LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

crepitus

crepitus m (genitive crepitūs)
Classical[ˈkrɛ.pɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈkrɛː.pi.tus]

Meaning

  1. masculinea rattling, creaking, rustling, clattering
    Crepitus digitorum.A snapping of the fingers.
  2. masculineflatulence

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fragor · Strepitus · Crepitus · Sonitus

Fragor (σφάραγος) is a hollow, discordant sound, as crashing, like δοῦπος; strepitus (θρέω, θορυβή?) a loud noisy sound, as roaring, bawling, shrieking, like κτύπος; crepitus (from κρέμβαλον?) a single sound, or the frequent repeating of the same sound, as clapping, like κροῦσις, κρότος; sonitus (ἔνοσις, Ἐνυώ) a sound consisting of the vibrations of elastic bodies, as ringing, clinking, like ἠχή. Cic. Top. 12. Quæruntur pedum crepitus, strepitus hominum. (v. 117.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativecrepituscrepitūs
genitivecrepitūscrepituum
dativecrepituīcrepitibus
accusativecrepitumcrepitūs
ablativecrepitūcrepitibus
vocativecrepituscrepitūs

crĕpĭtus, ūs, m. crepo,
I. a rattling, creaking, clattering, clashing, rustling, a noise, etc. (in good prose).
I. In gen.: cardinum, Plaut. Curc. 1, 3, 1; cf. claustrorum (with sonitus), id. ib. 1, 3, 47: carbasi, Lucr. 6, 110: e motu frenorum, Varr. R. R. 2, 7, 12: dentium, a chattering, Cic. Tusc. 4, 8, 19: pedum, id. Top. 12, 52: armorum, Liv. 25, 6, 21; 38, 17, 5: alarum (anserum). id. 5, 47, 4: plagarum, Cic. Verr. 2, 5, 62, § 162: inlisae manus umeris, Sen. Ep. 56, 1: tibiarum et scabellorum, Suet. Calig. 54: arboris, Plin. 10, 18, 20, § 40: imbrium, a pattering, id. 12, 1, 5, § 10: sonitus, tonitrus, a crash, Plaut. Am. 5, 1, 10: digitorum, a snapping of the fingers, as the signal of a command (cf. crepo and concrepo), Mart. 14, 119.—
II. In partic.: crepitus (sc. ventris), a breaking wind with noise, = πορδή (diff. from flatus, without noise), Plaut. Curc. 2, 3, 16; Cic. Fam. 9, 22, 5: Sen. Ep. 91, 19; Plin. 27, 12, 87, § 110 al.; with flatus, Suet. Claud. 32.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin crepitus From crepō (“to rattle, creak”) + -tus (forming action nouns).

Descendants
  • Englishcrepitus
  • Italiancrepito
  • Romaniancrăpăt
  • Spanishcrépito

Quick answers

What does crepitus mean in Latin?
crepitus, a noun, means “a rattling, creaking, rustling, clattering; flatulence”.
What is the genitive of crepitus?
The genitive singular is crepitūs. crepitus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce crepitus?
In classical Latin, [ˈkrɛ.pɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkrɛː.pi.tus].