cumulus
Meaning
- masculineheap, pile
- masculinesurplus
- masculinesummit
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Acervus · Congeries · Strues · Cumulus
1. Acervus and congeries mean ‘heaps’ of homogeneous things collected and piled up in layers; acervus [from ἀγείρω], like σωρός, with arrangement, and mostly in a conical shape, but congeries, negligently, and altogether without regard to shape; strues denotes that something new is produced, and a determinate form given, serving a particular purpose; like θημών. Curt. viii. 7. 11. Passim acervos struesque accendebant; meaning by acervos ‘heaps’ or ‘piles,’ by strues ‘stacks’ of wood. 2. Cumulus (from ἀκμή) means strictly, not the heap itself, but the top, by which the heap is completed as a whole, like the key-stone, by which any thing first reaches its proper and complete height, almost like κορυφή; and it has this meaning particularly in cumulare, which is like κορυφοῦν. Compare Liv. xxii. 59. Superstantes cumulis cæsorum corporum, with Cannenses campos acervi Romanorum corporum tegunt: and xxiii. 5. Molibus ex humanorum corporum strue faciendis. (ii. 118.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cumulus | cumulī |
| genitive | cumulī | cumulōrum |
| dative | cumulō | cumulīs |
| accusative | cumulum | cumulōs |
| ablative | cumulō | cumulīs |
| vocative | cumule | cumulī |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- aliquid felicitatis cumulum affert
- his crowning happiness is produced by a thing; the culminating point of his felicity is...
- ad felicitatem (magnus) cumulus accedit ex aliqua re
- his crowning happiness is produced by a thing; the culminating point of his felicity is...
- cumulum gaudii alicui afferre (vid. sect. V. 6) (Fam. 16. 21. 1)
- to add the crowning point to a person's joy.
esp. freq. in the signif. II.): in hoc immenso aliarum super alias acervatarum legum cumulo, Liv. 3, 34, 6; cf.: hostium coacervatorum, id. 22, 7, 5; 5, 48, 3: corpus obrutum superstratis Gallorum cumulis, id. 9, 29, 19; and: armorum cumulos coacervare id. 5, 39, 1: caesorum corporum, id. 22, 59, 3: saxei, Plin. 31, 10, 46, § 111: eminens (aquae in poculis), id. 2, 65, 65, § 163: aquarum, Ov. M. 15, 508: pulveris, id. ib. 14, 137: harenae, Verg. G. 1, 105: insequitur cumulo praeruptus aquae mons. follows with its mass, id. A. 1, 105; cf. id. ib. 2, 498. —ad summam laetitiam meam magnus ex illius adventu cumulus accedet, id. Att. 4, 19 (18): cumulus commendationis tuae, id. ib. 16, 3, 3; and: cui gloriae amplior adhuc cumulus accessit, Suet. Tib. 17: accesserint in cumulum manubiae vestrorum imperatorum, as an addition, Cic. Agr. 2, 23, 62: aliquem cumulum artibus adferre, id. de Or. 3, 35, 143: magnum beneficium tuum magno cumulo auxeris, id. Fam. 13, 62 fin.; cf. Ov. M. 11, 206: Otho pontificatus honoratis jam senibus cumulum dignitatis addidit, Tac. H. 1, 77: mille equites, cumulus prosperis aut subsidium laborantibus, ducerentur, id. ib. 2, 24 fin.: pro mercedis cumulo, Cic. Att. 1, 16, 5; Ov. M. 14, 472. —peroratio, quam cumulum quidam, alii conclusionem vocant, Quint. 6, 1, 1; cf. id. 7, prooem. § 1; 8, 3, 88.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Possibly formed as a diminutive of Proto-Indo-European *ḱuh₁-mós (“heap”), from *ḱewh₁- (“to swell”) + *-mós. Cognates from this root include Ancient Greek κῦμᾰ (kûmă, “swell, wave”), Lithuanian saunas (“firm, fit, solid, capable”), and Sanskrit श्वयति (śvayati, “swell”). However, Schrijver thinks the evidence for deriving cumulus from *ḱewh₁- is weak. Proto-Indo-European *-uH- usually became Latin -ū- before a consonant, but De Vaan argues -u- might be the outcome of a regular sound change that shortened pretonic long vowels before resonants (discussed in Schrijver) or alternatively, analogy with tumulus.
- Catalancúmul
- Frenchcomble
- Catalancomblefrom French comble
- Spanishcomblefrom French comble
- Frenchcumulus
- Italiancumolo
- Italiancumulo
- Portuguesecômoro
- Portuguesecombro
- Portuguesecúmulo