adjectivefirst/second-declension adjective
distīnctus
distīnctus (feminine distīncta, neuter distīnctum, comparative distīnctior, superlative distīnctissimus)
Classical[dɪsˈtiːŋk.tʊs]Ecclesiastical[disˈtiŋk.tus]
Meaning
- adjectivedistinct, separate
- adjectivedefinite, lucid
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | distīnctus | distīncta | distīnctum |
| genitive | distīnctī | distīnctae | distīnctī |
| dative | distīnctō | distīnctae | distīnctō |
| accusative | distīnctum | distīnctam | distīnctum |
| ablative | distīnctō | distīnctā | distīnctō |
| vocative | distīncte | distīncta | distīnctum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | distīnctī | distīnctae | distīncta |
| genitive | distīnctōrum | distīnctārum | distīnctōrum |
| dative | distīnctīs | distīnctīs | distīnctīs |
| accusative | distīnctōs | distīnctās | distīncta |
| ablative | distīnctīs | distīnctīs | distīnctīs |
| vocative | distīnctī | distīnctae | distīncta |
distinctus, a, um, Part. and P. a., from distinguo.
distinctus, ūs, m. distinguo,
I. a distinguishing, distinction; object., a difference (post-Aug. and very rare): distinctu pinnarum, * Tac. A. 6, 28; cf. Stat. S. 1, 5, 41.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dīstinctus adj. with comp.
P. of distinguo, separated, separate, distinct : genera delictorum: acies distinctior, ex pluribus partibus constans, L.: concentus ex distinctis sonis. — Decorated, adorned, studded, impressive : pocula gemmis: herbae floribus, O.: oratio expolitione: in utroque genere Cato, eminent .
(dīstinctus ūs), m
STIG-. — Only abl. sing., variety : pinnarum, Ta.
Origins
Perfect passive participle of distinguō.
Descendants
- Catalandistint
- Englishdistinct
- Frenchdistinct
- Italiandistinto
- Portuguesedistinto
- Romaniandistinct
- Spanishdistinto
- Galiciandistinto
- Piedmontesedistint