LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dēfaecō

dēfaecō (present infinitive dēfaecāre, perfect active dēfaecāvī, supine dēfaecātum)
Classical[deːˈfae̯.koː]Ecclesiastical[deˈfɛː.ko]

Meaning

  1. to cleanse from dregs
  2. to cleanse, purify
  3. to relieve
    defaecato animowith a relieved heart

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēfaecōdēfaecābamdēfaecābōdēfaecāvīdēfaecāveramdēfaecāverō
dēfaecārō
2nd sg.dēfaecāsdēfaecābāsdēfaecābisdēfaecāvistī
dēfaecāstī
dēfaecāverās
dēfaecārās
dēfaecāveris
3rd sg.dēfaecatdēfaecābatdēfaecābitdēfaecāvitdēfaecāverat
dēfaecārat
dēfaecāverit
dēfaecārit
1st pl.dēfaecāmusdēfaecābāmusdēfaecābimusdēfaecāvimusdēfaecāverāmusdēfaecāverimus
dēfaecārimus
2nd pl.dēfaecātisdēfaecābātisdēfaecābitisdēfaecāvistis
dēfaecāstis
dēfaecāverātis
dēfaecārātis
dēfaecāveritis
dēfaecāritis
3rd pl.dēfaecantdēfaecābantdēfaecābuntdēfaecāvērunt
dēfaecāvēre, dēfaecārunt
dēfaecāverant
dēfaecārant
dēfaecāverint
dēfaecārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēfaecemdēfaecāremdēfaecāverim
dēfaecārim
dēfaecāvissem
dēfaecāssem
2nd sg.dēfaecēsdēfaecārēsdēfaecāverīsdēfaecāvissēs
dēfaecāssēs
3rd sg.dēfaecetdēfaecāretdēfaecāverit
dēfaecārit
dēfaecāvisset
dēfaecāsset
1st pl.dēfaecēmusdēfaecārēmusdēfaecāverīmus
dēfaecārīmus
dēfaecāvissēmus
dēfaecāssēmus
2nd pl.dēfaecētisdēfaecārētisdēfaecāverītis
dēfaecārītis
dēfaecāvissētis
dēfaecāssētis
3rd pl.dēfaecentdēfaecārentdēfaecāverint
dēfaecārint
dēfaecāvissent
dēfaecāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēfaecordēfaecābardēfaecābor
2nd sg.dēfaecāris
dēfaecāre
dēfaecābāris
dēfaecābāre
dēfaecāberis
dēfaecābere
3rd sg.dēfaecāturdēfaecābāturdēfaecābitur
1st pl.dēfaecāmurdēfaecābāmurdēfaecābimur
2nd pl.dēfaecāminīdēfaecābāminīdēfaecābiminī
3rd pl.dēfaecanturdēfaecābanturdēfaecābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēfaecerdēfaecārer
2nd sg.dēfaecēris
dēfaecēre
dēfaecārēris
dēfaecārēre
3rd sg.dēfaecēturdēfaecārētur
1st pl.dēfaecēmurdēfaecārēmur
2nd pl.dēfaecēminīdēfaecārēminī
3rd pl.dēfaecenturdēfaecārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēfaecādēfaecāre
pres. 2nd pl.dēfaecātedēfaecāminī
fut. 2nd sg.dēfaecātōdēfaecātor
fut. 3rd sg.dēfaecātōdēfaecātor
fut. 2nd pl.dēfaecātōte—
fut. 3rd pl.dēfaecantōdēfaecantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēfaecāredēfaecārī
perfect infinitivedēfaecāvisse
dēfaecāsse
dēfaecātum esse
future infinitivedēfaecātūrum essedēfaecātum īrī
present participledēfaecāns—
perfect participle—dēfaecātus
dēfaecāta, dēfaecātā, dēfaecātae, dēfaecātam, dēfaecātārum, dēfaecātās, dēfaecātī, dēfaecātōrum, dēfaecātōs
future participledēfaecātūrus
dēfaecātūra, dēfaecātūrā, dēfaecātūrae, dēfaecātūram, dēfaecātūrārum, dēfaecātūrās, dēfaecātūre, dēfaecātūrī, dēfaecātūrīs, dēfaecātūrō, dēfaecātūrōrum, dēfaecātūrōs, dēfaecātūrum
dēfaecandus
dēfaecanda, dēfaecandā, dēfaecandae, dēfaecandam, dēfaecandārum, dēfaecandās, dēfaecande, dēfaecandīs, dēfaecandōrum, dēfaecandōs
gerunddēfaecandī, dēfaecandō, dēfaecandumsupinedēfaecātum, dēfaecātū

dē-faeco (dēfēco, or defīco; cf. Ritschl ad Plaut. Most. 1, 3, 2), āvi, ātum, 1, v. a. faex,
I. to cleanse from dregs; to refine, purify, defecate, clarify (ante-class. and post-Aug.).
I. Lit.: vinum, Col. 12, 33; Plin. 18, 26, 63, § 232: vindemiam, Vulg. Isa. 25, 6.—
B. In gen., to cleanse, purify, wash: se, Plaut. Most. 1, 3, 2: membra, Prud. Cath. 7, 74: aërem, Veg. Vet. 1, 20, 3. —
II. Trop., to purify; to make clear, serene; to set at ease: quicquid incerti mi in animo prius aut ambiguum fuit, nunc liquet, nunc defaecatum est, Plaut. Ps. 2, 4, 70: animus purgatus defaecatusque, Macr. Somn. Scip. 1, 8: mens, id. ib. 2, 12: literae defaecandae, Sid. Ep. 1, 1: caro ab omni defaecata labe vitiorum, Ambros. in Luc. 7, 141 fin.: nunc defaecato demum animo egredior domo, undisturbed, serene, Plaut. Aul. 1, 2, 1.—P. a.: dēfaecātus, a, um. —Comp.: caelum defaecatius ab omni labe, Ambros. in Psa. 118; Serm. 8; vindemiae, refined, Vulg. Isa. 25, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēfaecō

Latin dē- Latin faex, faecis Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin dēfaecō From dē- + faex, faecis + -ō.

Descendants
  • Catalandefecar
  • Englishdefecate
  • Frenchdéféquer
  • Germandefäkieren
  • Italiandefecare
  • Portuguesedefecar
  • Romaniandefeca
  • Spanishdefecar
  • Galiciandefecar
  • Polishdefekować

Quick answers

What does dēfaecō mean in Latin?
dēfaecō, a verb, means “to cleanse from dregs; to cleanse, purify; to relieve”.
What are the principal parts of dēfaecō?
dēfaecō, dēfaecāre, dēfaecāvī, dēfaecātum (first conjugation).
How do you pronounce dēfaecō?
In classical Latin, [deːˈfae̯.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈfɛː.ko].
Where does dēfaecō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēfaecō.