verbfirst conjugation
exsulō
exsulō (present infinitive exsulāre, perfect active exsulāvī, supine exsulātum)
Classical[ˈɛks.sʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈɛks.su.lo]
Meaning
- intransitiveto live in exile, be banished
- transitiveto exile, expel, banish
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exsulō | exsulābam | exsulābō | exsulāvī | exsulāveram | exsulāverō exsulārō |
| 2nd sg. | exsulās | exsulābās | exsulābis | exsulāvistī exsulāstī | exsulāverās exsulārās | exsulāveris |
| 3rd sg. | exsulat | exsulābat | exsulābit | exsulāvit | exsulāverat exsulārat | exsulāverit exsulārit |
| 1st pl. | exsulāmus | exsulābāmus | exsulābimus | exsulāvimus | exsulāverāmus | exsulāverimus exsulārimus |
| 2nd pl. | exsulātis | exsulābātis | exsulābitis | exsulāvistis exsulāstis | exsulāverātis exsulārātis | exsulāveritis exsulāritis |
| 3rd pl. | exsulant | exsulābant | exsulābunt | exsulāvērunt exsulāvēre, exsulārunt | exsulāverant exsulārant | exsulāverint exsulārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | exsulem | exsulārem | exsulāverim exsulārim | exsulāvissem exsulāssem |
| 2nd sg. | exsulēs | exsulārēs | exsulāverīs | exsulāvissēs exsulāssēs |
| 3rd sg. | exsulet | exsulāret | exsulāverit exsulārit | exsulāvisset exsulāsset |
| 1st pl. | exsulēmus | exsulārēmus | exsulāverīmus exsulārīmus | exsulāvissēmus exsulāssēmus |
| 2nd pl. | exsulētis | exsulārētis | exsulāverītis exsulārītis | exsulāvissētis exsulāssētis |
| 3rd pl. | exsulent | exsulārent | exsulāverint exsulārint | exsulāvissent exsulāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | exsulor | exsulābar | exsulābor |
| 2nd sg. | exsulāris exsulāre | exsulābāris exsulābāre | exsulāberis exsulābere |
| 3rd sg. | exsulātur | exsulābātur | exsulābitur |
| 1st pl. | exsulāmur | exsulābāmur | exsulābimur |
| 2nd pl. | exsulāminī | exsulābāminī | exsulābiminī |
| 3rd pl. | exsulantur | exsulābantur | exsulābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | exsuler | exsulārer |
| 2nd sg. | exsulēris exsulēre | exsulārēris exsulārēre |
| 3rd sg. | exsulētur | exsulārētur |
| 1st pl. | exsulēmur | exsulārēmur |
| 2nd pl. | exsulēminī | exsulārēminī |
| 3rd pl. | exsulentur | exsulārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | exsulā | exsulāre |
| pres. 2nd pl. | exsulāte | exsulāminī |
| fut. 2nd sg. | exsulātō | exsulātor |
| fut. 3rd sg. | exsulātō | exsulātor |
| fut. 2nd pl. | exsulātōte | — |
| fut. 3rd pl. | exsulantō | exsulantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | exsulāre | exsulārī |
| perfect infinitive | exsulāvisse exsulāsse | exsulātum esse |
| future infinitive | exsulātūrum esse | exsulātum īrī |
| present participle | exsulāns | — |
| perfect participle | — | exsulātus exsulāta, exsulātā, exsulātae, exsulātam, exsulātārum, exsulātās, exsulātī, exsulātōrum, exsulātōs |
| future participle | exsulātūrus exsulātūra, exsulātūrā, exsulātūrae, exsulātūram, exsulātūrārum, exsulātūrās, exsulātūre, exsulātūrī, exsulātūrīs, exsulātūrō, exsulātūrōrum, exsulātūrōs, exsulātūrum | exsulandus exsulanda, exsulandā, exsulandae, exsulandam, exsulandārum, exsulandās, exsulande, exsulandīs, exsulandōrum, exsulandōs |
gerundexsulandī, exsulandō, exsulandumsupineexsulātum, exsulātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- exsulatum ire or abire
- to go into exile.
- exsulare (Div. 2. 24. 52)
- to live in exile.
exsŭlo or exŭlo, also arch. exsŏlo, exŏlo, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [exsul].
I. Neutr., to be an exile or banished person, to live in exile (class.):
qui Romam in exsili um venisset, cui Romae exsulare jus esset, Cic. de Or. 1, 39, 177: ut exsulares, id. Par. 4, 2, 32 sq.: aptissimus ad exulandum locus, id. Fam. 4, 8, 2: in Volscos exsulatum abiit, Liv. 2, 35, 6: exsulans atque egens, Cic. Tusc. 3, 18, 39: apud Prusiam exsulans, id. Div. 2, 24, 52; Mart. Spect. 4, 5 et saep.: alii exolatum abierant, Plaut. Trin. 2, 4, 134; id. Ps. 4, 3, 18.—B. Transf.:
perii, nam domo exulo nunc: metuo fratrem, Ne intus sit, Ter. Eun. 3, 5, 62: cum omnes meo discessu exsulasse rem publicam putent, Cic. Par. 4, 2, 30: peculatus ex urbe et avaritia si exulant, Plaut. Pers. 4, 4, 7: etiam cum manent corpore, animo tamen exsulant, Cic. Rep. 2, 4, 7: quousque in regno exsulabo, be a stranger in my own country, Curt. 5, 8, 11.—II. Act., to banish, exile a person (late Lat.):
tunc iterum exulatur, Hyg. Fab. 26; Dict. Cretens. 4, 4 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
exsulō or exulō āvī, ātum, āre
exsul, to be an exile, be banished, live in exile : Romae: in Volscos exsulatum abiit, L.: apud Prusiam: Protei ad usque columnas, V. — To be absent, be a stranger : domo, T.: animo.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin exsulō From exsul + -ō.
Descendants
- Italianesulare