LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

contrītus

contrītus (feminine contrīta, neuter contrītum)
Classical[kɔnˈtriː.tʊs]Ecclesiastical[konˈtriː.tus]

Meaning

  1. adjectivecontrite; penitent
  2. adjectivetrite, hackneyed

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecontrītuscontrītacontrītum
genitivecontrītīcontrītaecontrītī
dativecontrītōcontrītaecontrītō
accusativecontrītumcontrītamcontrītum
ablativecontrītōcontrītācontrītō
vocativecontrītecontrītacontrītum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecontrītīcontrītaecontrīta
genitivecontrītōrumcontrītārumcontrītōrum
dativecontrītīscontrītīscontrītīs
accusativecontrītōscontrītāscontrīta
ablativecontrītīscontrītīscontrītīs
vocativecontrītīcontrītaecontrīta

contrītus, a, um, Part. and P. a., from contero.

Origins

Perfect passive participle of conterō.

Descendants
  • Catalancontrit
  • Frenchcontrit
  • Englishcontritefrom French contrit
  • Italiancontrito
  • Portuguesecontrito
  • Spanishcontrito

Quick answers

What does contrītus mean in Latin?
contrītus, a adjective, means “contrite; penitent; trite, hackneyed”.
How do you pronounce contrītus?
In classical Latin, [kɔnˈtriː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈtriː.tus].