LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

damnātiō

damnātiō f (genitive damnātiōnis)

Meaning

  1. condemnation
  2. damnation

Declension

declension
formsingularplural
nominativedamnātiōdamnātiōnēs
genitivedamnātiōnisdamnātiōnum
dativedamnātiōnīdamnātiōnibus
accusativedamnātiōnemdamnātiōnēs
ablativedamnātiōnedamnātiōnibus
vocativedamnātiōdamnātiōnēs

damnātĭo, ōnis, f. id.,
I. condemnation (good prose).
I. Prop.
A. In gen.: (video) omnes damnatos, omnes ignominia affectos, omnes damnatione ignominiaque dignos illuc facere, etc., Cic. Att. 7, 3, 5; Cic. Verr. 2, 2, 41: quid est illa damnatione judicatum, nisi, etc.? id. Clu. 20: si damnatio ingruit, Tac. A, 4, 35: certi damnationis, Suet. Tib. 61 al.—In eccl. Lat. esp. of the displeasure of God: quorum damnatio justa est, Vulg. Rom. 3, 8; 8, 1.—In plur.: reorum acerbissimae damnationes (opp. libidinosissimae liberationes), Cic. Pis. 36; Tac. A. 3, 31 fin.—With gen. of the offence: ambitus, Cic. Clu. 36, 98; of the punishment: tantae pecuniae, Cic. Verr. 2, 17, 42.—With ad and accus. of the punishment: ad furcam, Dig. 48, 19, 28: hominis ad carnificinam, dei ad poenam sempiternam, Lact. 5, 11, 8; animarum ad aeterna supplicia, id. 2, 12, 9.—
B. Esp. with reference to the meaning of damnas (v. h. v.): an heir's obligation to pay, Paul. Sent. 3, 6.—
II. Transf., of inanimate things: apiastrum in confessa damnatione est venenatum, Plin. 20, 11, 45, § 116.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin damnātiō From damnō (“to condemn”) + -tiō.

Descendants
  • Catalandamnació
  • Frenchdamnation
  • Italiandannazione
  • Occitandamnacion
  • Portuguesedanação
  • Romaniandamnație
  • Romaniandamnațiune
  • Spanishdamnación
  • Galiciandamnación

Quick answers

What does damnātiō mean in Latin?
damnātiō, a noun, means “condemnation; damnation”.
What is the genitive of damnātiō?
The genitive singular is damnātiōnis. damnātiō is feminine, third declension.