leges Atinias, Furias, Fusias (al. Fufias), Cic. Verr. 2, 1, 42, § 109; so, lex Furia (testamentaria), Gai. Inst. 2, 225; 4, 23 sq.: lex Furia Caninia (de manumissionibus), id. ib. 1, 42; for which: lex Fusia Caninia, Cod. Just. 7, 3.—
B. Fūrĭānus a, um, adj., Furian: poëmata, i. e. of the poet A. Furius Antias, Gell. 18, 11, 4.— Subst.: Fūrĭāni, ōrum, m., the soldiers of M. Furius Camillus, the Furians, Liv. 6, 9, 11.

Origins

From Old Latin Fourios (Münzer) or Fusius (Frankel); according to Piccirilli, derived from fur (“thief”), perhaps a nickname held by an ancestor.

In the Academy Smith's classical dictionaries

adjectivefirst/second-declension adjective
Fūrius2
Fūrius (feminine Fūria, neuter Fūrium)
Classical[ˈfuː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ˈfuː.ri.us]

Meaning

  1. adjectiveof or pertaining to the gens Furia.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeFūriusFūriaFūrium
genitiveFūriīFūriaeFūriī
dativeFūriōFūriaeFūriō
accusativeFūriumFūriamFūrium
ablativeFūriōFūriāFūriō
vocativeFūrieFūriaFūrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeFūriīFūriaeFūria
genitiveFūriōrumFūriārumFūriōrum
dativeFūriīsFūriīsFūriīs
accusativeFūriōsFūriāsFūria
ablativeFūriīsFūriīsFūriīs
vocativeFūriīFūriaeFūria

Origins

From Old Latin Fourios (Münzer) or Fusius (Frankel); according to Piccirilli, derived from fur (“thief”), perhaps a nickname held by an ancestor.

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does Fūrius mean in Latin?
Fūrius, a proper noun, means “Marcus Furius Camillus, a Roman soldier and statesman; Marcus Furius Bibaculus, a Roman satiric poet; Aulus Furius Antias, a Roman poet”.
What is the genitive of Fūrius?
The genitive singular is Fūriī. Fūrius is masculine, second declension.
How do you pronounce Fūrius?
In classical Latin, [ˈfuː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfuː.ri.us].