noun · neutersecond declension
effugium
effugium n (genitive effugiī or effugī)
Classical[ɛfˈfʊ.ɡi.ũː]Ecclesiastical[efˈfuː.d͡ʒi.um]
Meaning
- neuteran escape, flight
- neutera means or way of escape
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | effugium | effugia |
| genitive | effugiī effugī | effugiōrum |
| dative | effugiō | effugiīs |
| accusative | effugium | effugia |
| ablative | effugiō | effugiīs |
| vocative | effugium | effugia |
effŭgĭum, ii, n. effugio,
I. a flecing away, flight (rarely, but class.; cf.:
perfugium, refugium, asylum): effugiumque fugae prolatet copia semper, Lucr. 1, 983: effugium praecludere eunti, id. 3, 523; cf. id. 1, 974: dare effugium alicui, Liv. 23, 1, 8; Tac. H. 1, 43: patēre in publicum, Liv. 24, 26: nullam ne ad effugium quidem navem habentibus, id. 21, 43 et saep.: mortis, Cic. Verr. 2, 5, 64 fin.—In the piur.: ob nostra effugia, Verg. A. 2, 140; Tac. A. 12, 56; 15, 63.—II. Concr., a means or way of escape:
alias (bestias) habere effugia pennarum, Cic. N. D. 2, 47, 121; cf. Tac. A. 2, 47; 3, 42; 12, 31; 16, 15; Vulg. 2 Reg. 15, 14.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
effugium ī, n
ex + 2 FVG-, a fleeing, flight, escape, avoidance, way of escape, means of flight : mortis: pennarum, by means of : naves peritis nandi dedissent effugium, L.: ad effugium navem habere, L.: in publicum, L.: reperire effugium malo, Ph.: poenas ob nostra reposcent Effugia, V.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin effugium From effugiō (“to escape, flee from, avoid, shun”) + -ium.