verbfirst conjugation
dēfaecō
dēfaecō (present infinitive dēfaecāre, perfect active dēfaecāvī, supine dēfaecātum)
Classical[deːˈfae̯.koː]Ecclesiastical[deˈfɛː.ko]
Meaning
- to cleanse from dregs
- to cleanse, purify
- to relieve
defaecato animo
with a relieved heart
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēfaecō | dēfaecābam | dēfaecābō | dēfaecāvī | dēfaecāveram | dēfaecāverō dēfaecārō |
| 2nd sg. | dēfaecās | dēfaecābās | dēfaecābis | dēfaecāvistī dēfaecāstī | dēfaecāverās dēfaecārās | dēfaecāveris |
| 3rd sg. | dēfaecat | dēfaecābat | dēfaecābit | dēfaecāvit | dēfaecāverat dēfaecārat | dēfaecāverit dēfaecārit |
| 1st pl. | dēfaecāmus | dēfaecābāmus | dēfaecābimus | dēfaecāvimus | dēfaecāverāmus | dēfaecāverimus dēfaecārimus |
| 2nd pl. | dēfaecātis | dēfaecābātis | dēfaecābitis | dēfaecāvistis dēfaecāstis | dēfaecāverātis dēfaecārātis | dēfaecāveritis dēfaecāritis |
| 3rd pl. | dēfaecant | dēfaecābant | dēfaecābunt | dēfaecāvērunt dēfaecāvēre, dēfaecārunt | dēfaecāverant dēfaecārant | dēfaecāverint dēfaecārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēfaecem | dēfaecārem | dēfaecāverim dēfaecārim | dēfaecāvissem dēfaecāssem |
| 2nd sg. | dēfaecēs | dēfaecārēs | dēfaecāverīs | dēfaecāvissēs dēfaecāssēs |
| 3rd sg. | dēfaecet | dēfaecāret | dēfaecāverit dēfaecārit | dēfaecāvisset dēfaecāsset |
| 1st pl. | dēfaecēmus | dēfaecārēmus | dēfaecāverīmus dēfaecārīmus | dēfaecāvissēmus dēfaecāssēmus |
| 2nd pl. | dēfaecētis | dēfaecārētis | dēfaecāverītis dēfaecārītis | dēfaecāvissētis dēfaecāssētis |
| 3rd pl. | dēfaecent | dēfaecārent | dēfaecāverint dēfaecārint | dēfaecāvissent dēfaecāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēfaecor | dēfaecābar | dēfaecābor |
| 2nd sg. | dēfaecāris dēfaecāre | dēfaecābāris dēfaecābāre | dēfaecāberis dēfaecābere |
| 3rd sg. | dēfaecātur | dēfaecābātur | dēfaecābitur |
| 1st pl. | dēfaecāmur | dēfaecābāmur | dēfaecābimur |
| 2nd pl. | dēfaecāminī | dēfaecābāminī | dēfaecābiminī |
| 3rd pl. | dēfaecantur | dēfaecābantur | dēfaecābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēfaecer | dēfaecārer |
| 2nd sg. | dēfaecēris dēfaecēre | dēfaecārēris dēfaecārēre |
| 3rd sg. | dēfaecētur | dēfaecārētur |
| 1st pl. | dēfaecēmur | dēfaecārēmur |
| 2nd pl. | dēfaecēminī | dēfaecārēminī |
| 3rd pl. | dēfaecentur | dēfaecārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēfaecā | dēfaecāre |
| pres. 2nd pl. | dēfaecāte | dēfaecāminī |
| fut. 2nd sg. | dēfaecātō | dēfaecātor |
| fut. 3rd sg. | dēfaecātō | dēfaecātor |
| fut. 2nd pl. | dēfaecātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēfaecantō | dēfaecantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēfaecāre | dēfaecārī |
| perfect infinitive | dēfaecāvisse dēfaecāsse | dēfaecātum esse |
| future infinitive | dēfaecātūrum esse | dēfaecātum īrī |
| present participle | dēfaecāns | — |
| perfect participle | — | dēfaecātus dēfaecāta, dēfaecātā, dēfaecātae, dēfaecātam, dēfaecātārum, dēfaecātās, dēfaecātī, dēfaecātōrum, dēfaecātōs |
| future participle | dēfaecātūrus dēfaecātūra, dēfaecātūrā, dēfaecātūrae, dēfaecātūram, dēfaecātūrārum, dēfaecātūrās, dēfaecātūre, dēfaecātūrī, dēfaecātūrīs, dēfaecātūrō, dēfaecātūrōrum, dēfaecātūrōs, dēfaecātūrum | dēfaecandus dēfaecanda, dēfaecandā, dēfaecandae, dēfaecandam, dēfaecandārum, dēfaecandās, dēfaecande, dēfaecandīs, dēfaecandōrum, dēfaecandōs |
gerunddēfaecandī, dēfaecandō, dēfaecandumsupinedēfaecātum, dēfaecātū
dē-faeco (dēfēco, or defīco; cf. Ritschl ad Plaut. Most. 1, 3, 2), āvi, ātum, 1, v. a. faex,
I. to cleanse from dregs; to refine, purify, defecate, clarify (ante-class. and post-Aug.).
I. Lit.:
vinum, Col. 12, 33; Plin. 18, 26, 63, § 232: vindemiam, Vulg. Isa. 25, 6.—B. In gen., to cleanse, purify, wash:
se, Plaut. Most. 1, 3, 2: membra, Prud. Cath. 7, 74: aërem, Veg. Vet. 1, 20, 3. —II. Trop., to purify; to make clear, serene; to set at ease:
quicquid incerti mi in animo prius aut ambiguum fuit, nunc liquet, nunc defaecatum est, Plaut. Ps. 2, 4, 70: animus purgatus defaecatusque, Macr. Somn. Scip. 1, 8: mens, id. ib. 2, 12: literae defaecandae, Sid. Ep. 1, 1: caro ab omni defaecata labe vitiorum, Ambros. in Luc. 7, 141 fin.: nunc defaecato demum animo egredior domo, undisturbed, serene, Plaut. Aul. 1, 2, 1.—P. a.: dēfaecātus, a, um. —Comp.: caelum defaecatius ab omni labe, Ambros. in Psa. 118; Serm. 8; vindemiae, refined, Vulg. Isa. 25, 6.Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēfaecō
Latin dē- Latin faex, faecis Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin dēfaecō From dē- + faex, faecis + -ō.
Descendants
- Catalandefecar
- Englishdefecate
- Frenchdéféquer
- Germandefäkieren
- Italiandefecare
- Portuguesedefecar
- Romaniandefeca
- Spanishdefecar
- Galiciandefecar
- Polishdefekować