adjectivethird-declension two-termination adjective
cōnsōlābilis
cōnsōlābilis (neuter cōnsōlābile)
Classical[kõː.soːˈɫaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[kon.soˈlaː.bi.lis]
Meaning
- two terminationconsolable
- two terminationconsolatory
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsōlābilis | cōnsōlābilis | cōnsōlābile |
| genitive | cōnsōlābilis | cōnsōlābilis | cōnsōlābilis |
| dative | cōnsōlābilī | cōnsōlābilī | cōnsōlābilī |
| accusative | cōnsōlābilem | cōnsōlābilem | cōnsōlābile |
| ablative | cōnsōlābilī | cōnsōlābilī | cōnsōlābilī |
| vocative | cōnsōlābilis | cōnsōlābilis | cōnsōlābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsōlābilēs | cōnsōlābilēs | cōnsōlābilia |
| genitive | cōnsōlābilium | cōnsōlābilium | cōnsōlābilium |
| dative | cōnsōlābilibus | cōnsōlābilibus | cōnsōlābilibus |
| accusative | cōnsōlābilīs cōnsōlābilēs | cōnsōlābilīs cōnsōlābilēs | cōnsōlābilia |
| ablative | cōnsōlābilibus | cōnsōlābilibus | cōnsōlābilibus |
| vocative | cōnsōlābilēs | cōnsōlābilēs | cōnsōlābilia |
consōlābĭlis, e, adj. consolor,
I. pertaining to consolation.
I. Pass., that may be consoled, consolable (very rare): dolor, vix, * Cic. Fam. 4, 3, 2.—Comp., Ambros. Ep. 8.—*
II. Act., that brings consolation, consolatory:
carmen, Gell. 16, 19, 12.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnsōlābilis e, adj.
consolor, that may be consoled, to be comforted: dolor.
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin cōnsōlābilis From cōnsōlor + -bilis.