adjectivefirst/second-declension adjective
flāgitiōsus
flāgitiōsus (feminine flāgitiōsa, neuter flāgitiōsum, superlative flāgitiōsissimus, adverb flāgitiōsē)
Classical[fɫaː.ɡɪ.tiˈoː.sʊs]Ecclesiastical[fla.d͡ʒit.t͡siˈɔː.s̬us]
Meaning
- adjectiveshameful, disgraceful, scandalous
- adjectiveprofligate, dissolute
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | flāgitiōsus | flāgitiōsa | flāgitiōsum |
| genitive | flāgitiōsī | flāgitiōsae | flāgitiōsī |
| dative | flāgitiōsō | flāgitiōsae | flāgitiōsō |
| accusative | flāgitiōsum | flāgitiōsam | flāgitiōsum |
| ablative | flāgitiōsō | flāgitiōsā | flāgitiōsō |
| vocative | flāgitiōse | flāgitiōsa | flāgitiōsum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | flāgitiōsī | flāgitiōsae | flāgitiōsa |
| genitive | flāgitiōsōrum | flāgitiōsārum | flāgitiōsōrum |
| dative | flāgitiōsīs | flāgitiōsīs | flāgitiōsīs |
| accusative | flāgitiōsōs | flāgitiōsās | flāgitiōsa |
| ablative | flāgitiōsīs | flāgitiōsīs | flāgitiōsīs |
| vocative | flāgitiōsī | flāgitiōsae | flāgitiōsa |
flāgĭtĭōsus, a, um, adj. flagitium,
I. shameful, disgraceful, infamous, flagitious, profligate, dissolute (both of persons and things):
flagitiosi sunt, qui venereas voluptates inflammato animo concupiscunt, Cic. Tusc. 4, 32, 68: homo flagitiosissimus, libidinosissimus nequissimusque, Cic. Verr. 2, 2, 78, § 192: civitas pessima ac flagitiosissima facta est, Sall. C. 5, 9: vitiosa et flagitiosa vita, Cic. Fin. 2, 29, 94: itaque videas rebus injustis justos maxime dolere, imbellibus fortes, flagitiosis modestos, id. Lacl. 13, 47: libidines, Cic. Verr. 2, 2, 54, § 134: cf.: animus omni genere voluptatum, Quint. 12, 11, 18: emptio, possessio bonorum, Cic. Rosc. Am. 9, 24: flagitiosissima facinora facere, Sall. J. 32, 2: socordia flagitiosior, id. ib. 85, 22: fama flagitiosissima, Tac. H. 2, 31: quod ea, quae re turpia non sunt, verbis flagitiosa ducamus, Cic. Off. 1, 35, 128: regem armis quam munificentia vinci, minus flagitiosum, Sall. J. 110, 5; cf.: flagitiosissimum existimo impune injuriam accepisse, id. ib. 31, 21: quod flagitiosius est, Tac. A. 3, 54.—Hence, adv.: flāgĭtĭōse, shamefully, basely, infamously, flagitiously (freq. in Cic.; elsewh. rare): impure et flagitiose vivere, Cic. Fin. 3, 11, 38: turpiter et flagitiose dicta, id. de Or. 1, 53, 227; cf. Auct. Her. 1, 5, 8: facere, Cic. Verr. 2, 1, 24, § 63: judicia male et flagitiose tueri, id. ib. 1, 15, 44: sumus flagitiose imparati, id. Att. 7, 15, 3: desciscere ab aliquo, id. Fin. 5, 31, 94: obitae legationes, id. Font. 11, 24.—Comp., Arn. 4, 141.—Sup.: ut turpissime flagitiosissimeque discedat, Cic. Div. in Caecil. 22, 71: servire aliorum amori, id. Cat. 2, 4, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
flāgitiōsus adj. with comp. and sup.
flagitium, shameful, disgraceful, infamous, profligate, dissolute : homo flagitiosissimus: civitas flagitiosissima, S.: res: libidines: socordia flagitiosior, S.: fama flagitiosissima, Ta.: pro honestis flagitiosa exspectare, disgraceful acquisitions , Ta.
Origins
From flāgitium + -ōsus.
Descendants
- Englishflagitious
- Portugueseflagicioso