noun · femininethird declension
cōnfrāctiō
cōnfrāctiō f (genitive cōnfrāctiōnis)
Classical[kõːˈfraːk.ti.oː]Ecclesiastical[koɱˈfrak.t͡si.o]
Meaning
- breach, rupture
- fracture
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnfrāctiō | cōnfrāctiōnēs |
| genitive | cōnfrāctiōnis | cōnfrāctiōnum |
| dative | cōnfrāctiōnī | cōnfrāctiōnibus |
| accusative | cōnfrāctiōnem | cōnfrāctiōnēs |
| ablative | cōnfrāctiōne | cōnfrāctiōnibus |
| vocative | cōnfrāctiō | cōnfrāctiōnēs |
confractĭo, ōnis, f. confringo,
I. a breach, rupture, Vulg. Isa. 24, 19; id. Psa. 105, 23 (al. confractura).
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cōnfrāctiō From cōnfrangō + -tiō.