noun · femininethird declension
exterminātiō
exterminātiō f (genitive exterminātiōnis)
Classical[ɛk.stɛr.mɪˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[ek.ster.miˈnat.t͡si.o]
Meaning
- destruction
- banishment
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | exterminātiō | exterminātiōnēs |
| genitive | exterminātiōnis | exterminātiōnum |
| dative | exterminātiōnī | exterminātiōnibus |
| accusative | exterminātiōnem | exterminātiōnēs |
| ablative | exterminātiōne | exterminātiōnibus |
| vocative | exterminātiō | exterminātiōnēs |
extermĭnātĭo, ōnis, f. id.,
I. a destruction, Vulg. Sap. 18, 7.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin exterminātiō From exterminō + -tiō.
Descendants
- Catalanexterminació
- Frenchextermination
- Italiansterminazione
- Portugueseexterminação
- Romanianexterminațiune
- Spanishexterminación
- Galicianexterminación